میدونی کجاش سخته؟ اونجا که از شدت درد دلت میخواد بمیری ولی مجبوری به خاطر بقیه زنده بمونی.

از لحاظ روحی نیاز دارم عکس پاسپورت و بلیط هواپیما با عنوان "خداحافظ ایران" رو استوری کنم.

هر آدمی بالاخره یه‌ جا دست میکشه؛
‏از توضیح دادن،
‏از ثابت کردن خودش،
‏از تلاش برای نگه‌داشتن دیگران،
‏هر آدمی بالاخره یه روز عمیقا خسته میشه…

روزای جالبی بود
من حسم بهش واقعی بود.

تو قبولش کردی، ولی هنوز ناراحتت میکنه..

شما هیچوقت نمیفهمی چقدر حسودی تا وقتی که از یکی خوشت بیاد.

اگه نمی‌تونید، اگه عرضه‌شو ندارید آدما رو حیف نکنید؛
‏احساساتشونو، عشقشونو، ذوقشونو کور نکنید.

میدونم پیام دادن نوبتی نیست ولی خب باید مطمئن‌ بشم توهم دلت میخواد باهام حرف بزنی یا نه.

تهش تنهایی زورم به همه‌ چی میرسه ولی دروغ چرا؟ دلم نمی‌خواست تنهایی از پس همه‌ چی بربیام.

جناب سعدی رنج به جان رسیده و امیدم دوا نیست.

‏گاهی یه حرف‌هایی رو نمیشه زد
یه اشکایی رو نمیشه ریخت
مثل جایی که هوشنگ ابتهاج میگه:
سالها ناگفته ماند این شرح درد،سال‌ها!

قربانت سلامتی، روزا خیلی تکراری شده، چیز تازه‌ای ندارم.

من میگم ناراحت نشدم، ولی بعدش دیگه هیچ تکستی نمیدم.

نامه‌ای به خودم:
کسی که یک‌بار رفته، دوباره هم می‌تونه بره؛
کسی که خیانت کرده، دوباره هم می‌تونه خیانت کنه؛
کسی که یه هفته ازت بی‌خبر مونده، تا ابد هم می‌تونه بمونه؛
کسی که پشتتو خالی کرده، دوباره هم این کارو
می‌کنه.
هرکی یه بار کاریو کرده، راهشو یاد گرفته، احمق نباش، نبخش و فرصت نده.