من غنی‌ام، غنی از اضطراب، غنی از بدبختی، غنی از بی‌پولی.

دنبال جذابیت تو قیافه آدما نباشید٫ جذابیت واقعی تو شعور و شخصیت یک آدمه.

‏نقاشی یه درس بزرگ بهم داد:
تا از خطی مطمئن نشدم پُر رنگش نكنم
دقيقاً مثل آدما!

من واقعا خوشگل و مهربونم، کاش انقدر بی‌پول نبودم.

راضی باش، به هر چی اتفاق افتاد که اگه خوب بود زندگیتو قشنگ کرد، و اگه بد بود تو رو ساخت.

استخوان طاقتمان شکست؛ اما ادامه دادیم.
‏اصلاً امضای شخصیتمان شده بود: «دوام آوردن».

تو لایق کسی هستی که بترسه از دستت بده.

من واقعا آدم حساسی هستم و هر تغییر کوچیکی تو لحن، چت کردن یا تغییر رفتار بقیه رو متوجه میشم و این چیزا رو به دل می‌گیرم.

تلاش میکنی فراموشش کنی درحالی که منتظرشی.

خوبم ولی باور نکن .

‏از یه جایی به بعد باور کردن آدم‌ها برات غیر ممکن میشه.

لحظه‌ای که دیگه منتظر نیستی، اتفاق میفته.

‏تقصیر خودمونه ، خیلی جدی گرفتیم؛ حرفا رو، قول‌ها رو، آدما رو، حتی دنیا رو.

من از کیوت و بامزه بودن خستم، میخوام سلیطه و ادایی باشم.

‏بدی آدم نمک نشناس اینه که ‏وقتی یاد کارایی که براش کردی میوفتی، به خودت بیشتر فحش میدی تا اون.

من آدم شکاکی نیستم مشکلم اینه هیچوقت شکام اشتباه در نیومده.