‏تقصیر خودمونه ، خیلی جدی گرفتیم؛ حرفا رو، قول‌ها رو، آدما رو، حتی دنیا رو.

من از کیوت و بامزه بودن خستم، میخوام سلیطه و ادایی باشم.

‏بدی آدم نمک نشناس اینه که ‏وقتی یاد کارایی که براش کردی میوفتی، به خودت بیشتر فحش میدی تا اون.

من آدم شکاکی نیستم مشکلم اینه هیچوقت شکام اشتباه در نیومده.

من حتی تو شبکه های اجتماعی هم تنهام.

نمیدونم، مثلا یه بارم واسه ما بشه .

عزیزم تو معرکه‌ای و منم که اهل معرکه ‌گیری.

‏- باهاش چه نسبتی داری؟
+ هر وقت کارش گیره یاد من میفته.

اونی که به روت نمیاره بیشتر حواسش هست.

زندگیم فعلا اینجوریه که خسته‌ام ولی چاره‌ ایی جز ادامه دادن ندارم.

وقتی آدم‌های اشتباه زندگیت رو حذف میکنی، تازه میفهمی چقدر کافی‌ای، چقدر با خودت آرامش داری، تازه میفهمی هیچوقت هیچ چیز به هیچکس بدهکار نبودی و نیستی جز خودت.

آدما به مرور بهت ثابت میکنن که باید خودتو بیشتر از اونا دوس داشته باشی.

الان فقط با جمله‌ی«تو با قیمتش چیکار داری؟ هر کدومو میخوای بردار» حالم خوب می‌شه.

برای توجه هیچکس التماس نکن.

یه وقتایی باید با یه "باشه" بحثو تموم کنید و از آرامش روانتون لذت ببرید.

درسی که از زندگی گرفتم اینه که “زمین می‌چرخه و تورو درست توی همون موقعیتی قرار می‌ده که دیگری رو بخاطرش قضاوت کردی .”

رویا نباف، فقط کار امروزت رو انجام بده.