Perhaps this is what makes the world beautiful.
that some things, even when they come to an end, find a way to begin again.
that some things, even when they come to an end, find a way to begin again.
🕊10
فکر میکنم یکی از عجیب‌ترین بخش‌های زندگی اینه که هیچوقت نمیفهمیم داریم آخرین بارها رو تجربه میکنیم.
آخرین باری که از یه مسیر مشخص قدم‌زنان برمیگردیم، آخرین شبی که با کسی تا دیروقت حرف میزنیم، آخرین باری که توی یه اتاق نفس میکشیم، آخرین باری که به چشم‌های کسی خیره میشیم و هنوز نمیدونیم قراره یه روزی دیگه هیچکدوم از این اتفاق‌ها تکرار نشن.
ما معمولا وقتی میدونیم چیزی قراره تموم بشه، سعی میکنیم بیشتر ازش لذت ببریم...
اما زندگی همیشه پایان‌ها رو از قبل برامون مشخص نمیکنه.
خیلی وقت‌ها یه داستان بدون هیچ اتفاق خاصی تموم میشه و ما حتی متوجه نمیشیم...
تا اینکه یه روز، حین مرور یه خاطره، به خودمون میایم و می‌بینیم چقدر برای چیزهایی که توی گذشته به چشممون نمی‌اومدن دلتنگیم.
شاید هم برای همین اشاره‌ی اکثر کتاب و منابع روانشناسی و عمق مفهوم فلسفه برمیگرده به نگاه و توجه ما به زندگی.
و تعریف زندگی جز توجه به جزئیاتِ لحظه و زنده موندن نیست، نه؟
توجه به افراد اطرافمون، حرف‌های ساده، الگوهای تکراری ولی قشنگ، نم بارون، بوهای خوشمزه، خوشمزه‌های زیبا، گرمای نوشیدنی، کاغذ کتاب‌ها، کلمات کاغذها، بوم رنگی گل‌ها، ابرهای آسمون و تمام لحظاتی که فکر میکنیم هیچ چیز خاصی درون‌شون جریان نداره.
عمیقا باور دارم برای ارزشمند دونستن یه اتفاق/فرد، نباید منتظر به پایان رسیدنش بمونیم.
پس شاید با زنده بودن توی لحظاتمون عهد رهایی از حسرت برای به اتمام رسیده‌ها رو با خودمون بستیم.
آخرین باری که از یه مسیر مشخص قدم‌زنان برمیگردیم، آخرین شبی که با کسی تا دیروقت حرف میزنیم، آخرین باری که توی یه اتاق نفس میکشیم، آخرین باری که به چشم‌های کسی خیره میشیم و هنوز نمیدونیم قراره یه روزی دیگه هیچکدوم از این اتفاق‌ها تکرار نشن.
ما معمولا وقتی میدونیم چیزی قراره تموم بشه، سعی میکنیم بیشتر ازش لذت ببریم...
اما زندگی همیشه پایان‌ها رو از قبل برامون مشخص نمیکنه.
خیلی وقت‌ها یه داستان بدون هیچ اتفاق خاصی تموم میشه و ما حتی متوجه نمیشیم...
تا اینکه یه روز، حین مرور یه خاطره، به خودمون میایم و می‌بینیم چقدر برای چیزهایی که توی گذشته به چشممون نمی‌اومدن دلتنگیم.
شاید هم برای همین اشاره‌ی اکثر کتاب و منابع روانشناسی و عمق مفهوم فلسفه برمیگرده به نگاه و توجه ما به زندگی.
و تعریف زندگی جز توجه به جزئیاتِ لحظه و زنده موندن نیست، نه؟
توجه به افراد اطرافمون، حرف‌های ساده، الگوهای تکراری ولی قشنگ، نم بارون، بوهای خوشمزه، خوشمزه‌های زیبا، گرمای نوشیدنی، کاغذ کتاب‌ها، کلمات کاغذها، بوم رنگی گل‌ها، ابرهای آسمون و تمام لحظاتی که فکر میکنیم هیچ چیز خاصی درون‌شون جریان نداره.
عمیقا باور دارم برای ارزشمند دونستن یه اتفاق/فرد، نباید منتظر به پایان رسیدنش بمونیم.
پس شاید با زنده بودن توی لحظاتمون عهد رهایی از حسرت برای به اتمام رسیده‌ها رو با خودمون بستیم.
🕊13
اون هیچوقت ازم نمیپرسه چرا اینو می‌خوای، واقعا بهش احتیاج داری یا نه. هیچ اما و اگری وجود نداره.
انگار همین که چیزی گوشه‌ای از دلم رو به خودش مشغول کرده، براش دلیل کافی‌ایه که بخواد به دست آوردنش رو برام آسون‌تر کنه!
شاید از نظر بقیه چیز مهمی نباشه یا حتی از نظر خودم هم یه خواسته‌ی کوچیک و گذرا باشه که احتمالا تا فرداها به فراموشی میسپرم، اما اون تمام‌شون رو به‌خاطر میسپره و برآورده‌شون میکنه.
به‌نظرم لطیف‌ترین شکل محبت و ابراز علاقه هم همینه...
اینکه کسی دنیا رو از پنجره‌ی خواسته‌های کوچیک و بزرگ من تماشا کنه.
اینکه حال خوبم براش موضوع پیچیده‌ای نباشه و برای خوشحال کردنم دنبال هدیه‌های بزرگ و رفتارهای اغراق‌آمیز نگرده.. چون برای اون، همین که من چیزی رو نیاز یا دوست داشته باشم، خودش به‌اندازه‌ی کافی مهمه.
انگار همین که چیزی گوشه‌ای از دلم رو به خودش مشغول کرده، براش دلیل کافی‌ایه که بخواد به دست آوردنش رو برام آسون‌تر کنه!
شاید از نظر بقیه چیز مهمی نباشه یا حتی از نظر خودم هم یه خواسته‌ی کوچیک و گذرا باشه که احتمالا تا فرداها به فراموشی میسپرم، اما اون تمام‌شون رو به‌خاطر میسپره و برآورده‌شون میکنه.
به‌نظرم لطیف‌ترین شکل محبت و ابراز علاقه هم همینه...
اینکه کسی دنیا رو از پنجره‌ی خواسته‌های کوچیک و بزرگ من تماشا کنه.
اینکه حال خوبم براش موضوع پیچیده‌ای نباشه و برای خوشحال کردنم دنبال هدیه‌های بزرگ و رفتارهای اغراق‌آمیز نگرده.. چون برای اون، همین که من چیزی رو نیاز یا دوست داشته باشم، خودش به‌اندازه‌ی کافی مهمه.
« و شاید از زیباترین شکل‌های دوست داشته شدن همین باشد؛ که فردی حتی به کوچک‌ترین میل‌های گذرای دلت، چنان بها بدهد که گویی هیچ خواسته‌ای در جهان، به کوچکیِ نادیده گرفته شدن نیست! »
🕊8