و شاید خداحافظی سخت ترین کلمه ایه که انسان میتونه ازش استفاده کنه.

ورق های من رو هم از من یکی دزدیده تو بازی، یه دل تو دستِ تو مونده، که اونم داری میبازی.

ته این راهو میبینم، مثل یه کولیِ داغون
یه چشمم اشکه، اون چشمم یه آلاخون و بالاخون.

شکستم درست، بریدم قبول
میدونی که من، یه دنده ام هنوز
تماشا کن، همه زهرمو
کشیدن ولی، کشنده ام هنوز

ای بابا

خواب نجات دهنده آدما از واقعیت و زندگی نکبت‌بارشونه.

کاش با رعد و باد و بارون امشب منم میرفتم

من خیلی وقته قبول کردم که آدما ازم خسته میشن پس دیگه برام مهم نیست کی ذوقمو کور کردی، کی نادیده‌ام گرفتی یا کی گفتم مهم نیست ولی مهم بود.

بین بودن و نبودن، واسه من بودن ولی نبودنه.

انگار اخرین زخمی جنگم. یه سرباز تو سکوت غمگین سنگر.

خندم تویی، تویی اشکای من. فقط ببخش اگه گاهی میخوام تنها بشم.

شاید بگی درست میشه، از دید من نه.

صدام بزن رحمت امینی٫ چون منم‌کم عقلم.

با من سر لج بازیو شروع کردی بشین و تماشا کن من چه کله‌خریم