𓍢ִ໋࣪𝑵𝒐𝒗𝒂⋆
Photo
موقعیت:
چهار روز از تولدت گذشته ولی هنوز دلت نمیاد هدیه‌هات رو از جلوی چشمت دور کنی و هر لحظه با دیدنشون و یادآوری حضور اطرافیانت لبخند میزنی! :)
چهار روز از تولدت گذشته ولی هنوز دلت نمیاد هدیه‌هات رو از جلوی چشمت دور کنی و هر لحظه با دیدنشون و یادآوری حضور اطرافیانت لبخند میزنی! :)
🕊13
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Not every day needs a big plan.
Sometimes the best thing is just to walk slow and notice the flowers.
Sometimes the best thing is just to walk slow and notice the flowers.
🕊10
چند ماهی میشه که دارم کتاب "بدن فراموش نمیکند" از بسل‌ون‌درکولک رو میخونم.
در واقع میتونستم طی یه مدت خیلی کوتاه‌تر تمومش کنم اما به نظرم انقدر عمیق اومد که تصمیم گرفتم هرازگاهی برم سراغش و همزمان که اطلاعات جدید کسب میکنم یه نوع خوددرمانی هم تجربه کنم.
یکی از جالب‌ترین و تامل برانگیزترین بخش‌هایی که خوندم این بود:
«گاهی زخم‌ها در حافظه نیستند؛ در ضربان قلب، انقباض شانه‌ها و نفس‌های کوتاه پنهان شده‌اند.»
ما معمولا فکر میکنیم هرچیزی که از گذشته به دست فراموشی سپرده شده، تموم شده.
فکر میکنیم اگه دیگه در مورد یه اتفاق حرف نزنیم، اگه تصویرش برامون محو شه یا اگه تونسته باشیم به زندگی ادامه بدیم پس حتما ازش عبور کردیم...
اما بدن به اندازه‌ی ذهن نمیتونه فراموش‌کار باشه!
گاهی یه اتفاقی رو به یاد نمیاریم اما بدنمون هنوز در حال واکنش نشون دادن به اونه :)
مثل وقت‌هایی که یه صدای بلند باعث ترس ما میشه یا بدون دلیل واضح از حضور بعضی آدما احساساتی سراغمون میان که تیره و تار ان... یا با شدت بیشتر، اوقاتی که حین لحظات امن هم احساس آرامش نداریم.
و شاید دلیل تمام‌شون اینه که بخشی از وجودمون هنوز باور نکرده خطر/رنج تموم شده.
در واقع میتونستم طی یه مدت خیلی کوتاه‌تر تمومش کنم اما به نظرم انقدر عمیق اومد که تصمیم گرفتم هرازگاهی برم سراغش و همزمان که اطلاعات جدید کسب میکنم یه نوع خوددرمانی هم تجربه کنم.
یکی از جالب‌ترین و تامل برانگیزترین بخش‌هایی که خوندم این بود:
«گاهی زخم‌ها در حافظه نیستند؛ در ضربان قلب، انقباض شانه‌ها و نفس‌های کوتاه پنهان شده‌اند.»
ما معمولا فکر میکنیم هرچیزی که از گذشته به دست فراموشی سپرده شده، تموم شده.
فکر میکنیم اگه دیگه در مورد یه اتفاق حرف نزنیم، اگه تصویرش برامون محو شه یا اگه تونسته باشیم به زندگی ادامه بدیم پس حتما ازش عبور کردیم...
اما بدن به اندازه‌ی ذهن نمیتونه فراموش‌کار باشه!
گاهی یه اتفاقی رو به یاد نمیاریم اما بدنمون هنوز در حال واکنش نشون دادن به اونه :)
مثل وقت‌هایی که یه صدای بلند باعث ترس ما میشه یا بدون دلیل واضح از حضور بعضی آدما احساساتی سراغمون میان که تیره و تار ان... یا با شدت بیشتر، اوقاتی که حین لحظات امن هم احساس آرامش نداریم.
و شاید دلیل تمام‌شون اینه که بخشی از وجودمون هنوز باور نکرده خطر/رنج تموم شده.
🕊7
بدن برای زنده نگه داشتن ما ساخته شده!
بخاطر همینم وقتی چندبار رنج، خشم، ناامنی و آسیب رو تجربه میکنه؛ یاد میگیره همیشه توی حالت حفاظت از ما یا همون حالت بقا باقی بمونه و دست از جنگیدن برنداره، حتی وقتی که دیگه جنگی در کار نیست.
پس شاید ما توی زمان حال زندگی کنیم اما بدنمون هنوز توی تجربیات گذشته گیر کرده باشه.
نتیجتا تمام واکنش‌های ما همیشه نمیتونن منطقی باشن.
گاهی یه اتفاق کوچیک میتونه باعث یه واکنش بزرگ در ما شه، چون ما فقط به همون اتفاق کوچیک واکنش نشون نمیدیم و شاید این بخشی از تمام آسیب‌های گذشته‌ست که هیچوقت فرصت بروز نداشتن.
بخاطر همینم وقتی چندبار رنج، خشم، ناامنی و آسیب رو تجربه میکنه؛ یاد میگیره همیشه توی حالت حفاظت از ما یا همون حالت بقا باقی بمونه و دست از جنگیدن برنداره، حتی وقتی که دیگه جنگی در کار نیست.
پس شاید ما توی زمان حال زندگی کنیم اما بدنمون هنوز توی تجربیات گذشته گیر کرده باشه.
نتیجتا تمام واکنش‌های ما همیشه نمیتونن منطقی باشن.
گاهی یه اتفاق کوچیک میتونه باعث یه واکنش بزرگ در ما شه، چون ما فقط به همون اتفاق کوچیک واکنش نشون نمیدیم و شاید این بخشی از تمام آسیب‌های گذشته‌ست که هیچوقت فرصت بروز نداشتن.
🕊8
یهو گوشیش رو گرفت جلوم و گفت: تیچر من اینطوری سیوت کردم.
و البته... البته که من ذوق مرگ شدم!
ولی ستاره‌ی واقعی تویی کوچولو :)✨
و البته... البته که من ذوق مرگ شدم!
ولی ستاره‌ی واقعی تویی کوچولو :)✨
🕊7
جدیدا با خودم فکر میکنم بیشتر زندگیم رو در انتظار رسیدن و مطمئن شدن بودم.
انگار منتظر بودم یه نشونه بیاد، یه اتفاقی بیفته، یه لحظه‌ای برسه که همه‌چیز برام واضح بشه و با خودم بگم:
«خب، حالا دیگه اوضاع امنه...»
ولی الان میگم شاید همچین لحظه‌ای اصلا وجود نداشته باشه!
شاید قرار نیست قبل از شروع هر مسیری بدونیم انتخاب‌هامون درسته یا نه.
شاید معجزه‌ها فقط وقتی خودشون رو نشون میدن که وارد مسیرشون بشیم.
فکر میکردم همه‌ی ما چقدر از آینده‌ای که هنوز نیومده می‌ترسیم.
می‌خوایم بدونیم اگه این قدم رو برداریم چی میشه، اگه اشتباه کنیم چی، اگه آخرش اون چیزی که می‌خواستیم نشه چی...
ولی واقعیت اینه که هیچکس نمیدونه!
همه‌مون یه جایی داریم با اطلاعات نصفه‌نیمه، با ترس‌هامون، با امید‌هامون و با چیزهایی که تا امروز یاد گرفتیم، زندگی‌مون رو جلو میبریم.
و همین کافی نیست؟ :)
به‌نظرم زندگی قرار نیست یه معما باشه که اول نقطه‌ی درستی رو پیدا کنیم و بعد از حس امنیت شروعش کنیم.
قرارِ زندگی همین باشه که راه بیفتیم و وسط مسیر، با هر طلوع و غروب، کم‌کم بفهمیم داریم به کجا می‌رسیم.
قرارِ زندگی همین باشه که حین قدم برداشتن گه‌گاه به جزئیات خیره شیم و به افرادی که کنارمون موندن لبخند بزنیم و دستشون رو محکم‌تر فشار بدیم.
و راستش…
اینکه هنوز نمی‌دونم آخرش چی میشه، برای اولین بار اون‌قدرها هم منو نمی‌ترسونه.
انگار منتظر بودم یه نشونه بیاد، یه اتفاقی بیفته، یه لحظه‌ای برسه که همه‌چیز برام واضح بشه و با خودم بگم:
«خب، حالا دیگه اوضاع امنه...»
ولی الان میگم شاید همچین لحظه‌ای اصلا وجود نداشته باشه!
شاید قرار نیست قبل از شروع هر مسیری بدونیم انتخاب‌هامون درسته یا نه.
شاید معجزه‌ها فقط وقتی خودشون رو نشون میدن که وارد مسیرشون بشیم.
فکر میکردم همه‌ی ما چقدر از آینده‌ای که هنوز نیومده می‌ترسیم.
می‌خوایم بدونیم اگه این قدم رو برداریم چی میشه، اگه اشتباه کنیم چی، اگه آخرش اون چیزی که می‌خواستیم نشه چی...
ولی واقعیت اینه که هیچکس نمیدونه!
همه‌مون یه جایی داریم با اطلاعات نصفه‌نیمه، با ترس‌هامون، با امید‌هامون و با چیزهایی که تا امروز یاد گرفتیم، زندگی‌مون رو جلو میبریم.
و همین کافی نیست؟ :)
به‌نظرم زندگی قرار نیست یه معما باشه که اول نقطه‌ی درستی رو پیدا کنیم و بعد از حس امنیت شروعش کنیم.
قرارِ زندگی همین باشه که راه بیفتیم و وسط مسیر، با هر طلوع و غروب، کم‌کم بفهمیم داریم به کجا می‌رسیم.
قرارِ زندگی همین باشه که حین قدم برداشتن گه‌گاه به جزئیات خیره شیم و به افرادی که کنارمون موندن لبخند بزنیم و دستشون رو محکم‌تر فشار بدیم.
و راستش…
اینکه هنوز نمی‌دونم آخرش چی میشه، برای اولین بار اون‌قدرها هم منو نمی‌ترسونه.
🕊10