کتاب جدیدی که شروع کردم به خوندن اسمش دیزی دارکر هست
این کتاب داره جوری منو وسوسه میکنه که میتونم به راحتی پاشم با یه چاقو ، سوزن انسولین یا سم کسایی که باعث اذیتم شدن رو بکشم..

اشنایی با ادمای جدید؟
نه مرسی من سریالمو دارم

-تو هم بیا
+چرا؟
دستمو گرفت و اروم گفت
-بعضی جمع ها وقتی برام قابل تحمل میشن که تو رو اونجا ببینم...

آخرش انقدری غم‌انگیز بود که تا یک ساعت فقط داشتم نوشته های اخر کتاب رو درک میکردم
نمیشد درک کرد اصلا نمیشد..

اگه یه رابطه با مرگ یکی‌شون تموم بشه برعکس دوتا ادم زنده که از هم با یه مکالمه خداحافظی جدا میشن، اونا سال ها هم تو رابطن و هر پنجشنبه یه گل بینشون رد و بدل میشه

یه مغازه نیست بریم
بگیم اقا یه قرص فراموشی لطفا
اقا ۲۰۰ تا بوس هزارتومنی بده
اقا لطفا عطر اونی که دیگه نیست
ولی خب مجبوریم به جاش یه نخ سیگار بخریم

تنهایی خوبه
تا وقتی انتخاب خودت باشه

جنگ شد میرم تو کتابخونه پناه میگیرم

یه تیکه از قلبم تو مازندران
یه تیکه‌شم توی کرمانشاه
میمیونه

ته پلی لیستم چقدر کنار غمش خاک نشسته

امسال برای اولین بار مرگ یکی از عزیزترین کسامو درک کردم
بعد اون کلی جوون و نوجوون کشته شدن بدون این که بشناسمشون جیگرم میسوخت چون مرگ یه جوونی دیده بودم که افراد کمی میتونن اخلاقش داشته باشن و الان نیست کسی هم هیچ وقت نمیتونه مثل اون باشه

هنوز کل وجودم تو همون روز و ساعت که خبر مرگش شنیدم مونده

خیلیا هم دقیقا توی ۱۸ دی موندن

دلم برا ناشناس تنگ شده

پایه ثابتت همیشه از ناشناس با شماست🙂‍↔️