من همیشه آماده‌ام، آماده قطع ارتباط.

در موردش ناراحت نیستم ، در موردش دلم خیلی شکست.

اینکه یه چیزی «دیگه» برای آدم مهم نباشه خیلی ناراحت کننده‌ست.

‏کاری رو که از صمیم قلب انجامش دادی هیچوقت باخت حساب نمیشه.

شما افسرده نیستی؛ فقط کارتت به اندازه کافی موجودی نداره.

حالم خوبه ها، یه دفه یادم میفته انگار همه موفق شدن بجز من، همه خوشبختن بجز من، همه به یه جایی رسیدن بجز من، همه دوست داشته میشن بجز من، همه زندگی میکنن و من فقط نفس میکشم.

یکی از نشانه های شعور از نظر من، اصرار نکردنه.

پرسید چه شده؟
گفتم این روزها از همه چیز خسته‌ام.
گفت باید صبر داشته باشی.
گفتم از صبر کردن بیشتر از همه چی خسته‌ام.

یک همدم با وفا ندیدم جز درد…

اون قسمتی از من که سعی می‌کرد آدمارو نگه داره از بین رفته و دیگه وجود نداره.

اصلا آمادگی شنبه رو ندارم، کاش فردا جمعه۲ بود.

آمادگی من واسه رفتن داخل قبر به مراتب از رفتن تو سالن امتحان بیشتره.

بعضی وقتا باید قبول کنی یه چیزایی دیگه هیچوقت نمیتونه اونطوری که بود بشه.

من حساس نیستم فقط جزئیات خیلی برام مهمه.

من اگه ولنتاین امسال رو هم سینگل باشم بعدش میتونم به عنوان پیامبر سینگلا اعلام نبوت کنم.

در من بسیار چیزها از بین رفتند
که گمان می‌کردم تا ابد ماندگارند.

‏توجه به یسریا از شیشه بیشتر توهم میاره.

هیچ انسانی رو جدی نگیرید، استثنا هم قائل نشید.

:)