خدایا نمی‌دونم چه حسابی رو من باز کردی،
اما من دیگه زورم‌ نمیرسه.

بوی قرنطینه، ماسک، الکل، تدریس مجازی میاد.

میفهمی چقدر سخته که سکوت کنی و هیچی نگی در حالی که ذره ذره وجودت میخواد منفجر بشه؟

من از اعتماد کردن نمیترسم، از ناامید شدن میترسم، از اینکه یه آدم رو باور کنم و بهم ثابت کنه که اشتباه کردم خیلی میترسم.

یه روز قاتل اینایی میشم که تو ماشین آهنگو کم میکنن حرف میزنن.

یه مدل غمگینی هست که دوست نداری در موردش حرف بزنی،
تو تنهایی خودت و یواشکی غمگینی،
همه جا با خودت میبریش،
حتی وقتی شادی یه گوشه نشسته و برات دست تکون میده.

خالی‌ام؛ اما تحمل چیزی را ندارم.
‏شوق چیزهایی را دارم؛ اما حوصله‌اش را نه.

خوابیدن واقعا راه نجاته، وقتی میخوابی ناراحت نیستی، عصبانی نیستی، تنها نیستی.

گفت: در نهایت مهم تر از بودن، به موقع بودنه.

حرفاتون قشنگه،
‏ولی حس ششمم اجازه نمیده باورشون کنم.

اینکه واسه کی واقعاً مهمی رو تو روز تولدت میفهمی.

حقیقت اینه که بعضی از آدما هیچ وقت تو رو دوست ندارن، اونا فقط کارایی که براشون می کنی رو دوست دارن.

چقدر به خودت پناه بردی از خستگیا؛
چقدر یکی نبود.

یه سریام هستن که بودن و نبودنشون فرقی نداره، ممنون میشم همکاری کنن و کلا نباشن!

آدم‌ها بهت قول انگشتی میدن و بعد بهش عمل نمی‌کنن.

من غنی‌ام، غنی از اضطراب، غنی از بدبختی، غنی از بی‌پولی.

دنبال جذابیت تو قیافه آدما نباشید٫ جذابیت واقعی تو شعور و شخصیت یک آدمه.

‏نقاشی یه درس بزرگ بهم داد:
تا از خطی مطمئن نشدم پُر رنگش نكنم
دقيقاً مثل آدما!

من واقعا خوشگل و مهربونم، کاش انقدر بی‌پول نبودم.

راضی باش، به هر چی اتفاق افتاد که اگه خوب بود زندگیتو قشنگ کرد، و اگه بد بود تو رو ساخت.