براتون تو زندگی "آدمای واقعی" آرزو می‌کنم.

اعتبار چشم به سیر بودنشه.

‏هر بار از تنهایی به آدمی پناه بردم، تنهاتر شدم.

به صورت سینوسی یه مدتی از خودم خوشم میاد یه مدتی نه. مثلا الان یه هفته‌ست که با خودم بدم.

‏زندگیم هر روز داره “تازه کجاشو دیدی، این که چیزی نیست” تر میشه.

سخت ترین کار دنیا اینه که بخوای با کسی بحث کنی که از اول به خودش قول داده "هیچی نفهمه".

زندگی کوتاه‌تر از اونیه که بخوایم با اونی که دوسش داریم نباشیم .

تظاهر عمر کوتاهی داره؛ شخصیت واقعی آدم‌ها همیشه برملا می‌شه.

آدما خودشون فرصتاشونو از دست میدن.

همه‌ چیز یک دوره‌ای داره؛
‏هیچی، هیچ آدمی، هیچ شرایطی تا همیشه اون‌جوری که هست نمی‌مونه؛ یا تموم میشه یا شکلش عوض میشه.

خیلی از آدم ها فراموش نمی کنند، فقط نقش آدم فراموش کرده را خوب بلدند بازی کنند.

منو نکشت، قوی ترم هم نکرد، صرفا فرسوده و دل‌سردم کرد.

یه وقتایی بی دلیل غمگین ترین آدم جهانم.

چمیدونم، حالا یه بارم واسه ما بشه.

من دوام آوردم.
‏باز هم دوام میارم.
‏ولی دلم میخواست معنی زندگیم چیزی بیشتر از دوام آوردن باشه…

ما به اندازه حرف‌هایی که بهم نمی‌زنیم از هم دور می‌شیم.