Too soft for this world, but not soft enough to disappear.

یه چیزای الکی و ساده‌ای تو زندگی برامون حسرته که باورم نمیشه. بعضی وقتا منتظرم این کابوس تموم شه و بیدار شم و ببینم اینقدراهم بد نیست همه چیز.

عیبی نداره، کاریه که شده.

این چند وقت اخیر تنها چیزی که خوب بوده، هوا بوده.

من بعد از اینکه بخاطرش دو روز کامل گریه کردم:

این قضیه که در یه جایی به روت باز باشه و دوست داشته باشن خیلی بامزه و دلگرم کننده‌اس.

کاش می‌شد اخر هفته‌ها علاوه بر اتاقم مغزم رو هم مرتب کنم، حداقل یه دو روزی مرتب و آروم باشه.

بعضی‌ها هم یجوری حرف می‌زنن انگار زندگی همیشه قابل کنترله!

به حدی حوصلم سررفته که ممکنه برم به اون سگی که نباید بگم دلام، دلم تنگ شده برات!

دلام

یادت نره زندگی
یه وقت یادت نره زنده‌ای!