حقیقت مدفون. ‌ ‌

دلیل اینکه بعضی از حقیقت‌ها به خاک سپرده میشن این نیست که فراموش بشن‌؛

خاک‌شون می‌کنن چون از این موضوع آگاهن که حقیقت، زمانی‌که نفس بکشه، فقط یک راز رو برملا نمی‌کنه؛ بلکه تمام آدم‌هایی رو که با اون راز زندگی کردن، زیر سؤال می‌بره.

گاهی چیزی که سال‌ها اسمش رو "وظیفه" گذاشتی، فقط ترسی‌‍ه که اون‌قدر بهش وفادار موندی تا دیگه نتونی فرق بین انتخاب و اجبار رو بفهمی.
گاهی هم گذشته چیزی نیست که پشت سرت جا گذاشته باشی؛ چیزی‌‌‍ه که هر روز باهاش تصمیم می‌گیری، بدون اینکه بدونی هنوز داره به جای تو حرف می‌زنه.

و شاید ترسناک‌ترین بخش حقیقت این نباشه که بفهمی چه اتفاقی افتاده؛
این باشه که بفهمی اگر اون حقیقت رو از اول می‌دونستی، شاید هیچ‌وقت تبدیل به آدمی نمی‌شدی که امروز براش این‌همه جنگیدی.

گاهی اوقات نیازه که یه‌سری از پرونده‌ها بسته بمونن، نه به دلیل اینکه جواب ندارن؛ بلکه چون جوابشون آدمی رو که سوال رو پرسیده، دیگه به همون آدم قبلی برنمی‌گردونه.

𝖲︎𝖺𝗒 𝗐𝖺𝗒 𝖽𝗈𝗐𝗇︎ 𝗐𝖾 𝗀︎𝗈, 𝗈𝗈𝗁︎.
𝖶︎𝖺𝗒 𝖽𝗈𝗐𝗇︎ 𝗐𝖾 𝗀︎𝗈.

همه‌ی آدم‌ها یک جایی مجبور می‌شن بین چیزی که می‌خوان و چیزی که می‌تونن تحمل کنن یکی رو انتخاب کنن. شخصیت واقعی‌شون همون لحظه‌ای شکل می‌گیره که می‌فهمن از دست دادن کدومشون براشون قابل تحمل‌تره.

این بخش زیبا بود پسندیدم خسته نباشی.

.

نامه‌ای در اکتبر می‌نویسم ، در روزی که باران با صبر و حوصله بر شیشه‌ها می‌رقصد و بوی خاکِ خیس، فضای اتاق را چون عطری پنهان در آغوش می‌گیرد. کنار دستم فنجان سفید قهوه‌، آرام بخار می‌کند؛ انگار که بخواهد دل این سکوت را گرم‌تر سازد.
رنگ تیره‌ی قهوه با سفیدی فنجان تضادی دارد که مثل پاییز و بهار در کنار هم نشسته‌اند، درست مانند مگنولیای سپیدی که بر روی میز آرامیده است
گلی که هرچند از بهاری دور آمده، اما هنوز طراوتش را در دل پاییز نگاه داشته.

پاییز، فصلی‌ست که هر نامه در آن بوی دلتنگی می‌دهد. باران روی برگ‌ها می‌چکد و هر قطره‌اش به مثابه نقطه‌ای بر کاغذ، جمله‌ای نانوشته را کامل می‌کند.

نسیمی که از پنجره می‌وزد، برگ‌های زرد و سرخ را به رقص می‌آورد، و من میان این همه صدا و تصویر، نامه‌ام را می‌نویسم؛ نامه‌ای بی‌گیرنده، اما پر از احساس. گویی می‌خواهد بگوید هیچ واژه‌ای جز در دل باران و بوی خاکِ تازه جان‌گرفته، معنای حقیقی خود را پیدا نمی‌کند.
و من در میان این همه نشانه، درمی‌یابم

که پاییز نه پایان که آغازی‌ست؛ آغازی آرام برای گفت‌وگوی دوباره با دل، جایی که هر فنجان قهوه و هر عطر خاک، ما را به یاد چیزی می‌اندازد که هنوز زنده است
امیدی سپید، شبیه مگنولیا.

انتخابش با خودت..

.

.