روی‌ آب، جایی بین سکوت و زمان، قدیمی‌ترین قایق تالاب لنگر انداخته بود.
خزه‌هایی که روی تنه‌ش رو پوشونده بودن مثل یه پتوی سبز و امن به نظر میرسیدن.
نگاهم به تالاب کوچیکی افتاد که توی دلش خلق شده بود، جدا از آب اصلی اما متصل به همه چیز.
روی تالاب گل‌هایی روییده بودن که حین زیبایی ، نفس آب رو تنگ میکردن...
مضر اما دلفریب :)
با خودم گفتم خب خیلی اوقات پیش میاد یه ضرر دوست داشتنی رو عمیقا توی دلمون نگه داریم
پس شاید تالاب هم این رو میدونست و برای همین بود که سکوت رو به نجواها ترجیح داده بود،
نه فرار میکرد و نه اعتراض.
فقط دل سپرده بود به گل‌هایی که جز به جز وجودش رو اغوا میکردن و زیباترین صحنه‌ی روی آب رو خلق میکردن.

ذهنت شاید بتونه انکارش کنه، اما حافظه‌ی جسمت هرگز اون احساسات رو از یاد نمیبره :)

Its okay, you just have a lot of feelings.

Sweet little baby :)⭐️

یک فرد "مجنونِ کنجد" هستم و به هر رسپی‌ای که بتونم اضافه‌ش میکنم :)))