ای خدا قربونتون برم الهی.

The end.

در واقع

بزرگترین دشمن من خودمم

آدما می‌پرسن چرا ناراحتی ولی اگه حتی تا صبح هم براشون توضیح بدم که حتی الانم دارم از افکار خودم تو سری می‌خورم که توی طرف مقابلم فکر می‌کنی من احمقم

من می‌دونم که قراره یه‌روزی بمیرم

پس چه اهمیتی داره

بزار گریه کنم

بزار داد بزنم

وقتی به این فکر کنی که خب تهش چی

بدترین حالتش

اینه که میمیری

پس چه فرقی به حالت میکنه

مگه بدتر از مردن هم میتونه باشه

اگه قرار باشه بمیرم و از کنترلم خارج باشه

پس منم میخوام از کنترل خارج باشم

کی محور و چهارچوب تعیین میکنه؟