آدما به چیزی که درد‌شون رو آروم میکنه اعتیاد پیدا میکنن.

آدما هیچوقت یهویی ناراحت نمیشن، فقط یهویی دیگه صبرشون تموم میشه.

یک صبر برایمان مانده
‏و همه دنیا می‌خواهد آن را امتحان کند.

لول آدما نه به گوشی دستشونه
نه به ماشین زیر پاشونه
و نه به لباس‌های مارکشون.
لول آدما به صحبت کردنشون
شعور و شخصیتشون
ادب و احترام و رفتارشونه.
آدم اول باید خودش گرون باشه بعد وسایلش.

تا وقتی واسشون منفعت داشته باشی دورت هستن.

اگه کسی واستون مهمه
ناراحتیش و
دلخوریش و
حال بدشم
باید واستون مهم باشه
فقط آدم لحظه‌های خوب نباشید‌...!

آدما به تراپیست‌شون هم تمام ماجرا رو نمی‌گن، شما که جای خود دارید.

زندگی تا اونجایی خوبه که هنوز نفهمیدی تهش هیچی نیست..

مشکی پوشیدن خیلی اعتیاد آوره.

+سخت ترین مسیر دنیا؟
‏-برگشتن به خود.

‏بعضی وقتا الکی وانمود می‌کنم با آدما موافقم که ساکت شن.

تقصیر تو هم نیست، شاید فقط برای من مهم بود.

یه قسمتی از من درد میکنه که براش تصویری ندارم ، صدایی ندارم ، مکانی ندارم ، حالتی ندارم ، توصیفی ندارم ؛ فقط میتونم بگم بخشی از من درد میکنه.

تو دنیایی که همه دنبال روابط بی‌تعهد و موقت هستن، من هنوز به دنبال چیزی هستم که به قلبم آرامش بده.