شیوه‌های دیدن
621 subscribers
73 photos
1 video
33 links
Practicing the art of looking.
شیوه‌های دیدن | پلتفرم مواجهه

اینستاگرام:
https://www.instagram.com/notesonlooking

ارتباط با ما:
@ShiveDidan
Download Telegram
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
دیوید هاکنی و بودن در شهر

در اینستاگرام شیوه‌های دیدن بخوانید:
https://www.instagram.com/reel/DeW95rbOhde/?exln=bTZja2gyaDNkY25z
در فیلم «پنجره‌ی عقبی» آلفرد هیچکاک، جف که عکاس است مجبور می‌شود در آپارتمانش بماند تا پای شکسته‌اش درمان شود. او رفته‌رفته به تماشای همسایه‌هایش از پشت پنجره‌هایشان می‌نشیند و هر آپارتمان داستانی تازه برایش می‌گوید.
ادوارد هاپر در نقاشی‌هایش تکه‌هایی از زندگی روزمره‌ی آدم‌هایی را نشانمان می‌دهد که شاید هیچ‌وقت قرار نبوده چشم ما به آنجا راه پیدا کند؛ مثل یک جاسوس کنجکاو که سوژه‌هایش را دنبال می‌کند.

تصویر اول: نقاشی ادوارد هاپر از خانه‌ای کنار ریل قطار، ۱۹۲۵.

تصویر دوم: سکانسی از فیلم «روانی» آلفرد هیچکاک، همان خانه‌ی کنار ریل قطار، ‌۱۹۶۰.


جلسه‌ی دوم شهر و نقاشی: ادوارد هاپر و شهری از آن خود
«به‌محض اینکه پایم را آنجا گذاشتم، فهمیدم که سرزمین من آنجاست.»
— جورجیا اوکیف، از مستند By Myself

جورجیا اوکیف بعد از اینکه از نیویورک به نیومکزیکو رفت، عاشق آنجا شد و بیست سال بین دو شهر در رفت‌وآمد بود، تا سرانجام ساکن آنجا شد. نیومکزیکو در شکل‌گیری هویت هنری اوکیف بسیار تأثیر داشت.

در این جلسه، مستندی از او می‌بینیم و درباره‌ی تجربه‌ی شهری، خلوت‌گزینی و هویت هنری گفت‌وگو می‌کنیم.

◽️جورجیا اوکیف:
اینجا آسمانش فرق دارد، ستاره‌هایش فرق دارند، حتی باد هم فرق دارد!
پخش مستند Georgia O’Keeffe: By Myself
با زیرنویس اختصاصی شیوه‌های دیدن

◽️جمعه، ۲۴ مهر
ساعت ۱۸:۳۰
به‌صورت حضوری
محدوده‌ی لارستان

برای رزرو، با آیدی @ShiveDidan در ارتباط باشید.
«گاهی زیباترین غروب‌ها را از پس چیزی دیده‌ام که انگار اقیانوس بود. بی‌نظیر است.
دلم می‌خواهد همین امروز بروم آنجا. بعد از نیویورک، بهترین چیزی است که سراغ دارم. اینجا احساس می‌کنم در کفشی گیر افتاده‌ام که اندازه‌ام نیست.
تا به اینجا، گمانم با رؤیابافی توانستم فراموشش کنم و حالا از رؤیاها بیزارم؛ چیزهای واقعی می‌خواهم: آدم‌های زنده که بشود بهشان نزدیک بود، که دیدشان، که با آن‌ها حرف زد: موسیقی‌ای که آسمان را بشکافد.
می‌خواهم تا آنجا که می‌توانم سخت عشق بورزم، اما نمی‌توانم. نمی‌توانم بگذارم. اما اهمیتی ندارد، تا وقتی که فقط خودم هستم.»
— از نامه‌های جورجیا اوکیف

Art and Letters, Georgia O’Keeffe, National Gallery of Art, Washington

Sunrise, by Georgia O’Keeffe, 1916.

رزرو صندلی: پخش مستند جورجیا ا‌وکیف
تصویر اول: آشپزخانه‌ی جورجیا ا‌وکیف

تصویر دوم: جورجیا اوکیف در آشپزخانه‌ی خانه‌اش در نیومکزیکو، ۱۹۶۲.

from Dinner with Georgia O’Keeffe: Recipes, Art, and Landscape, Assouline, 2017.

رزرو صندلی: پخش مستند جورجیا اوکیف
ادوارد هاپر چندین فضا را باهم ترکیب می‌کرد تا به تصویری واحد برسد. مثل همین نقاشی، که جزئیاتش از چندین سینما در نیویورک ترکیب شده و در سمت راست همسر هاپر، جوزفین (جو)، را می‌بینیم. بعدها این قاب الهام‌بخش سکانسی در فیلم «افق گمشده»ی فرانک کاپرا شد.

دیوید هاکنی هم، که عکاسی هم می‌کرد، عادت داشت این کار را بکند. او عناصر اصلی شهرها را کنار هم می‌گذاشت و در تصویری واحد آن‌ها را کنار هم کلاژ می‌کرد.

در جلسه‌ی دوم «شهر و نقاشی»، کارهای ادوارد هاپر را می‌بینیم.


تصویر اول:
New York Movie, by Edward Hopper, 1939.

تصویر دوم: کلاژی از دیوید هاکنی.


شرکت در جلسه‌ی دوم شهر و نقاشی: ادوارد هاپر و شهری از آن خود