واقع بینانه نگاه کنیم چینی تهران تو منطقه ۳ رتبه زیر ۱۰۰ واقعا

سلام باید سطح زبانی در حدی باشه که بتونی انگلیسی صحبت کنی . چون داخل کلاسا استادا با شما فارسی حرف نمیزنن . البته بستکی به دانشگاهی که درس میخونید هم داره ولی معمولا دوترم اول خیلی سخت گیری ندارن اکثریت دانشگاه ها و از ترم ۳ به بعد تازه اون سخت گیری شروع میشه . ولی خب دانشگاه های تهران وقتی قبول میشی همون اولش از شما توقعاتشون بالاست دیگه

کنکور فقط دانشی را نمی‌سنجد که در ذهنت جمع کرده‌ای. هر روز، بی‌آنکه کسی مجبورت کند و بی‌آنکه بدانی آخرش چه می‌شود، سر میز نشستی. خسته شدی، شک کردی، بعضی شب‌ها فکر کردی ارزشش را دارد؟ و صبح دوباره کتاب را باز کردی. این توانایی در همه‌ی آدم‌ها نیست و در هیچ کارنامه‌ای هم ثبت نمی‌شود.
رتبه، تصویر یک روز و چند ساعت امتحان است، نه تصویر کل مسیری که رفته‌ای. در آن چند ساعت هزار چیز می‌تواند دست به دست هم بدهد: استرس، یک سؤال بد، یک روز بد، یا حتی بخت. اما آنچه در این مدت ساختی از جنس دیگری است. یاد گرفتی با فشار کنار بیایی، با شکست‌های کوچک روزانه کنار بیایی، کاری را که دوستش نداری ولی لازم است تا آخر ادامه بدهی، و بعد از یک آزمون بد، خودت را جمع کنی. اینها مهارت‌هایی هستند که در هر رشته و هر شهر و هر شغلی به کارت می‌آیند، چه رتبه‌ات هر چه باشد.
اگر نتیجه‌ات همان بود که می‌خواستی، حقت بود و با زحمت به دست آمده. اگر نشد، مسیرت تمام نشده و فقط راه دیگری باز شده است. هر دو حالت یک چیز را عوض نمی‌کنند: تو آدمی هستی که وقتی کار سخت شد نماند فقط با خودش حرف بزند و واقعاً پایش ایستاد.
پس اجازه بده این چند روز یا چند ماه، خودت را فقط با یک عدد قضاوت نکنی. آن عدد می‌گوید در یک امتحان چه شد، ولی نمی‌گوید تو چه کسی هستی و چه کاری از دستت برمی‌آید. آن را سال‌ها درس خواندن و ماندنت نشان می‌دهد، و این را هیچ اعلام نتیجه‌ای از تو نمی‌گیرد.

من عارفه صفری هستم :)
دانشجوی رشته زبان و ادبیات فرانسه در دانشگاه شهید بهشتی و علاقه مند به یادگیری تاریخ ، فرهنگ ، زبان و ادبیات فرانسه
اینجا قراره دانسته های خودمو با شما به اشتراک بزارم
خیلی خوشحالم که همراه من هستید 🤍

📝 @Adagenfrance

از دوستتون حمایت کنید

سلام کسیو داریم اینجا اهل رمان خوندن باشه ؟

یکسری از کتابایی که دوستاتون خوندن و پی دی افاشو دارم میفرستم براتون