استخوان طاقتمان شکست؛ اما ادامه دادیم.
‏اصلاً امضای شخصیتمان شده بود: «دوام آوردن».

تو لایق کسی هستی که بترسه از دستت بده.

من واقعا آدم حساسی هستم و هر تغییر کوچیکی تو لحن، چت کردن یا تغییر رفتار بقیه رو متوجه میشم و این چیزا رو به دل می‌گیرم.

تلاش میکنی فراموشش کنی درحالی که منتظرشی.

خوبم ولی باور نکن .

‏از یه جایی به بعد باور کردن آدم‌ها برات غیر ممکن میشه.

لحظه‌ای که دیگه منتظر نیستی، اتفاق میفته.

‏تقصیر خودمونه ، خیلی جدی گرفتیم؛ حرفا رو، قول‌ها رو، آدما رو، حتی دنیا رو.

من از کیوت و بامزه بودن خستم، میخوام سلیطه و ادایی باشم.

‏بدی آدم نمک نشناس اینه که ‏وقتی یاد کارایی که براش کردی میوفتی، به خودت بیشتر فحش میدی تا اون.

من آدم شکاکی نیستم مشکلم اینه هیچوقت شکام اشتباه در نیومده.

من حتی تو شبکه های اجتماعی هم تنهام.

نمیدونم، مثلا یه بارم واسه ما بشه .

عزیزم تو معرکه‌ای و منم که اهل معرکه ‌گیری.

‏- باهاش چه نسبتی داری؟
+ هر وقت کارش گیره یاد من میفته.

اونی که به روت نمیاره بیشتر حواسش هست.

زندگیم فعلا اینجوریه که خسته‌ام ولی چاره‌ ایی جز ادامه دادن ندارم.

وقتی آدم‌های اشتباه زندگیت رو حذف میکنی، تازه میفهمی چقدر کافی‌ای، چقدر با خودت آرامش داری، تازه میفهمی هیچوقت هیچ چیز به هیچکس بدهکار نبودی و نیستی جز خودت.