یهو گوشیش رو گرفت جلوم و گفت: تیچر من اینطوری سیوت کردم.
و البته... البته که من ذوق مرگ شدم!
ولی ستاره‌ی واقعی تویی کوچولو :)✨
و البته... البته که من ذوق مرگ شدم!
ولی ستاره‌ی واقعی تویی کوچولو :)✨
🕊7
جدیدا با خودم فکر میکنم بیشتر زندگیم رو در انتظار رسیدن و مطمئن شدن بودم.
انگار منتظر بودم یه نشونه بیاد، یه اتفاقی بیفته، یه لحظه‌ای برسه که همه‌چیز برام واضح بشه و با خودم بگم:
«خب، حالا دیگه اوضاع امنه...»
ولی الان میگم شاید همچین لحظه‌ای اصلا وجود نداشته باشه!
شاید قرار نیست قبل از شروع هر مسیری بدونیم انتخاب‌هامون درسته یا نه.
شاید معجزه‌ها فقط وقتی خودشون رو نشون میدن که وارد مسیرشون بشیم.
فکر میکردم همه‌ی ما چقدر از آینده‌ای که هنوز نیومده می‌ترسیم.
می‌خوایم بدونیم اگه این قدم رو برداریم چی میشه، اگه اشتباه کنیم چی، اگه آخرش اون چیزی که می‌خواستیم نشه چی...
ولی واقعیت اینه که هیچکس نمیدونه!
همه‌مون یه جایی داریم با اطلاعات نصفه‌نیمه، با ترس‌هامون، با امید‌هامون و با چیزهایی که تا امروز یاد گرفتیم، زندگی‌مون رو جلو میبریم.
و همین کافی نیست؟ :)
به‌نظرم زندگی قرار نیست یه معما باشه که اول نقطه‌ی درستی رو پیدا کنیم و بعد از حس امنیت شروعش کنیم.
قرارِ زندگی همین باشه که راه بیفتیم و وسط مسیر، با هر طلوع و غروب، کم‌کم بفهمیم داریم به کجا می‌رسیم.
قرارِ زندگی همین باشه که حین قدم برداشتن گه‌گاه به جزئیات خیره شیم و به افرادی که کنارمون موندن لبخند بزنیم و دستشون رو محکم‌تر فشار بدیم.
و راستش…
اینکه هنوز نمی‌دونم آخرش چی میشه، برای اولین بار اون‌قدرها هم منو نمی‌ترسونه.
انگار منتظر بودم یه نشونه بیاد، یه اتفاقی بیفته، یه لحظه‌ای برسه که همه‌چیز برام واضح بشه و با خودم بگم:
«خب، حالا دیگه اوضاع امنه...»
ولی الان میگم شاید همچین لحظه‌ای اصلا وجود نداشته باشه!
شاید قرار نیست قبل از شروع هر مسیری بدونیم انتخاب‌هامون درسته یا نه.
شاید معجزه‌ها فقط وقتی خودشون رو نشون میدن که وارد مسیرشون بشیم.
فکر میکردم همه‌ی ما چقدر از آینده‌ای که هنوز نیومده می‌ترسیم.
می‌خوایم بدونیم اگه این قدم رو برداریم چی میشه، اگه اشتباه کنیم چی، اگه آخرش اون چیزی که می‌خواستیم نشه چی...
ولی واقعیت اینه که هیچکس نمیدونه!
همه‌مون یه جایی داریم با اطلاعات نصفه‌نیمه، با ترس‌هامون، با امید‌هامون و با چیزهایی که تا امروز یاد گرفتیم، زندگی‌مون رو جلو میبریم.
و همین کافی نیست؟ :)
به‌نظرم زندگی قرار نیست یه معما باشه که اول نقطه‌ی درستی رو پیدا کنیم و بعد از حس امنیت شروعش کنیم.
قرارِ زندگی همین باشه که راه بیفتیم و وسط مسیر، با هر طلوع و غروب، کم‌کم بفهمیم داریم به کجا می‌رسیم.
قرارِ زندگی همین باشه که حین قدم برداشتن گه‌گاه به جزئیات خیره شیم و به افرادی که کنارمون موندن لبخند بزنیم و دستشون رو محکم‌تر فشار بدیم.
و راستش…
اینکه هنوز نمی‌دونم آخرش چی میشه، برای اولین بار اون‌قدرها هم منو نمی‌ترسونه.
🕊10
بارونه و من حس میکنم آسمون به‌ازای سکوت روحم فریاد میزنه و بعدش تمام ناگفته‌هام رو میباره...
🕊8
Perhaps this is what makes the world beautiful.
that some things, even when they come to an end, find a way to begin again.
that some things, even when they come to an end, find a way to begin again.
🕊10
فکر میکنم یکی از عجیب‌ترین بخش‌های زندگی اینه که هیچوقت نمیفهمیم داریم آخرین بارها رو تجربه میکنیم.
آخرین باری که از یه مسیر مشخص قدم‌زنان برمیگردیم، آخرین شبی که با کسی تا دیروقت حرف میزنیم، آخرین باری که توی یه اتاق نفس میکشیم، آخرین باری که به چشم‌های کسی خیره میشیم و هنوز نمیدونیم قراره یه روزی دیگه هیچکدوم از این اتفاق‌ها تکرار نشن.
ما معمولا وقتی میدونیم چیزی قراره تموم بشه، سعی میکنیم بیشتر ازش لذت ببریم...
اما زندگی همیشه پایان‌ها رو از قبل برامون مشخص نمیکنه.
خیلی وقت‌ها یه داستان بدون هیچ اتفاق خاصی تموم میشه و ما حتی متوجه نمیشیم...
تا اینکه یه روز، حین مرور یه خاطره، به خودمون میایم و می‌بینیم چقدر برای چیزهایی که توی گذشته به چشممون نمی‌اومدن دلتنگیم.
شاید هم برای همین اشاره‌ی اکثر کتاب و منابع روانشناسی و عمق مفهوم فلسفه برمیگرده به نگاه و توجه ما به زندگی.
و تعریف زندگی جز توجه به جزئیاتِ لحظه و زنده موندن نیست، نه؟
توجه به افراد اطرافمون، حرف‌های ساده، الگوهای تکراری ولی قشنگ، نم بارون، بوهای خوشمزه، خوشمزه‌های زیبا، گرمای نوشیدنی، کاغذ کتاب‌ها، کلمات کاغذها، بوم رنگی گل‌ها، ابرهای آسمون و تمام لحظاتی که فکر میکنیم هیچ چیز خاصی درون‌شون جریان نداره.
عمیقا باور دارم برای ارزشمند دونستن یه اتفاق/فرد، نباید منتظر به پایان رسیدنش بمونیم.
پس شاید با زنده بودن توی لحظاتمون عهد رهایی از حسرت برای به اتمام رسیده‌ها رو با خودمون بستیم.
آخرین باری که از یه مسیر مشخص قدم‌زنان برمیگردیم، آخرین شبی که با کسی تا دیروقت حرف میزنیم، آخرین باری که توی یه اتاق نفس میکشیم، آخرین باری که به چشم‌های کسی خیره میشیم و هنوز نمیدونیم قراره یه روزی دیگه هیچکدوم از این اتفاق‌ها تکرار نشن.
ما معمولا وقتی میدونیم چیزی قراره تموم بشه، سعی میکنیم بیشتر ازش لذت ببریم...
اما زندگی همیشه پایان‌ها رو از قبل برامون مشخص نمیکنه.
خیلی وقت‌ها یه داستان بدون هیچ اتفاق خاصی تموم میشه و ما حتی متوجه نمیشیم...
تا اینکه یه روز، حین مرور یه خاطره، به خودمون میایم و می‌بینیم چقدر برای چیزهایی که توی گذشته به چشممون نمی‌اومدن دلتنگیم.
شاید هم برای همین اشاره‌ی اکثر کتاب و منابع روانشناسی و عمق مفهوم فلسفه برمیگرده به نگاه و توجه ما به زندگی.
و تعریف زندگی جز توجه به جزئیاتِ لحظه و زنده موندن نیست، نه؟
توجه به افراد اطرافمون، حرف‌های ساده، الگوهای تکراری ولی قشنگ، نم بارون، بوهای خوشمزه، خوشمزه‌های زیبا، گرمای نوشیدنی، کاغذ کتاب‌ها، کلمات کاغذها، بوم رنگی گل‌ها، ابرهای آسمون و تمام لحظاتی که فکر میکنیم هیچ چیز خاصی درون‌شون جریان نداره.
عمیقا باور دارم برای ارزشمند دونستن یه اتفاق/فرد، نباید منتظر به پایان رسیدنش بمونیم.
پس شاید با زنده بودن توی لحظاتمون عهد رهایی از حسرت برای به اتمام رسیده‌ها رو با خودمون بستیم.
🕊13
اون هیچوقت ازم نمیپرسه چرا اینو می‌خوای، واقعا بهش احتیاج داری یا نه. هیچ اما و اگری وجود نداره.
انگار همین که چیزی گوشه‌ای از دلم رو به خودش مشغول کرده، براش دلیل کافی‌ایه که بخواد به دست آوردنش رو برام آسون‌تر کنه!
شاید از نظر بقیه چیز مهمی نباشه یا حتی از نظر خودم هم یه خواسته‌ی کوچیک و گذرا باشه که احتمالا تا فرداها به فراموشی میسپرم، اما اون تمام‌شون رو به‌خاطر میسپره و برآورده‌شون میکنه.
به‌نظرم لطیف‌ترین شکل محبت و ابراز علاقه هم همینه...
اینکه کسی دنیا رو از پنجره‌ی خواسته‌های کوچیک و بزرگ من تماشا کنه.
اینکه حال خوبم براش موضوع پیچیده‌ای نباشه و برای خوشحال کردنم دنبال هدیه‌های بزرگ و رفتارهای اغراق‌آمیز نگرده.. چون برای اون، همین که من چیزی رو نیاز یا دوست داشته باشم، خودش به‌اندازه‌ی کافی مهمه.
انگار همین که چیزی گوشه‌ای از دلم رو به خودش مشغول کرده، براش دلیل کافی‌ایه که بخواد به دست آوردنش رو برام آسون‌تر کنه!
شاید از نظر بقیه چیز مهمی نباشه یا حتی از نظر خودم هم یه خواسته‌ی کوچیک و گذرا باشه که احتمالا تا فرداها به فراموشی میسپرم، اما اون تمام‌شون رو به‌خاطر میسپره و برآورده‌شون میکنه.
به‌نظرم لطیف‌ترین شکل محبت و ابراز علاقه هم همینه...
اینکه کسی دنیا رو از پنجره‌ی خواسته‌های کوچیک و بزرگ من تماشا کنه.
اینکه حال خوبم براش موضوع پیچیده‌ای نباشه و برای خوشحال کردنم دنبال هدیه‌های بزرگ و رفتارهای اغراق‌آمیز نگرده.. چون برای اون، همین که من چیزی رو نیاز یا دوست داشته باشم، خودش به‌اندازه‌ی کافی مهمه.
« و شاید از زیباترین شکل‌های دوست داشته شدن همین باشد؛ که فردی حتی به کوچک‌ترین میل‌های گذرای دلت، چنان بها بدهد که گویی هیچ خواسته‌ای در جهان، به کوچکیِ نادیده گرفته شدن نیست! »
🕊8