پاییز هم بی هیچ اتفاق هیجان انگیزی تموم شد.

امروز هم روز عجیبیه،
اول هفته
اول ماه
اول فصل

‏یکی‌ از سخت‌ترین قسمت‌های نشدن اینه که میبینی برای بقیه چقدر راحت میشه و تو درحالی که تمام تلاشت رو کردی باید حسرت بخوری.

‏زندگی منو کارگردان سریال های ترکیه ای کارگردانی میکنن، هیچ داستانی پشتش نیست فقط میخوان سریال دیرتر تموم بشه.

صبر می‌کنم دیگه.
‏صبر نکنم چی کار کنم!

‏همیشه کسی که برای آدم مهمه بیشتر از همه ناراحتش میکنه.

من اون چیزیو که نباید میدیدم تو اوج اعتماد دیدم.

‏خیلی غم‌انگیزه، اینکه اولویت اصلی زندگیت شده بقا و دیگه یادت رفته چه رویاهایی داشتی.

‏میدونم “زندگی ادامه داره” عزیزم، برای همون اشکم در اومده.

بیاید حرف نزدن وقتی تازه از خواب بیدار میشی رو عادی سازی کنیم.

آدم كه قحط نيست، ولى آدمى كه به دل بشينه واقعا قحطه.

‏زندگی هر روز به شدت مشغول اثبات اینه که «تازه کجاشو دیدی، این که چیزی نیست»

لطفا اگه قراره منت بزاری، هیچ کاری رو برای من انجام نده.

امیدوارم حال‌ خوبتون وابسته به هیچ آدمی نباشه.

کاش میشد فهمید آخرش چی میشه.