ما زیادیم
ولی ابن زیادید شما!

من این توفیق را داشتم که پیکر ایشان را
بعد از شهادت زیارت کنم؛
آنچه دیدم کوهی از صلابت بود و شنیدم که
مشت دست سالمش را گره کرده بود.
-آیت الله سیّد مجتبی خامنه ای حفظه‌الله

لیلای من
یک خبری به مجنون بده(:
[روضه ات نبود کجا آروم میگرفتیم؟]
📍روضة الحسینم

میگم عاشقم
اما خودم بهتر میدونم
که نالایقم(:

هنگامه‌ی بیعت در بزمِ رزمِ ما
هم لیلة‌القدر شد هم روزِ عاشورا
این عهد و این بیعت
با خون شود امضا؛
تو ناخدای کشتیِ عشقی به دریاها
الله‌اکبر
خامنه‌ای رهبر

سید‌علی زنده‌ست
در جانِ این مردم
هرگز نخواهد شد میراث و راهش گُم
مردِ همان راهیم؛ با رهبرِ سوم

تیغِ علی اینک به دست مجتبی افتاد؛
تا نقشه‌های ابن‌ملجم‌ها رَوَد بر باد..

*\بیعت با خونی که فریاد میزدند همین بود
به راستی که حرف امام بعد از پیروزی انقلاب درست از آب درآمد:
زن‌ها اگر نبودند این انقلاب به جایی نمیرسید.
و حالا تنها شهید روز قدس در میان انبوه جمعیت بی کران پایتخت نشین ها یک خانم شد
خانمی که اولین خواسته رهبر انقلاب،آقا سید مجتبی را با خون خود جواب داد؛حالا اگر ما جان هم برای این سید اولاد پیغمبر بدهیم کم است
چرا که قبل تر از ما،زنی بوده که با خون خود زیر بیعت با امامش را امضا کرد و عاقبت بخیر شد.
ملتی که این چنین نوای اقتدار سر می‌دهند
دست شیطانی چون امریکا و اسرائیل حریفش نخواهد شد.
ما اهل کوفه نیستیم،رهبر تنها بماند.
۲۲اسفند ماه۱۴۰۴/تهران؛ماسال

خون‌خواه عشق است و برای فتح خیبر آمده‌ست
با اشتیاق یاریِ خورشید دیگر آمده‌ست..

از روز نخست تجمعات زیر بمباران، به قطع و یقین اکثریت جمعیت با زنان بوده است. امام خمینی همان سال ۵۷، اوایل پیروزی انقلاب به شهید مطهری گفته بود: اگر این زن‌ها نبودند ما نمی توانستیم شاه را بیرون کنیم. نقش آفرینی زنان در این جنگ بی نظیر است.

#علیرضا_زادبر

اگر با من نسبتی داری و از ویرانی ایران خوشحالی،
من این نسبت را انکار می‌کنم!

تمام زندگیم بوی جنگ میده؛
تو اما شبیه صلحی❤️
تمام چیزی که یه جنگ زده می‌خواد،صلحه(:

*\دست نوشتهٔ ۷بهمن۰۴(:

بنده اعتراض دارم
چرا ایست بازرسی زنونه نداریم؟

اگر شاه و جناب هویدا "جزیره کوچک بحرین" را شوهر نداده بودند الان بجای اینکه از خاک جزیره بحرین به ایران موشک بزنند ما از این جزیره به سمت مراکز دشمن موشک میزدیم!

من جای خالی تورا هم دوست دارم/.

آنچه از دست دادیم؛
قمار شده بود.
دل را روی میز گذاشتیم، تا دلش را بدست آوریم.
دست بعد، پای غرور را به میان کشیدیم،
تا آنکه رفته، بازگردانیم!
ما، معتاد به باخت بودیم.
- کتایون آتاکیشی زاده