چند ماهی میشه که دارم کتاب "بدن فراموش نمیکند" از بسل‌ون‌درکولک رو میخونم.
در واقع میتونستم طی یه مدت خیلی کوتاه‌تر تمومش کنم اما به نظرم انقدر عمیق اومد که تصمیم گرفتم هرازگاهی برم سراغش و همزمان که اطلاعات جدید کسب میکنم یه نوع خوددرمانی هم تجربه کنم.
یکی از جالب‌ترین و تامل‌ برانگیزترین بخش‌هایی که خوندم این بود:

«گاهی زخم‌ها در حافظه نیستند؛ در ضربان قلب، انقباض شانه‌ها و نفس‌های کوتاه پنهان شده‌اند.»

ما معمولا فکر میکنیم هرچیزی که از گذشته به دست فراموشی سپرده شده، تموم شده.
فکر میکنیم اگه دیگه در مورد یه اتفاق حرف نزنیم، اگه تصویرش برامون محو شه یا اگه تونسته باشیم به زندگی ادامه بدیم پس حتما ازش عبور کردیم...
اما بدن به اندازه‌ی ذهن نمیتونه فراموش‌کار باشه!

گاهی یه اتفاقی رو به یاد نمیاریم اما بدنمون هنوز در حال واکنش نشون دادن به اونه :)
مثل وقت‌هایی که یه صدای بلند باعث ترس ما میشه‌ یا بدون دلیل واضح از حضور بعضی آدما احساساتی سراغمون میان که تیره و تار ان... یا با شدت بیشتر، اوقاتی که حین لحظات امن هم احساس آرامش نداریم.
و شاید دلیل تمام‌شون اینه که بخشی از وجودمون هنوز باور نکرده خطر/رنج تموم شده.

بدن برای زنده نگه داشتن ما ساخته شده!
بخاطر همینم وقتی چندبار رنج، خشم، ناامنی و آسیب رو تجربه میکنه؛ یاد میگیره همیشه توی حالت حفاظت از ما یا همون حالت بقا باقی‌ بمونه و دست از جنگیدن برنداره، حتی وقتی که دیگه جنگی در کار نیست.
پس شاید ما توی زمان حال زندگی کنیم اما بدنمون هنوز توی تجربیات گذشته گیر کرده باشه.

نتیجتا تمام واکنش‌های ما همیشه نمیتونن منطقی باشن.
گاهی یه اتفاق کوچیک میتونه باعث یه واکنش بزرگ در ما شه، چون ما فقط به همون اتفاق کوچیک واکنش نشون نمیدیم و شاید این بخشی از تمام آسیب‌های گذشته‌ست که هیچوقت فرصت بروز نداشتن.

ولی به نظرم وقتی بارون میباره، سکوت یه راهی برای بیان شدن پیدا کرده :)

یهو گوشیش رو گرفت جلوم و گفت: تیچر من اینطوری سیوت کردم.
و البته... البته که من ذوق مرگ شدم!
ولی ستاره‌ی واقعی تویی کوچولو :)✨

☀︎ جادویِ طبیعت🍃

بارونه و من حس میکنم آسمون به‌ازای سکوت روحم فریاد میزنه و بعدش تمام ناگفته‌هام رو میباره...

فکر میکنم یکی از عجیب‌ترین بخش‌های زندگی اینه که هیچوقت نمیفهمیم داریم آخرین بارها رو تجربه میکنیم.
آخرین باری که از یه مسیر مشخص قدم‌زنان برمیگردیم، آخرین شبی که با کسی تا دیروقت حرف میزنیم، آخرین باری که توی یه اتاق نفس میکشیم، آخرین باری که به چشم‌های کسی خیره میشیم و هنوز نمیدونیم قراره یه روزی دیگه هیچکدوم از این اتفاق‌ها تکرار نشن.
ما معمولا وقتی میدونیم چیزی قراره تموم بشه، سعی میکنیم بیشتر ازش لذت ببریم...
اما زندگی همیشه پایان‌ها رو از قبل برامون مشخص نمیکنه.
خیلی وقت‌ها یه داستان بدون هیچ اتفاق خاصی تموم میشه و ما حتی متوجه نمیشیم...
تا اینکه یه روز، حین مرور یه خاطره، به خودمون میایم و می‌بینیم چقدر برای چیزهایی که توی گذشته به چشممون نمی‌اومدن دلتنگیم.
شاید هم برای همین اشاره‌ی اکثر کتاب و منابع روانشناسی و عمق مفهوم فلسفه برمیگرده به نگاه و توجه ما به زندگی.
و تعریف زندگی جز توجه به جزئیاتِ لحظه و زنده موندن نیست، نه؟
توجه به افراد اطرافمون، حرف‌های ساده، الگوهای تکراری ولی قشنگ، نم بارون، بوهای خوشمزه، خوشمزه‌های زیبا، گرمای نوشیدنی، کاغذ کتاب‌ها، کلمات کاغذها، بوم رنگی گل‌ها، ابرهای آسمون و تمام لحظاتی که فکر میکنیم هیچ چیز خاصی درون‌شون جریان نداره.
عمیقا باور دارم برای ارزشمند دونستن یه اتفاق/فرد، نباید منتظر به پایان رسیدنش بمونیم.
پس شاید با زنده بودن توی لحظاتمون عهد رهایی از حسرت برای به اتمام رسیده‌ها رو با خودمون بستیم.

اون هیچ‌وقت ازم نمیپرسه چرا اینو می‌خوای، واقعا بهش احتیاج داری یا نه. هیچ اما و اگری وجود نداره.
انگار همین که چیزی گوشه‌ای از دلم رو به خودش مشغول کرده، براش دلیل کافی‌ایه که بخواد به دست آوردنش رو برام آسون‌تر کنه!
شاید از نظر بقیه چیز مهمی نباشه یا حتی از نظر خودم هم یه خواسته‌ی کوچیک و گذرا باشه که احتمالا تا فرداها به فراموشی میسپرم، اما اون تمام‌شون رو به‌خاطر میسپره و برآورده‌شون میکنه.
به‌نظرم لطیف‌ترین شکل محبت و ابراز علاقه هم همینه...
اینکه کسی دنیا رو از پنجره‌ی خواسته‌های کوچیک و بزرگ من تماشا کنه.
اینکه حال خوبم براش موضوع پیچیده‌ای نباشه و برای خوشحال کردنم دنبال هدیه‌های بزرگ و رفتارهای اغراق‌آمیز نگرده.. چون برای اون، همین که من چیزی رو نیاز یا دوست داشته باشم، خودش به‌اندازه‌ی کافی مهمه.

« و شاید از زیباترین شکل‌های دوست داشته شدن همین باشد؛ که فردی حتی به کوچک‌ترین میل‌های گذرای دلت، چنان بها بدهد که گویی هیچ خواسته‌ای در جهان، به کوچکیِ نادیده گرفته شدن نیست! »