بالاخره یه روز میگذری از همه‌ی
نبودن ها
نشدن ها
نخواستن ها
و رفتن ها
بدون این‌که دیگه دلیلش برات مهم باشه.

واقعا من دیگه نمی‌تونم به زندگیم برسم، کاش زندگیم به من برسه.

من دوستت نداشتم؟
‏باید رفتار منو با بقیه میدیدی.

ساکت شدن، اولین واکنش دفاعی من در برابر ناراحتیامه.

زخم‌ها خوب می‌شوند،
‏اما این خوب شدن،
‏با مثل روز اول شدن بسیار متفاوت است.

تو این دنیا هیچکس جز خودت به فکرت نیست.

به صمیمیت‌های از دست رفته فکر نکن و پارو بزن.

‏شما هر چیزیو تو زندگیت از دست دادى ميتونى بعدا جبرانش کنی، به جز آدمی كه يه زمانى واقعا عاشقت بوده و الان ديگه نيست.

زیبارویان امسال هم ولنتاین تنهان.

هیچ چیز از هیچ کس بعید نیست.

بعضی وقت‌ها هست، آدم وقتی ناراحته گریه‌اش نمیاد ولی کلیداش و وسایلش رو جا میذاره، لیوان از دستش میوفته و وقتی باهاش حرف میزنی میگه ببخشید دوباره میگی؟ نفهمیدم...

‏حالمون یه جوریه انگار افتادیم رو زمین و داور بازی رو نگه نمیداره.

ناراحتی‌ هایی که گفته نشد، ریزش مو، معده درد و تپش قلب شد.

کاش؛
در پایان این بغض‌ها، خستگی‌ها و اندوه‌ها،
چیزی باشد
که ارزش این همه دوام آوردن را
داشته باشد.

‏آدم‌ها کتاب نیستن که واسشون نشونه بذاری، بعد بری و وقتی برگشتی هنوز سر همون صفحه باشن. آدم‌ها میرن و هیچ تعهدی درقبال بلاتکلیفی شما ندارن.

چطور بگم؛ دوست واقعی جون پناهه. آدم رو نجات میده و اگه نتونه، کنارت دراز می‌کشه.

از قوی بودن خستم
‏میخوام یکی مراقبم باشه.

‏خودتون باشید، تبدیل نشید به آدمی که از خودش و علایقش و اعتقاداتش می‌گذره تا یک‌سری آدما کنارش بمونن.