میخوام یه چیزی بگم
تو برای من فقط کسی که باهاش تو رابطم نبودی
به وقتش بهترین رفیقم بودی
به وقتش بهترین استادم بودی
به وقتش برام مثل پدر بودی
به وقتش بغلم کردی و کنارم بودی
به وقتش باورم داشتی
میخوام بهت بگم تو بهترین فردی هستی که
یه نفر میتونه توی زندگیش داشته باشه چون با وجودت دیگه به کسی نیاز ندارم.
تو قشنگترین و باارزش ترین
سرمایه ی منی.

میگن بوی تن کسی که دوستش داری برات بوی بهشت میده.

بعضی‌ها رفتارشون باعث می‌شه دیگه هیچ‌وقت مثل قبل دوسشون نداشته باشیم اما همیشه دلمون واسه
اون موقع که دوسشون داشتیم تنگ می‌شه.

از قلب من به قلب تو
نمی‌خوام از دستت بدم
چون تو تنها کسی هستی که
کنارش خود واقعیمم
از ته دل میخندم و راحت گریه میکنم
ساعت‌ها کنارت قدم میزنم و
معنی خستگی رو نمیفهمم
حال و هوای خودم و زندگیم
کنارت خیلی قشنگ‌تره دلبر
آخه تو تنها پناه و رفیق روزای سخت منی
خیلی دوسِت‌دارم دلیل زندگیم.

تو
برای من
هر چقدرم که زنده بمونم
چیزی هستي که ازت سیر نمیشم
قبل مني
بعد مني
حال مني
امروز مني
فردای مني
هر بار که بهت نگاه میکنم
نهایت شکر من از خداوند هستي

اهنگ فرستادن قوی ترین لاولنگئوج دنیاست.

آخرِ دوست داشتن اونجاست که آقای محمود درویش میگه:

"أراك، فأنجو من الموت، جسمك مرفأْ..."
می‌بینَمت،
از مرگ نجات می‌یابم،
تَنَت لَنگرگاهِ من است

تو
برای من
هر چقدرم که زنده بمونم
چیزی هستي که ازت سیر نمیشم
قبل مني
بعد مني
حال مني
امروز مني
فردای مني
هر بار که بهت نگاه میکنم
نهایت شکر من از خداوند هستي

بعضی از آدما از جنس نورن
انگار وقتی تو زندگیت هستن
همه چی خوب‌تره،
حالِ دلت بهترِ،
بهت بیشتر خوش میگذره،
سختی‌ها آسون‌تر میشه و
خندیدن‌هات واقعی‌تر میشه،
انگار میتونن عمیق‌ترین
نقطه‌یِ قلبتُ لمس کنن و
غمت رو احساس کنن و بفهمن ...
بعضی از آدما از جنس نورن
انگار وجودشون برکتِ،
نگاهشون نعمته و
جنس عیارشون طلاست ...
یکی مثل تو دورت بگردم :)♥️

-من اورتینک میکنم
+پس منم خیلی بیشتر توضیح میدم🤍

تو بودنت دلخوشیه امید زندگیه
بودنت نیازه، لازمه‌ی تپش قلبمه
تو بودنت قشنگه
انقدری‌که اگه چشمامو ببندم و
دنیامو بدون تو تصور کنم
همه جارو زشت و تاریک میبینم
انگار همه قشنگیای دنیا ناپدید شدن
انگار دیگه هیچ اتفاق خوبی تو دنیا وجود نداره
اصلا بذار دنیایی که تو توش نباشی به آخر برسه
آخه این بودن توعه که دنیامو قشنگ کرده🥹

اوج دردمندی و بی‌پناهی رو سهراب سپهری موقع سرودن این شعر مینویسه: ‏ تو می‌گذری، زمان می‌گذرد چه کنم با دلی که از تو توانِ گذشتنش نیست؟!