بعضی وقت‌ها هست، آدم وقتی ناراحته گریه‌اش نمیاد ولی کلیداش و وسایلش رو جا میذاره، لیوان از دستش میوفته و وقتی باهاش حرف میزنی میگه ببخشید دوباره میگی؟ نفهمیدم...

‏حالمون یه جوریه انگار افتادیم رو زمین و داور بازی رو نگه نمیداره.

ناراحتی‌ هایی که گفته نشد، ریزش مو، معده درد و تپش قلب شد.

کاش؛
در پایان این بغض‌ها، خستگی‌ها و اندوه‌ها،
چیزی باشد
که ارزش این همه دوام آوردن را
داشته باشد.

‏آدم‌ها کتاب نیستن که واسشون نشونه بذاری، بعد بری و وقتی برگشتی هنوز سر همون صفحه باشن. آدم‌ها میرن و هیچ تعهدی درقبال بلاتکلیفی شما ندارن.

چطور بگم؛ دوست واقعی جون پناهه. آدم رو نجات میده و اگه نتونه، کنارت دراز می‌کشه.

از قوی بودن خستم
‏میخوام یکی مراقبم باشه.

‏خودتون باشید، تبدیل نشید به آدمی که از خودش و علایقش و اعتقاداتش می‌گذره تا یک‌سری آدما کنارش بمونن.

فکر کنم تا ابد حسرت اینکه همه چیز می‌تونست طور دیگه‌ای پیش بره تو دلم می‌مونه.

مامان ببخشید من ‌نیستم اون کسی که بودم .

اون قدیم بود اهمیت میدادم، الان فقط به درک.

او ماجرا رو برای هیچکس تعریف نکرد اما هرشب از زمانی که چشماشو می‌بست تا زمانی که خوابش می‌برد، ساعت ها طول می‌کشید.

یه وقتایی هم تکلیف مشخصه، ولی آدم دلش نمی‌خواد بپذیره.

احساس غریبی نکنید، هممون غمگین و ناراحتیم.

چهره‌ی واقعی آدمارو بعد از اینکه باهاشون بحثتون شد می‌بینید.

من همیشه یا صبور بودم، یا ساکت بودم، و چه بی رحمانه همیشه از عزیزترینام ضربه خوردم.

‏از یه روز، از یه‌ جایی، دیگه هیچ چیز مثل قبل نیست، نه روزها نه شب‌ها نه آدما.