یه وقتایی بی دلیل غمگین ترین آدم جهانم.

چمیدونم، حالا یه بارم واسه ما بشه.

من دوام آوردم.
‏باز هم دوام میارم.
‏ولی دلم میخواست معنی زندگیم چیزی بیشتر از دوام آوردن باشه…

ما به اندازه حرف‌هایی که بهم نمی‌زنیم از هم دور می‌شیم.

به هیچکس‌ اعتماد نکن؛
آدما درست‌ مثل‌ آب و هوا عوض میشن.

یه روزایی حوصله‌ی حرف زدن با آدما رو ندارم، مثل امروز، دیروز و هر روز.

حالا درسته هی مسخره بازی در میارم ولی واقعا خستم.

‏تو هيچوقت قرار نيست بفهمى من براى اينكه تورو ناراحت نكنم چقدر خودمو ناراحت كردم.

متوجه که بودی، ولی خودت نخواستی بفهمی.

می‌گذره؛ دفعه قبل هم گذشت.

+چرا انقد ناراحتی؟
-ناراحت نیستم تو فکرم
+تو فکر چی هستی؟
-تو فکر اینم چرا همش ناراحتم

خدایا نمی‌دونم چه حسابی رو من باز کردی،
اما من دیگه زورم‌ نمیرسه.

بوی قرنطینه، ماسک، الکل، تدریس مجازی میاد.

میفهمی چقدر سخته که سکوت کنی و هیچی نگی در حالی که ذره ذره وجودت میخواد منفجر بشه؟

من از اعتماد کردن نمیترسم، از ناامید شدن میترسم، از اینکه یه آدم رو باور کنم و بهم ثابت کنه که اشتباه کردم خیلی میترسم.

یه روز قاتل اینایی میشم که تو ماشین آهنگو کم میکنن حرف میزنن.

یه مدل غمگینی هست که دوست نداری در موردش حرف بزنی،
تو تنهایی خودت و یواشکی غمگینی،
همه جا با خودت میبریش،
حتی وقتی شادی یه گوشه نشسته و برات دست تکون میده.