به آدمایی که همه چیو راحت رها می‌کنن واقعاً حسودی می‌کنم چون من تا خودم رو بابت قضیه‌ای که ناراحتم کرده ذره ذره نابود‌ نکنم ولکن نیستم.

‏اون چیزی که تورو نکشه یه بلاهایی سرت میاره که با خودت میگی کاش میکشت.

من با همه شرایط سخت کنار میام
ولی حسرت اینکه همه ‌چی میتونست
یه‌طور دیگه‌ای پیش بره
همیشه تو دلم میمونه ...

من می‌دونم باید خودم باشم، یادم نیست خودم کدوم یکی بود.

بهترین چیز تو ارتباط با آدمای باهوش اینه که نیازی نیست همه چی رو بهشون توضیح بدی. توضیح دادن آدمو پیر میکنه

آدمه ديگه، بعضى وقتا خودشم نميدونه چشه.

امیدوارم بابانوئل امسال برات یه کم احساس گناه بابت کاری که کردی بیاره.

اخر سر میفهمی برنده همون بی خیالست
‏نه اونی که زیاد اهمیت میداد.

بعضی وقتام باید بد بشی، تا بفهمن یه زمانی چقدر خوب بودی باهاشون.

دوستان چرا اینقدر همه چیو سختش می‌کنید؟ گریه کنید تموم شه بره.

خیلی سخته هم ادایی باشی هم بی پول

حق داری ازم متنفر باشی؛ بالاخره تنفر راحت تر از رقابته.

بعضی وقتا، آرامش من مهم تر از اثبات حرفامه پس بحث نمی‌کنم!

‏در آخر متوجه میشی چیز زیادی نمیخواستی؛
بلکه از آدم اشتباه انتظار داشتی..

پس کی قراره این ساعتای رندی که رو‌ گوشیم‌ میبینم رو زندگیم تاثیر بذاره؟