ارسالی ناشناس

زندگی من خلاصه شده توی
بیدار شدن
ورزش کردن رقصیدن
کتاب خوندن
اهنگ گوش دادن
سریال دیدن
غذا درست کردن
پیاده روی کردن
دوست داشتن گل و گیاه
شکرگزاری کردن
برنامه ریزی برای فردا
خوابیدن
و...

چه موهای جذابی دارم

بزرگ میشی خاطره ها زیاد میشن
حافظه مغزت پر میشه مجبوری چیزایی که توی زمان حال داری رها کنی تا اون خاطره ها دست از سرت بردارن

من هنوز باورم نمیشه یک ماه دیگه عیده

23:59
زندگیم مثل این ساعت‌ست
یک دقیقه مونده تا روز جدید شروع بشه اما من توی ثانیه هایی گیرم که راه فراری نداره..

تاریخ بخونید
ممکنه ماشین زمان خیلی سریع تر اونچه که فکر میکنید اختراع بشه

+سفر چطور سفر هم میری؟
دست‌ برد سمت کیف سیاه رنگی که همیشه همدم قدم هاشه و یک کتاب بیرون اورد
-من شاید جسمم سفر نکرده باشه اما به لطف کتاب ها و اهنگ ها روح من در سفره...

وقتی میری ته گالریت متوجه میشی چقدر زمان زود گذشته
وقتی چتای قدیمی میخونی میفهمی چقدر از یه نفر دور یا نزدیک شدی
وقتی تو چشمای یکی زل میزنی میفهمی چقدر برات مهمه
وقتی به لباس های قدیمیت دست میزنی میفهمی چند نفرو باهاش بغل کردی که دیگه نیستن

کتاب جدیدی که شروع کردم به خوندن اسمش دیزی دارکر هست
این کتاب داره جوری منو وسوسه میکنه که میتونم به راحتی پاشم با یه چاقو ، سوزن انسولین یا سم کسایی که باعث اذیتم شدن رو بکشم..

اشنایی با ادمای جدید؟
نه مرسی من سریالمو دارم

-تو هم بیا
+چرا؟
دستمو گرفت و اروم گفت
-بعضی جمع ها وقتی برام قابل تحمل میشن که تو رو اونجا ببینم...

آخرش انقدری غم‌انگیز بود که تا یک ساعت فقط داشتم نوشته های اخر کتاب رو درک میکردم
نمیشد درک کرد اصلا نمیشد..

اگه یه رابطه با مرگ یکی‌شون تموم بشه برعکس دوتا ادم زنده که از هم با یه مکالمه خداحافظی جدا میشن، اونا سال ها هم تو رابطن و هر پنجشنبه یه گل بینشون رد و بدل میشه