اون قسمتی از وجودم که مدارا رو انتخاب میکرد از بین رفته، دیگه نمیتونم هر طور شده آدم‌ها رو کنار خودم نگه دارم.

من اگه میتونستم خندیدنمو وقتی دارم دروغ‌ میگم کنترل کنم الان خیلی جلوتر بودم.

خدایا بخدا ما اکست نیستیم اینطوری رفتار میکنی.

عزیزم زندگی برات صبر نمی‌کنه، آدم‌ها هم همینطور.

احساس میکنم یه سندرومی هست به اسم «وای من خیلی عقبم» که خیلیامون بهش دچاریم.

دلم یه Notification میخواد هی بخونمش و هی باورم نشه.

منتظر بودن، ذوق ادمارو کور میکنه..

من دوست نداشتم؟ من بهت گفتم سلام.

همه چی خوبه، تا اینکه شب میشه.

من درونگرا نیستم فقط با هرکسی معاشرت نمی‌کنم.

کاش قابلیت mute کردن overthink هامو داشتم.

اگه گذشته عذابت میده، یعنی نگذشته.

از بعضی آدم‌ها رفتارهایی می‌بینی که نه ناراحت میشی، نه متنفر، فقط ساکت میشی و با خودت میگی "چرا فکر می‌کردم این با بقیه فرق داره؟"

کم‌ توجهی تنها چیزیه که هرگز نمیتونم بپذیرمش.

ولی من واقعا به اینکه «کی سر چه سفره‌ای بزرگ شده» شدیدا اعتقاد دارم.