آدم‌ها تا قبل از صمیمیت قشنگن!

من یاد گرفتم هرلحظه آمادۀ خداحافظی با هرچیزی باشم.

آدم ضعیفی نبودم؛ اما دیگه حوصله سختی‌ها رو ندارم.
میل عجیبی به گریز پیدا کردم..
به ندیدن..
ندونستن..
رفتن..

پاک کن، حذف کن، نگاه نکن، توجه نکن، چک نکن؛ اما یادت که میمونه.

تنها چیزی که زیادش خوبه خرید کردنه.

آقای حافظ مگه قرار نبود
« دائما یکسان نباشد حال دوران »
پس چی شد؟

ما تو بلک فرایدی هم خرید نکردیم، ببین ما چقد نداریم.

مردم اسپرسو میخورن، من استرسو.

هدف لاو بود، ولی طرف گاو بود.

من خیلی زبونم از تو تیز تر بود ولی حرفیو نزدم که حس میکردم دلتو میشکنه.

من از اینکه «نشد» ناراحت نیستم.
‏از اینکه «چرا واسه من هیچوقت نمیشه» ناراحتم.

من باهاش کنار اومدما، ولی هنوز غمگینم میکنه.

تو باعث شدی به کسایی که در حد من نیستن ولی دورتن حسادت کنم.

شما روزی که در زندگی متوجه بشی اکثریت آدم‌ها لاشی و حسودن دیگه بعد از اون سعی می‌کنی همه‌چیز رو پرایوت نگه داری.

من هیچوقت تغییر نکردم، فقط از یه جایی به بعد با ادما همونجوری که باهام رفتار کردن، رفتار کردم.