احساس غریبی نکنید، هممون غمگین و ناراحتیم.

چهره‌ی واقعی آدمارو بعد از اینکه باهاشون بحثتون شد می‌بینید.

من همیشه یا صبور بودم، یا ساکت بودم، و چه بی رحمانه همیشه از عزیزترینام ضربه خوردم.

‏از یه روز، از یه‌ جایی، دیگه هیچ چیز مثل قبل نیست، نه روزها نه شب‌ها نه آدما.

‏بعضیام اولش اونقدر خوب بودن که الان باور بد شدنشونم سخته.

درد عبور میکنه و ردش ، معنای مارو تغییر میده.

دنیا همیشه قضاوتت میکنه و براشم مهم نیست که چیکار میکنی؛ پس هرجور که دلت میخواد زندگی کن .

‏من آدم آرومی بودم، این “همیشه نشدن”ها کلافه‌ و عصبیم کرده.

نمیدونم به شانسه، به رفتاره، به سیاسته، هرچی که هست من اونو ندارم.

آدما رو از خوب بودن پشیمون نکنید..

اینکه وقتی دلت میگیره کسی نیست باهاش حرف بزنی بازم دلگیره.

من نمی‌خواستم از دستت بدم. خودت خواستی.

سازگاری بیش از حد شمارو بی ارزش میکنه.

گریه نکردم، ولی ساعت ها فکر کردم که «چرا»

هرچی میری جلوتر بیشتر به حرفای مامان بابات میرسی.