آدمی که تنهایی رو بلده رو نمیشه تنها گذاشت.

این روزا خیلی آدم “دیگه فرقی نمی‌کنه” ‌ای شدم.

من دیگه نمی‌خوام قوی باشم، من میخوام شرایط جوری باشه که اصلا نیازی نباشه قوی باشم.

خودتون رو از "کاش زودتر دیده بودمت" به "کاش هیچوقت ندیده بودمت" تبدیل نکنین.

من لطف خدا بودم برات احمق.

ولی حق هیچکس نیست که جواب خوبیاشو با میخواستی نکنی، بگیره.

نه بابا یادم نیست. ”مو به مو با جزئیات یادمه“.

درد داره چون مهمه.

هیچی به اندازه‌ی چهارچوب داشتن آدم هارو جذاب نمی‌کنه.

ثبات رفتاری مهم تر از خیلی چیزای دیگست.

منم بار اوله دارم زندگی میکنم فدای سرم اگه جایی خراب کردم.

چون اعصابت خورده دلیل نمیشه گند بزنی به اعصاب بقیه.

آدمایی که به زندگیتون راه میدین، کیفیت زندگیتون رو مشخص میکنن.

‏به نظرم آدم‌هایی که خیالشون از خانوادشون راحته و فقط دغدغه خودشون رو دارن در یه لول دیگه‌ای خوشبختن.

خوش بو بودن، بالاترين حد توجه به خودته.

نمیدونم میفهمید یا نه ولی من همیشه الکی ناراحتم.

دلم یکیو میخواد انقدر خوب باشه که ندونم چرا با منه…!

هوا انقد قشنگه که حیفه تنها باشی.