نمی‌دونم چطور بگم ولی حتی وقتایی که غمگین نیستم هم تقریبا غمگینم.

نمیدونم چطور توضیح بدم، اما هیچوقت اولویت دوست داشتن کسی نبودم، شاید دوسم داشتن اما همیشه آدمی تو زندگیشون بود که اون از من براشون مهم‌تر و دوست داشتنی‌تر بود.

واقعا خوش استایل بودن از خوشگل بودن مهم‌تره.

کاش حداقل تو نیویورک سردم بود

این روزا که حال هیچکی واسه بقیه مهم نیست،
اگه یکیو داری که کوچک‌ترین جزئیات از تورو
همیشه یادشه و حالت براش مهمه،
از دستش نده .

شرمنده مواقع حیاتی و ناجور خندم می‌گیره، ببخشید.

Reminder:
هرکسی که باهات می خنده دوستت نیست!

نمیدونم چجوری دلشون میاد منو ناراحت کنن عوضیا منو فقط باید بوس کرد.

آخرش قبول می‌کنیم یه سریا برای ما نیستن، مهم نیست چقدر دوستشون داریم یا چقدر براشون تلاش کردیم..

روز را می‌گذرانی و طاقت می‌آوری اما شب، شب قصه‌ی خودش را دارد عزیز من.

یلدای امسال ی دقیقه بیشتر تنها و ناراحتم.

گاهی وقتا اینقدر دوستش داری که متوجه نیستی داره باهات بد رفتار می‌کنه
تا اینکه رفتارهاشو واسه یکی تعریف می‌کنی.

این پست رو فقط اونایی که غمگینن فوروارد کنن.

یه درجه‌ای از آروم بودن هم هست که دلیلش حال خوب نیست ، بلکه از شدت بی تفاوتیه که آرومی.

شوق همیشگی نیست. کاش زمانی که شوق هست، رسیدن هم باشه.