بعضی ادمای دورم مثل قرمه سبزین هر چی بیشتر تو زندگیم می‌مونن خوشمزه تر میشن

الان نیاز دارم
یه دوست خیلی قدیمی مثلا ۵ یا ۶ سال پیش همو رها کردیم بهم پیام بده کلی حرف بزنیم

از زندگیش تو این روزایی که من نبودم بگه
منم گریه کنم و بگم چقدر روزای بی کسی رو گذروندم

نیاز به تنهایی دارم
پس شروع میکنم کتاب جدید شب مرده
رو بخونم

فکر کنم این پلنو برای پراید میتونم اجرا کنم دیگه

اولین سیو مسیجم

دوست ندارم وارد یه مرحله دیگه بشم مثل بزرگسالی
نمیشه تو جوانی متوقف بمونم؟

اگه تو کودکی همه چی متوقف میشد چه خوب بود

همه دلا پاک بود
همه بازیا پر از خنده خوشی بود
ادم چه میدونست غم چیه

توجه کردم
شبا میرم تو جلد یه ادم دیگه
بی حوصله تر میشم
کلی فکر میاد تو سرم
نفرت پیدا میکنم
مثل کسی که یه بار گزیده شده و دیگه انقدر متنفره که نمیتونه بقیه ادم ها رو به چشم ادمای خوب ببینه

کافیه یه شب حس کنم اون روزی که گذروندم یه روز عادی پر از ای کاش بوده
دیگه خواب به چشمم نمیاد خودمو تو حسرت ها غرق میکنم
انگار یه دریا میسازم با افکارم دنبال یه کشتی هستم و کسی نیست کشتیم بشه و منم غرق میشم و دوباره فردا صبح زنده میشم

یه فیلم سینمایی دیدم خیلی وقت پیش
اسمش یادم نیست
دختره هر روز صبح پا میشد و دیروزش زندگی میکرد تا قاتلی که تو شب میکشتش و باز بر میگشت به همون صبح رو پیدا کنه و وارد فردا بشه

منم فکر کنم یه قاتل دارم
اگه اون قاتل خودم باشم چجوری خودم خودمو بکشم؟