توجه کردم
شبا میرم تو جلد یه ادم دیگه
بی حوصله تر میشم
کلی فکر میاد تو سرم
نفرت پیدا میکنم
مثل کسی که یه بار گزیده شده و دیگه انقدر متنفره که نمیتونه بقیه ادم ها رو به چشم ادمای خوب ببینه

کافیه یه شب حس کنم اون روزی که گذروندم یه روز عادی پر از ای کاش بوده
دیگه خواب به چشمم نمیاد خودمو تو حسرت ها غرق میکنم
انگار یه دریا میسازم با افکارم دنبال یه کشتی هستم و کسی نیست کشتیم بشه و منم غرق میشم و دوباره فردا صبح زنده میشم

یه فیلم سینمایی دیدم خیلی وقت پیش
اسمش یادم نیست
دختره هر روز صبح پا میشد و دیروزش زندگی میکرد تا قاتلی که تو شب میکشتش و باز بر میگشت به همون صبح رو پیدا کنه و وارد فردا بشه

منم فکر کنم یه قاتل دارم
اگه اون قاتل خودم باشم چجوری خودم خودمو بکشم؟

یه خواب خیلی عجیب میدیدم
واقعا واقعی بود

حالا که دارم فکر میکنم کاش تو همون خواب بودم

گاهی وقتا دل ادم غمگین میشه
مثل همون لحظه ای که جمله های پشت ماشین سنگینا نوشتن میبینی و حسرت میخوری

از این که بخوابم بعد خوابم ببره بعد خوابم نبره متنفرم

-این چند روز اصلا کشش نقش بازی کردن ندارم.
به چشمان‌ش خیره بود. کلافگی از سر و رویش می‌بارید. عودی روشن کرد و فضای خانه شاعرانه و صادقانه تر جلوه داد.
-چرا چیزی نمی‌گی!
+چی بگم
-امیدواری!
+ تو لنگ امیدواری منی؟
سرش را در دستانش فشرد و فریاد کشید.
-خسته شدم کم اوردم الان تشنه اینم یکی بیاد خود واقعیم رو اروم کنه! من جز تو کی رو دارم؟ تو فقط تنها خانوادمی خواهرمی! تو میدونی من کم نمیارم میدونی یا نه؟ ببین دارم سقوط می کنم من از نقش بازی کردن خسته شدم فیلم بازی کردن خسته شدم خسته شدم از این که جای یه نفر باشم که فقط تو داستان هاست...
پلک زد و باز به حرف های‌ش گوش داد. راست می‌گفت خسته بود. ان شب خسته خسته بود. اما باز خندید خنده اخرش نبود. خنده اخرش را زمانی ثبت کردند که نقش خودش را میان هزاران تماشاچی ان صبح با سقوط مرگ‌بارش از اخرین طبقه‌ی اپارتمان چند ملیاردی‌اش انجام داده بود.

این متن رو سه سال پیش نوشتم عکس یه مردی بود با لبخندی که داشت کف اسفالت خون سرش پخش بود

چند روز پیش داشتم بهش فکر میکردم
خیلی دوست دارم دوباره اون عکسو ببینم

من اولش خجالتیم
بعدش پادکستم.

نه بابا من خوبم چیزی نیست که
(آهنگی که همون لحظه پلیه)