بیانیه ۴ تن از زندانیان سیاسی رجاییشهر در باره #زلزله استان #کرمانشاه
🔺در نهایت تاسف، تاثر و ناباوری از زلزله در استان کرمانشاه، مناطق سرپلذهاب و ثلاث باابجانی و ازگله و ...، باخبر شدیم و وجودمان سرشار از اندوه شد و تلختر و غمناکتر از همه خرابیها، آمار مجروحین و جان باختهگان این حادثه میباشد که هرگز نه به درستی منعکس خواهد شد و نه رنجش برای بازماندهگانشان هیچگاه تمام خواهد شد.
زیانهای جانی و مالی ناشی از این حادثه طبیعی که در درجه نخست نتیجه سومدیریت و ناکارآمدی مدیرانی است که اراده و خواستی برای مدیریت درست و رعایت استانداردهای ساخت و ساز و مقاوم سازی بناهای فرسوده ندارند و از سوی با درجاتی بسیار کمتر ناشی از زلزله خیز بودن مناطقی از کشور است، به دلیل ناتوانی مسئولان در مدیریت بحران و فراهم نبودن امکانات لازم برای امداد و نجات بسیار بالا میرود، سومدیریتی که آسیبها را بیشتر و اثر رنجهای تحمیل شده بر مردم زلزله زده را عمیقتر و طولانیتر میسازد.
این واقعیت که تعدادی از مجروحان و کشته شدهگان این زلزله ساکن ساختمانهای تازه ساختی بودهاند که با عنوان مسکن مهر شناخته میشود شاهدی است بر بیکفایتی و نالایقی کشنده مسئولانی که هیچ اهمیتی برای حق حیات و جان و مال مردم بیگناه و طبقات فرودست جامعه نمیدهند و موجب میشوند حوادث طبیعی در هر ابعادی به فجایعی ویرانگر منجر شوند.
در این روزها که مسئولان نهادهای ظاهرا مسئول نمیتوانند و یا نمیخواهند به وظایف ذاتی خود عمل کنند، همدردی و همدلی مردم با آسیب دیدهگان و کمک رسانی مردمی چنانکه انتظار میرود تنها مرهمی است که میتواند تحمل رنج این فاجعه را برای بازماندهگان آسانتر کند و مرهمی بر آلام آنها باشد.
متاسفانه تجربه موارد پیشین نشان داده است که نهادهای امدادی حکومتی حتی زمانی که متاثر از فشار افکار عمومی وارد میدان میشوند حضوری موقتی و مسکن دارند و به محض خوابیدن سر و صدها و تمام شدن گزارشهای صوتی و تصویری، مردم آسیب دیده را به حال خود میگذارند و نیازهای بلندمدت آنها برای اسکان دائمی، بهداشت و درمان روحی و جسمی، آموزش و مددکاری را به فرآموشی میسپارند.
ما زندانیان سیاسی زندان گوهردشت کرج که به جرم اعتراض به این ناکارآمدیها و بیکفایتیهای مسئولان و قدرتمداران و تبعیضهای حاکم در جامعه به زندان افتادهایم، به عنوان فرزندان این مردم فرودست و زحمتکش، ضمن همدردی با خانوادههای جان باختهگان و مصیبت دیدهگان و بیخانمان شدهها، از تمامی تشکلهای کارگری، معلمان، دانشجویان، پرستاران و فعالان اجتماعی آزادیخواه و برابریطلب درخواست میکنیم با کمکهای مددکاری، آموزشی و بهداشتی و درمانی یاری دهنده آسیب دیدهگان بیپناه زلزله کرمانشاه باشند و همچون مردم در تامین نیازمندیهای بدیهی آنان از هیچ تلاشی فروگذار نکنند.
چهارشنبه ۲۴ آبانماه ۱۳۹۶
زندان گوهردشت
رضا شهابی، آرش صادقی، سعید شیرزاد، زانیار مرادی
@Icaeir
🔺در نهایت تاسف، تاثر و ناباوری از زلزله در استان کرمانشاه، مناطق سرپلذهاب و ثلاث باابجانی و ازگله و ...، باخبر شدیم و وجودمان سرشار از اندوه شد و تلختر و غمناکتر از همه خرابیها، آمار مجروحین و جان باختهگان این حادثه میباشد که هرگز نه به درستی منعکس خواهد شد و نه رنجش برای بازماندهگانشان هیچگاه تمام خواهد شد.
زیانهای جانی و مالی ناشی از این حادثه طبیعی که در درجه نخست نتیجه سومدیریت و ناکارآمدی مدیرانی است که اراده و خواستی برای مدیریت درست و رعایت استانداردهای ساخت و ساز و مقاوم سازی بناهای فرسوده ندارند و از سوی با درجاتی بسیار کمتر ناشی از زلزله خیز بودن مناطقی از کشور است، به دلیل ناتوانی مسئولان در مدیریت بحران و فراهم نبودن امکانات لازم برای امداد و نجات بسیار بالا میرود، سومدیریتی که آسیبها را بیشتر و اثر رنجهای تحمیل شده بر مردم زلزله زده را عمیقتر و طولانیتر میسازد.
این واقعیت که تعدادی از مجروحان و کشته شدهگان این زلزله ساکن ساختمانهای تازه ساختی بودهاند که با عنوان مسکن مهر شناخته میشود شاهدی است بر بیکفایتی و نالایقی کشنده مسئولانی که هیچ اهمیتی برای حق حیات و جان و مال مردم بیگناه و طبقات فرودست جامعه نمیدهند و موجب میشوند حوادث طبیعی در هر ابعادی به فجایعی ویرانگر منجر شوند.
در این روزها که مسئولان نهادهای ظاهرا مسئول نمیتوانند و یا نمیخواهند به وظایف ذاتی خود عمل کنند، همدردی و همدلی مردم با آسیب دیدهگان و کمک رسانی مردمی چنانکه انتظار میرود تنها مرهمی است که میتواند تحمل رنج این فاجعه را برای بازماندهگان آسانتر کند و مرهمی بر آلام آنها باشد.
متاسفانه تجربه موارد پیشین نشان داده است که نهادهای امدادی حکومتی حتی زمانی که متاثر از فشار افکار عمومی وارد میدان میشوند حضوری موقتی و مسکن دارند و به محض خوابیدن سر و صدها و تمام شدن گزارشهای صوتی و تصویری، مردم آسیب دیده را به حال خود میگذارند و نیازهای بلندمدت آنها برای اسکان دائمی، بهداشت و درمان روحی و جسمی، آموزش و مددکاری را به فرآموشی میسپارند.
ما زندانیان سیاسی زندان گوهردشت کرج که به جرم اعتراض به این ناکارآمدیها و بیکفایتیهای مسئولان و قدرتمداران و تبعیضهای حاکم در جامعه به زندان افتادهایم، به عنوان فرزندان این مردم فرودست و زحمتکش، ضمن همدردی با خانوادههای جان باختهگان و مصیبت دیدهگان و بیخانمان شدهها، از تمامی تشکلهای کارگری، معلمان، دانشجویان، پرستاران و فعالان اجتماعی آزادیخواه و برابریطلب درخواست میکنیم با کمکهای مددکاری، آموزشی و بهداشتی و درمانی یاری دهنده آسیب دیدهگان بیپناه زلزله کرمانشاه باشند و همچون مردم در تامین نیازمندیهای بدیهی آنان از هیچ تلاشی فروگذار نکنند.
چهارشنبه ۲۴ آبانماه ۱۳۹۶
زندان گوهردشت
رضا شهابی، آرش صادقی، سعید شیرزاد، زانیار مرادی
@Icaeir
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
سنگ، قیچی، کاغذ!
🔺🔻زندگی جاریست در لبخند کودکانمان. شاید زندگی کودکان در چادرهای موقت در مناطق زلزله زده برایشان مثل بازی کودکانه ای است. شاید فکر میکنند همه چیز موقت است.
@Icaeir
🔺🔻زندگی جاریست در لبخند کودکانمان. شاید زندگی کودکان در چادرهای موقت در مناطق زلزله زده برایشان مثل بازی کودکانه ای است. شاید فکر میکنند همه چیز موقت است.
@Icaeir
سنگ، قیچی، کاغذ!
زندگی جاریست در لبخند کودکانمان. شاید زندگی کودکان در چادرهای موقت در مناطق زلزله زده برایشان مثل بازی کودکانه ای است. شاید فکر میکنند همه چیز موقت است. شاید در دنیای کودکانه خود به این فکر می کنند که باید بجنگند. شاید در دنیای کودکانه خود برای پیروزی تلاش میکنند. شاید در دنیای کودکانه آنها شوک زلزله را می بایست فقط با بازی سنگ، قیچی، کاغذ جواب داد.
هزاران هزار کودک در حادثه زلزله بی پناه و در بدترین شرایط بسر میبرند. کودکانی که پدران و مادران خود را از دست داده اند. کودکانی که خواهر و برادران خود را از دست داده اند. کودکانی که با ناهنجاریهای بسیار بیشتری از گذشته روبرو شده اند.
نیروهای یاری رسان مردمی نیز خود از عمق این فاجعه در شوک هستند. تنها بخش کوچکی از نیرو و انرژی صرف کودکان زلزله زده شده است. کودکان باید مورد بیشترین حمایتها و کمکها قرار بگیرند. مردم بر خلاف دولت بدرست درنگ نکردند که به یاری زلزله زدگان بشتابند. اما مردم در کنار این همه همدلی و پشتیبانی ستودنی از زلزله زدگان نباید فراموش کنند که یقه دولت هم بگیرند. باید یقه این دزدان و چپاولگران را گرفت. باید خواستار اسکان فوری مردم آواره و ایجاد امکانات لازم برای بیرون رفتن از وضعیت مصیبتی باری شد که زلزله زدگان به آن دچار شده اند.
هوا هر روز سردتر میشود و مردم زلزله زده غرب کشور حتی چادر برای اسکان بهشان نرسیده است. فصل سرما و عدم امکانات گرمایشی میتواند از آوارگان قربانی بگیرد. دولت باید فوری و بدون اما و اگر خانه های مسکونی در اختیار مردم قرار بدهد. میلیاردها دزدی دولتمردان و حکومتیان بجای نگهداری در بانکهای خارجی باید از حلقومشان کشیده شود و صرف رسیدگی به مردم بشود. مردم متحد باید اعلام کنند دولت مسئول و موظف است هرچه سریعتر نه تنها امکانات بلکه مسکن مناسب به مردم بدهد.
در جامعه ایران آنقدر ثروت و منابع طبیعی هست که صرف نیارهای مردم شود. آنقدر امکانات هست که برای مردم مسکن مناسب و مقاوم در مقابل زلزله ساخته شود. اما منابع کشور امروز در دست دزدان حاکم است و صرف رفاه خودشان و آقازاده ها می شود. صرف ساختن مسجد و صادر کردن عمامه و بمب به جهان می شود. رسانه های جمهوری اسلامی با کمال بیشرمی اعلام کردند مردم در منطقه گورستان خواب هستند و با این مردم مصاحبه میکنند. شرم بر این حکومت باد.
واقعه فاجعه آمیز زلزله دلهای ما را بار دیگر به هم نزدیکتر کرد. مردم به کمک همدیگر شتافتند. شبکه ای از مردم متحد شکل گرفت که امدادشان دیوارهای بی تفاوتی جمهوری اسلامی را ویران کرد. آنها انسانیتی را به نمایش گذاشتند که واقعا در نجات بازماندگان زلزله و یاری رساندن به آنها بسیار موثر بود. حالا وقت آن رسیده است تا به این حکومت حالی کنیم که دیگر این همه بی تفاوتی به جان انسانها را نمی توانیم تحمل کنیم. همبستگی انسانی نشان داد که صاحبان واقعی جامعه کسانی جز خود مردم نیستند.
جمهوری اسلامی باید جوابگو باشد. و جمهوری اسلامی باید هر چه سریعتر بهترین امکانات را برای رفاه حال زلزله زدگان تامین کند. صدای مان را یکی کنیم و دستهایمان را به هم دهیم تا این حقوق را از حلقوم دزدان حاکم بیرون بکشیم.
نسرین رمضانعلی
@Icaeir
زندگی جاریست در لبخند کودکانمان. شاید زندگی کودکان در چادرهای موقت در مناطق زلزله زده برایشان مثل بازی کودکانه ای است. شاید فکر میکنند همه چیز موقت است. شاید در دنیای کودکانه خود به این فکر می کنند که باید بجنگند. شاید در دنیای کودکانه خود برای پیروزی تلاش میکنند. شاید در دنیای کودکانه آنها شوک زلزله را می بایست فقط با بازی سنگ، قیچی، کاغذ جواب داد.
هزاران هزار کودک در حادثه زلزله بی پناه و در بدترین شرایط بسر میبرند. کودکانی که پدران و مادران خود را از دست داده اند. کودکانی که خواهر و برادران خود را از دست داده اند. کودکانی که با ناهنجاریهای بسیار بیشتری از گذشته روبرو شده اند.
نیروهای یاری رسان مردمی نیز خود از عمق این فاجعه در شوک هستند. تنها بخش کوچکی از نیرو و انرژی صرف کودکان زلزله زده شده است. کودکان باید مورد بیشترین حمایتها و کمکها قرار بگیرند. مردم بر خلاف دولت بدرست درنگ نکردند که به یاری زلزله زدگان بشتابند. اما مردم در کنار این همه همدلی و پشتیبانی ستودنی از زلزله زدگان نباید فراموش کنند که یقه دولت هم بگیرند. باید یقه این دزدان و چپاولگران را گرفت. باید خواستار اسکان فوری مردم آواره و ایجاد امکانات لازم برای بیرون رفتن از وضعیت مصیبتی باری شد که زلزله زدگان به آن دچار شده اند.
هوا هر روز سردتر میشود و مردم زلزله زده غرب کشور حتی چادر برای اسکان بهشان نرسیده است. فصل سرما و عدم امکانات گرمایشی میتواند از آوارگان قربانی بگیرد. دولت باید فوری و بدون اما و اگر خانه های مسکونی در اختیار مردم قرار بدهد. میلیاردها دزدی دولتمردان و حکومتیان بجای نگهداری در بانکهای خارجی باید از حلقومشان کشیده شود و صرف رسیدگی به مردم بشود. مردم متحد باید اعلام کنند دولت مسئول و موظف است هرچه سریعتر نه تنها امکانات بلکه مسکن مناسب به مردم بدهد.
در جامعه ایران آنقدر ثروت و منابع طبیعی هست که صرف نیارهای مردم شود. آنقدر امکانات هست که برای مردم مسکن مناسب و مقاوم در مقابل زلزله ساخته شود. اما منابع کشور امروز در دست دزدان حاکم است و صرف رفاه خودشان و آقازاده ها می شود. صرف ساختن مسجد و صادر کردن عمامه و بمب به جهان می شود. رسانه های جمهوری اسلامی با کمال بیشرمی اعلام کردند مردم در منطقه گورستان خواب هستند و با این مردم مصاحبه میکنند. شرم بر این حکومت باد.
واقعه فاجعه آمیز زلزله دلهای ما را بار دیگر به هم نزدیکتر کرد. مردم به کمک همدیگر شتافتند. شبکه ای از مردم متحد شکل گرفت که امدادشان دیوارهای بی تفاوتی جمهوری اسلامی را ویران کرد. آنها انسانیتی را به نمایش گذاشتند که واقعا در نجات بازماندگان زلزله و یاری رساندن به آنها بسیار موثر بود. حالا وقت آن رسیده است تا به این حکومت حالی کنیم که دیگر این همه بی تفاوتی به جان انسانها را نمی توانیم تحمل کنیم. همبستگی انسانی نشان داد که صاحبان واقعی جامعه کسانی جز خود مردم نیستند.
جمهوری اسلامی باید جوابگو باشد. و جمهوری اسلامی باید هر چه سریعتر بهترین امکانات را برای رفاه حال زلزله زدگان تامین کند. صدای مان را یکی کنیم و دستهایمان را به هم دهیم تا این حقوق را از حلقوم دزدان حاکم بیرون بکشیم.
نسرین رمضانعلی
@Icaeir
سلامت لیلا میرغفاری در خطر است
⭕️صبح روز یکشنبه ۲۸ آبان۹۶ برای چندمین بار زندانی سیاسی و فعال مدنی خانم لیلا میرغفاری به دلیل عفونتهای داخلی به بیمارستان تجریش برای مداوا مراجعه کرد.
بنابر خبری که بدست کمیته مبارزه برای آزادی زندانیان سیاسی رسید، این فعال مدنی که ۸ آبان ۹۶ از زندان آزاد شده است از بیماریهای مختلف ناشی از عدم بهداشت در دوره محکومیت خود در محل نگهداریش در بیمارستان روزبه تهران و همینطور اعتصاب غذای طولانی مدتش رنج میبرد.
قابل ذکر است؛ لیلا میرغفاری فعال مدنی و حقوق کودکان روز شنبه ۴ مهر برای دومین بار دستگیر شده بود و بعد از ضرب و شتم شدید به بیمارستان روزبه تهران منتقل گردید. خانم غفاری که از حقوق کودکان و زنان دفاع میکند در مقابل دادگاه روحانیت در حال تهیه کلیپ و فایل معترضانه مورد حمله نیروهای امنیتی قرار گرفت و بازداشت شد. دوران محکومیت خانم غفاری در یک محل با بهداشت فوق العاده پایین به پایان رسید. و از روز آزادی وی از عفونتهای داخلی در رنج است. با اینکه خانم غفاری نیاز به بستری شدن داشتند اما به دلیل تعداد زیاد زلزله زدگان در این بیمارستان و کمبود امکانات پزشکی هیچ جایی برای بستری شدن وی نبود. بدلیل این مشکلات و عدم رسیدگی درست وی امروز چهار بار به بیمارستان برگردانده شد.
لیلا میرغفاری در کلیپهایی که منتشر کرده بود گفته بود که چرا فرزندان مسولین برای کشته شدن و دفاع از سوریه نمیروند و چرا آنها کشته نمیشوند.
@Icaeir
⭕️صبح روز یکشنبه ۲۸ آبان۹۶ برای چندمین بار زندانی سیاسی و فعال مدنی خانم لیلا میرغفاری به دلیل عفونتهای داخلی به بیمارستان تجریش برای مداوا مراجعه کرد.
بنابر خبری که بدست کمیته مبارزه برای آزادی زندانیان سیاسی رسید، این فعال مدنی که ۸ آبان ۹۶ از زندان آزاد شده است از بیماریهای مختلف ناشی از عدم بهداشت در دوره محکومیت خود در محل نگهداریش در بیمارستان روزبه تهران و همینطور اعتصاب غذای طولانی مدتش رنج میبرد.
قابل ذکر است؛ لیلا میرغفاری فعال مدنی و حقوق کودکان روز شنبه ۴ مهر برای دومین بار دستگیر شده بود و بعد از ضرب و شتم شدید به بیمارستان روزبه تهران منتقل گردید. خانم غفاری که از حقوق کودکان و زنان دفاع میکند در مقابل دادگاه روحانیت در حال تهیه کلیپ و فایل معترضانه مورد حمله نیروهای امنیتی قرار گرفت و بازداشت شد. دوران محکومیت خانم غفاری در یک محل با بهداشت فوق العاده پایین به پایان رسید. و از روز آزادی وی از عفونتهای داخلی در رنج است. با اینکه خانم غفاری نیاز به بستری شدن داشتند اما به دلیل تعداد زیاد زلزله زدگان در این بیمارستان و کمبود امکانات پزشکی هیچ جایی برای بستری شدن وی نبود. بدلیل این مشکلات و عدم رسیدگی درست وی امروز چهار بار به بیمارستان برگردانده شد.
لیلا میرغفاری در کلیپهایی که منتشر کرده بود گفته بود که چرا فرزندان مسولین برای کشته شدن و دفاع از سوریه نمیروند و چرا آنها کشته نمیشوند.
@Icaeir
Interview with Shiva Mahbobi on dual nationals in prison
⭕️در پي انعكاس وضعيت نازنين زاغري ، زني كه تبعيت ايراني- انگليسي داشته و در زندان اوين بسر ميبرد در هفته گذشته چند روزنامه انگلستان از جمله روزنامه ' i ' ، ' Sunday Times ' و ‘ The National (UAE) ‘ شيوا محبوبي سخنگوي كميته مبارزه براي آزادي زندانيان سياسي در رابطه با زندلنيان سياسي دو تبعيتي مصاحبه كرده اند. در اين مصاحبه ها شيوا محبوبي ضمن اشاره به وضعيت اين زندانيان در رابطه با به گروگان گرفتنشان از سوي رژيم و بي مسئوليتي دولت انگلستان در فشار به رژيم جهت آزادي اين زندانيان صحبت كرد.
https://inews.co.uk/essentials/news/uk/british-state-failing-britons-jail-abroad/
در مورد نازنين زاغري بخوانيد:
https://www.facebook.com/zendani.siasi/posts/1636119969778883
کمیته بین المللی علیه اعدام ⤵️
@Icaeir
⭕️در پي انعكاس وضعيت نازنين زاغري ، زني كه تبعيت ايراني- انگليسي داشته و در زندان اوين بسر ميبرد در هفته گذشته چند روزنامه انگلستان از جمله روزنامه ' i ' ، ' Sunday Times ' و ‘ The National (UAE) ‘ شيوا محبوبي سخنگوي كميته مبارزه براي آزادي زندانيان سياسي در رابطه با زندلنيان سياسي دو تبعيتي مصاحبه كرده اند. در اين مصاحبه ها شيوا محبوبي ضمن اشاره به وضعيت اين زندانيان در رابطه با به گروگان گرفتنشان از سوي رژيم و بي مسئوليتي دولت انگلستان در فشار به رژيم جهت آزادي اين زندانيان صحبت كرد.
https://inews.co.uk/essentials/news/uk/british-state-failing-britons-jail-abroad/
در مورد نازنين زاغري بخوانيد:
https://www.facebook.com/zendani.siasi/posts/1636119969778883
کمیته بین المللی علیه اعدام ⤵️
@Icaeir
خواستهای فوری ما زلزله زدگان باید تامین شود.
🔺زلزله خانه هایمان را ویران کرد و امروز بی مسکن در خیابان و جاده میخوابیم. برای بسیاری از ما زلزله زدگان حتی یک چادر برای اسکان موقت این روزهای سخت تامین نشده است. این قابل قبول نیست. ما مسکن فوری میخواهیم. اینهمه خانه های خالی در شهرهای مختلف هست. اینهمه هتل و مراکز مختلف بدون استفاده است، ما زلزه زدگان باید فورا در آنها اسکان پیدا کنیم.
بسیاری از مردم صدمه جسمی دیده اند. بسیاری در این سرما و بی تامینی بیمار هستند. وضع بد بهداشتی سلامی مردم و خصوصا بچه ها و پیران را به خطر انداخته است. ما امکانات فوری درمانی رایگان میخواهیم.
ما مردم زلزله زده همه هست و نیستمان را از دست داده ایم و نیاز به تامین هر روزه مایحتاج اولیه غذایی، بهداشی، دارویی، پوشاک، گرمایشی، و ... داریم. و باید این نیازهای ما تامین شود.
در عین حال دولت در قبال تهیه مسکن و تامین ما مسئول است. دولت باید بودجه لازم برای تامین مسکن امن و مناسب برای ما زلزله زدگان اختصاص دهد. مسکن هایی که در برابر چنین بلایایی چنین ابعادی از خسارات را مردم نبینند.
به ما زلزله زدگان که زندگیمان را از دست داده ایم، دولت باید خسارت بپردازد.
ما زلزله زدگان کارمان و امکان تامین زندگیمان را از دست داده ایم. تا مادامیکه کاری پیدا نکرده ایم که زندگی مان را بگذرانیم، دولت باید همه ما مردم آسیب دیده در زلزله را تحت پوشش کمک های خود قرار دهد.
دولت باید شرایطی فراهم کنند که کودکان ما فورا به مدرسه و آموزش دسترسی پیدا کنند.
ما ضمن قدردانی از کمک های سراسری مردم در این روزهای سخت، از همگان میخواهیم که از خواستهای ما حمایت کنند و همچنان همراه ما باشند.
@Icaeir
🔺زلزله خانه هایمان را ویران کرد و امروز بی مسکن در خیابان و جاده میخوابیم. برای بسیاری از ما زلزله زدگان حتی یک چادر برای اسکان موقت این روزهای سخت تامین نشده است. این قابل قبول نیست. ما مسکن فوری میخواهیم. اینهمه خانه های خالی در شهرهای مختلف هست. اینهمه هتل و مراکز مختلف بدون استفاده است، ما زلزه زدگان باید فورا در آنها اسکان پیدا کنیم.
بسیاری از مردم صدمه جسمی دیده اند. بسیاری در این سرما و بی تامینی بیمار هستند. وضع بد بهداشتی سلامی مردم و خصوصا بچه ها و پیران را به خطر انداخته است. ما امکانات فوری درمانی رایگان میخواهیم.
ما مردم زلزله زده همه هست و نیستمان را از دست داده ایم و نیاز به تامین هر روزه مایحتاج اولیه غذایی، بهداشی، دارویی، پوشاک، گرمایشی، و ... داریم. و باید این نیازهای ما تامین شود.
در عین حال دولت در قبال تهیه مسکن و تامین ما مسئول است. دولت باید بودجه لازم برای تامین مسکن امن و مناسب برای ما زلزله زدگان اختصاص دهد. مسکن هایی که در برابر چنین بلایایی چنین ابعادی از خسارات را مردم نبینند.
به ما زلزله زدگان که زندگیمان را از دست داده ایم، دولت باید خسارت بپردازد.
ما زلزله زدگان کارمان و امکان تامین زندگیمان را از دست داده ایم. تا مادامیکه کاری پیدا نکرده ایم که زندگی مان را بگذرانیم، دولت باید همه ما مردم آسیب دیده در زلزله را تحت پوشش کمک های خود قرار دهد.
دولت باید شرایطی فراهم کنند که کودکان ما فورا به مدرسه و آموزش دسترسی پیدا کنند.
ما ضمن قدردانی از کمک های سراسری مردم در این روزهای سخت، از همگان میخواهیم که از خواستهای ما حمایت کنند و همچنان همراه ما باشند.
@Icaeir
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
زلزله و «معصیتِ مردم»
زلزله و «همدلی مردم»
متن: رضا شکیبا
گوینده: شادی بهار
تدوین: فرشاد ابولحسنی
@icaeir
زلزله و «همدلی مردم»
متن: رضا شکیبا
گوینده: شادی بهار
تدوین: فرشاد ابولحسنی
@icaeir
زلزله و «معصیتِ مردم»
زلزله و «همدلی مردم»
شاعر افغان «الیاس علوی» در یکی از اشعار خود آرزو می کند که کاش جهان مست شود، کاش مرزها مست شوند! شاعر می داند که اگر جهان مست نباشد، اگر مرزها مست نباشند، آدم های این سو وآن سوی خطوط خود را به خاطر ملیت و زبان متفاوت- از هم دور می کنند! همدلی مردم در زلزله کرمانشاه ، نمایشی از مست شدن مرزها بود.
سالانه دهها رمان و فیلم و نمایش و سمفونی در سراسر دنیا خلق می شوند که قلب ها و چشم ها و اشک ها را برای ایجاد یک سمپاتی جمعی متحد کنند اما در 21 آبان 96، قلب مجروح دشت ذهاب گویی در سینه میلیون ها ایرانی به تپش افتاد؛ این تپش همدلانه گویی مردم را به یاد ۱۰ شهریور ۱۳۴۱ انداخت؛ وقتی که «بوئینزهرا» لرزید و ضرباهنگ سمپاتی مردم به تپش قلب غلامرضا تختی گره خورد.
در لحظاتی که صدها انسان نیمه جان در زیر آوار دشت ذهاب، منتظر رسیدن کمکی از سوی دولت بودند؛ در همان موقع که نوجوان سنندجی در حال بخشیدن کاپشن خود به زلزله زدگان بود و دستفروشان «چهارراه ولی عصر تهران» در حال ارسال کمک به مناطق زلزله زده بودند، برخی از ملایان حقوق بگیر و امامان جمعه اینطور وانمود کردند که ریشتر زلزله ارتباط مستقیم دارد با معصیت مردم!
فیلم «حاجی واشنگتن» را علی حاتمی در سال ۱۳۶۱ ساخت و همان سال توقیف شد. جمله «آیینِ چراغ، خاموشی نیست» از تکگویی های فیلم، بر سنگ قبر علی حاتمی حک شد. بعضی دیالوگ های فیلم «حاجی واشنگتن» عجیب چراغ راه آینده اند! دیالوگ: «بارانِ رحمت از دولتیِ سرِ «قبله عالم» است و سیل و زلزله از معصیتِ مردم! » را زیر لب تکرار کنید، به آرامی فلش بک بزنید به نمایشِ برخی امامان جمعه که وقوع زلزله را به بدحجابی و معصیت مردم ربط می دهند! 21
21 آبان 96 از امروز تا همیشه تاریخ، یادآور یک داستان تلخ است و یک داستان شیرین؛ قسمت تلخ داستان در جغرافیای مجروح دشت ذهاب تا سالها و سال ها از خاطر مردم پاک نمی شود و قسمت شیرین آن در صحنه های همدلی مردم به نگارش در آمد.
21 آبان هرسال، هم یادآور زلزله تلخ دشت ذهاب و هم یادآورِ زادروز نیما یوشیج است؛ در شعر پایین گویی نیما چشم به راه صدها انسانی نشسته است که زلزله کرمانشاه از ما گرفت:
در آن نوبت
که بندد دست نیلوفر
به پای سرو کوهی دام
گرم یادآوری یا نه،
من از یادت نمیکاهم
تو را من چشم در راهم...
@icaeir
زلزله و «همدلی مردم»
شاعر افغان «الیاس علوی» در یکی از اشعار خود آرزو می کند که کاش جهان مست شود، کاش مرزها مست شوند! شاعر می داند که اگر جهان مست نباشد، اگر مرزها مست نباشند، آدم های این سو وآن سوی خطوط خود را به خاطر ملیت و زبان متفاوت- از هم دور می کنند! همدلی مردم در زلزله کرمانشاه ، نمایشی از مست شدن مرزها بود.
سالانه دهها رمان و فیلم و نمایش و سمفونی در سراسر دنیا خلق می شوند که قلب ها و چشم ها و اشک ها را برای ایجاد یک سمپاتی جمعی متحد کنند اما در 21 آبان 96، قلب مجروح دشت ذهاب گویی در سینه میلیون ها ایرانی به تپش افتاد؛ این تپش همدلانه گویی مردم را به یاد ۱۰ شهریور ۱۳۴۱ انداخت؛ وقتی که «بوئینزهرا» لرزید و ضرباهنگ سمپاتی مردم به تپش قلب غلامرضا تختی گره خورد.
در لحظاتی که صدها انسان نیمه جان در زیر آوار دشت ذهاب، منتظر رسیدن کمکی از سوی دولت بودند؛ در همان موقع که نوجوان سنندجی در حال بخشیدن کاپشن خود به زلزله زدگان بود و دستفروشان «چهارراه ولی عصر تهران» در حال ارسال کمک به مناطق زلزله زده بودند، برخی از ملایان حقوق بگیر و امامان جمعه اینطور وانمود کردند که ریشتر زلزله ارتباط مستقیم دارد با معصیت مردم!
فیلم «حاجی واشنگتن» را علی حاتمی در سال ۱۳۶۱ ساخت و همان سال توقیف شد. جمله «آیینِ چراغ، خاموشی نیست» از تکگویی های فیلم، بر سنگ قبر علی حاتمی حک شد. بعضی دیالوگ های فیلم «حاجی واشنگتن» عجیب چراغ راه آینده اند! دیالوگ: «بارانِ رحمت از دولتیِ سرِ «قبله عالم» است و سیل و زلزله از معصیتِ مردم! » را زیر لب تکرار کنید، به آرامی فلش بک بزنید به نمایشِ برخی امامان جمعه که وقوع زلزله را به بدحجابی و معصیت مردم ربط می دهند! 21
21 آبان 96 از امروز تا همیشه تاریخ، یادآور یک داستان تلخ است و یک داستان شیرین؛ قسمت تلخ داستان در جغرافیای مجروح دشت ذهاب تا سالها و سال ها از خاطر مردم پاک نمی شود و قسمت شیرین آن در صحنه های همدلی مردم به نگارش در آمد.
21 آبان هرسال، هم یادآور زلزله تلخ دشت ذهاب و هم یادآورِ زادروز نیما یوشیج است؛ در شعر پایین گویی نیما چشم به راه صدها انسانی نشسته است که زلزله کرمانشاه از ما گرفت:
در آن نوبت
که بندد دست نیلوفر
به پای سرو کوهی دام
گرم یادآوری یا نه،
من از یادت نمیکاهم
تو را من چشم در راهم...
@icaeir
آتنا دائمی: برگ برگ تاریخ این سرزمین را با دادخواهی به همراه با روز جهانى منع خشونت عليه زنان
🔻🔺به دنبال شکایت مریم اکبری منفرد، سازمان ملل متحد، دو تن از قربانیان کشتارجمعی زندانیان سیاسی در سال ۱۳۶۷ را بهعنوان ناپدیدشده قهری به رسمیت شناخت.
گروه کاری ناپدیدشدگان قهری سازمان ملل در نامهای ، ضمن پذیرش شکایت مریم اکبری منفرد درباره برادرش، عبدالرضا و خواهرش رقیه که از جمله هزاران زندانی سیاسی بوده و در سال ۶۷ اعدام شدند، از دولت ایران خواست تا درباره سرنوشت آنها و محل دفنشان توضیح دهد.
به دنبال این امر آتنا دائمی، زندانی سیاسی محبوس در بند زنان زندان اوین و یکی از همبندیان مریم اکبری منفرد با نوشتن نامه از این پذیرش استقبال کرد.
آتنا دائمی این امر را موفقیتی ارزنده توصیف کرده و اظهار امیدواری کرد این راه توسط سایر قربانیان نقض حقوق بشر در ایران نیز پیموده شود.
متن نامه به اين شرح است:
رقیه، عبدالرضا، علیرضا و غلامرضا اکبری منفرد ۴ تن از اعضای یک خانواده هستند که در سالهای سیاه دهه ۶۰ به طرق مختلف توسط جمهوری اسلامی ایران کشته شدند.
عبدالرضا در ۱۷ سالگی و در سال ۵۹ بازداشت و به سه سال زندان محکوم شد، اما تا سال ۶۷ و اضافه تر از حکم صادره، در واقع بدون حکم در زندان ماند و سپس اعدام شد و جز ساکی از لباسهای خونی هیچ چیز به خانواده وی داده نشد حتی آدرس و نشانی از محل دفن. علیرضا در ۱۷ شهریور ۶۰ بازداشت و ۲۸ شهریور ۶۰ در کمتر از ۲۰ روز به طرز نامعلومی کشته شد.
در مراسم شب هفتم کشته شدن ایشان مادرشان “گرجی شیری پور” و خواهرشان رقیه بازداشت شدند.
مادر ۵ ماه در زندان بود و خواهر به ۸ سال حبس محکوم شد و یک سال پیش از اتمام دوره حبس در سال ۶۷ اعدام شد. از او حتی همان ساک لباس های خونی هم به دست خانواده نرسید.
غلامرضا سال ۶۲ دستگیر و سال ۶۴ تحت شکنجه جان باخت!
همانطور که شاهدیم هیچ یک از این عزیزان محکوم به اعدام نبودند اما اعدام شدند.
حال بعد از نزدیک به چهل سال از آن سالها مریم و رضا اکبری منفرد، بازماندگان این خانواده در زندانند. مریم با ۱۵ سال حبس که هشتمین سال آن بدون حتی یک روز مرخصی رو به اتمام است و رضا اکبری منفرد نیز سال های آخر پنج سال و شش ماه حبس را میگذراند.
مریم به اتهام محاربه در زندان است. این اتهام سال ۹۲ تغییراتی پیدا کرد و به موجب این تغییر و طبق ماده ۱۰ قانون مجازات اجرای حکم مریم میبایست سال ۹۲ متوقف می شد. جدای از آن مریم اکبری به جز اتهام محاربه دو اتهام دیگر، منجمله اجتماع و تبانی و تبلیغ علیه نظام نیز در پرونده دارد که باز هم بر اساس قانون و ماده ۱۳۴ قانون مجازات تنها یک اتهام قابل اجراست نه هر سه اتهام و ۱۵ سال!
سال گذشته مریم اکبری منفرد شکایتی از داخل زندان علیه جمهوری اسلامی به دلیل قتل اعضای خانوادهاش تنظیم و تحویل مراجع قضایی داخلی و بین المللی داد.
به موجب این شکایت از سوی مقامات داخلی که خود عاملان اعدام های دهه ۶۰ بودهاند نه تنها هیچ رسیدگی صورت نگرفت بلکه بازجویان وزارت اطلاعات که طبق قانون اکنون و در این مرحله حق دخالت در امور پرونده را ندارند اعلام کردند که به دلیل شکایت قانونی مریم و دادخواهی او اجازه آزادی اش را نخواهند داد و علاوه بر این همسر ایشان را احضار و او را به حبس مجدد مریم و تبعید وی زندان برازجان تهدید کردند.
اما مقامات بین المللی در پاسخ به شکایت مریم اکبری در کمتر از یکسال این پرونده را مورد بررسی قرار داده و طبق اسناد و مدارک موجود نام رقیه و عبدالرضا اکبری منفرد را نیز در گروه ناپدیدشدگان قهری سازمان ملل ثبت کردند.
مقامات داخلی ایران تمامی گزارشات نقض حقوق بشر در سازمان ملل را مغرضانه و دروغ قلمداد می کنند.
حال آنکه با وجود انکار تمامی این جنایات، همواره اسناد و مدارک و شاهدان عینی این کشتار وجود دارند و به هیچ وجه قابل انکار نیستند. به جز مریم و خانواده محترم ایشان، بسیاری از خانواده های دیگر نیز به سبب دادخواهی قتل بی رحمانه عزیزانشان مورد خشم مقامات گرفتند، برای مثال منصوره بهکیش یکی دیگر از بزرگ بانوانیست که به دلیل دادخواهی قتل ۶ خواهر و برادر خود بارها احضار و بازداشت شده و اخیراً حکم سنگین زندان برایشان صادر شده است.
شهناز اکملی که به سبب دادخواهی قتل فرزندش مصطفی کریم بیگی بازداشت و محکوم به حبس شدند یا فاطمه مثنی که به دلیل دادخواهی قتل سه برادر و همسر یکی از برادرانش، اکنون همراه با همسرش حسن صادقی در زندان به سر میبرند. اما کشته شدگان این حکومت ۴۰ ساله به این چند خانواده ختم نمیشود اینان تنها بخش کوچکی از تاریخ هستند.
سال گذشته نیز در ۱۲ مرداد ۹۵ بود که ۲۵ زندانى به زور و با شکنجه و ضرب و شتم راهی چوبه دار و دسته جمعی اعدام شدند.
به خانواده تعدادی از آنان قبری نشان دادند.
قسمت دوم ⤵️
🔻🔺به دنبال شکایت مریم اکبری منفرد، سازمان ملل متحد، دو تن از قربانیان کشتارجمعی زندانیان سیاسی در سال ۱۳۶۷ را بهعنوان ناپدیدشده قهری به رسمیت شناخت.
گروه کاری ناپدیدشدگان قهری سازمان ملل در نامهای ، ضمن پذیرش شکایت مریم اکبری منفرد درباره برادرش، عبدالرضا و خواهرش رقیه که از جمله هزاران زندانی سیاسی بوده و در سال ۶۷ اعدام شدند، از دولت ایران خواست تا درباره سرنوشت آنها و محل دفنشان توضیح دهد.
به دنبال این امر آتنا دائمی، زندانی سیاسی محبوس در بند زنان زندان اوین و یکی از همبندیان مریم اکبری منفرد با نوشتن نامه از این پذیرش استقبال کرد.
آتنا دائمی این امر را موفقیتی ارزنده توصیف کرده و اظهار امیدواری کرد این راه توسط سایر قربانیان نقض حقوق بشر در ایران نیز پیموده شود.
متن نامه به اين شرح است:
رقیه، عبدالرضا، علیرضا و غلامرضا اکبری منفرد ۴ تن از اعضای یک خانواده هستند که در سالهای سیاه دهه ۶۰ به طرق مختلف توسط جمهوری اسلامی ایران کشته شدند.
عبدالرضا در ۱۷ سالگی و در سال ۵۹ بازداشت و به سه سال زندان محکوم شد، اما تا سال ۶۷ و اضافه تر از حکم صادره، در واقع بدون حکم در زندان ماند و سپس اعدام شد و جز ساکی از لباسهای خونی هیچ چیز به خانواده وی داده نشد حتی آدرس و نشانی از محل دفن. علیرضا در ۱۷ شهریور ۶۰ بازداشت و ۲۸ شهریور ۶۰ در کمتر از ۲۰ روز به طرز نامعلومی کشته شد.
در مراسم شب هفتم کشته شدن ایشان مادرشان “گرجی شیری پور” و خواهرشان رقیه بازداشت شدند.
مادر ۵ ماه در زندان بود و خواهر به ۸ سال حبس محکوم شد و یک سال پیش از اتمام دوره حبس در سال ۶۷ اعدام شد. از او حتی همان ساک لباس های خونی هم به دست خانواده نرسید.
غلامرضا سال ۶۲ دستگیر و سال ۶۴ تحت شکنجه جان باخت!
همانطور که شاهدیم هیچ یک از این عزیزان محکوم به اعدام نبودند اما اعدام شدند.
حال بعد از نزدیک به چهل سال از آن سالها مریم و رضا اکبری منفرد، بازماندگان این خانواده در زندانند. مریم با ۱۵ سال حبس که هشتمین سال آن بدون حتی یک روز مرخصی رو به اتمام است و رضا اکبری منفرد نیز سال های آخر پنج سال و شش ماه حبس را میگذراند.
مریم به اتهام محاربه در زندان است. این اتهام سال ۹۲ تغییراتی پیدا کرد و به موجب این تغییر و طبق ماده ۱۰ قانون مجازات اجرای حکم مریم میبایست سال ۹۲ متوقف می شد. جدای از آن مریم اکبری به جز اتهام محاربه دو اتهام دیگر، منجمله اجتماع و تبانی و تبلیغ علیه نظام نیز در پرونده دارد که باز هم بر اساس قانون و ماده ۱۳۴ قانون مجازات تنها یک اتهام قابل اجراست نه هر سه اتهام و ۱۵ سال!
سال گذشته مریم اکبری منفرد شکایتی از داخل زندان علیه جمهوری اسلامی به دلیل قتل اعضای خانوادهاش تنظیم و تحویل مراجع قضایی داخلی و بین المللی داد.
به موجب این شکایت از سوی مقامات داخلی که خود عاملان اعدام های دهه ۶۰ بودهاند نه تنها هیچ رسیدگی صورت نگرفت بلکه بازجویان وزارت اطلاعات که طبق قانون اکنون و در این مرحله حق دخالت در امور پرونده را ندارند اعلام کردند که به دلیل شکایت قانونی مریم و دادخواهی او اجازه آزادی اش را نخواهند داد و علاوه بر این همسر ایشان را احضار و او را به حبس مجدد مریم و تبعید وی زندان برازجان تهدید کردند.
اما مقامات بین المللی در پاسخ به شکایت مریم اکبری در کمتر از یکسال این پرونده را مورد بررسی قرار داده و طبق اسناد و مدارک موجود نام رقیه و عبدالرضا اکبری منفرد را نیز در گروه ناپدیدشدگان قهری سازمان ملل ثبت کردند.
مقامات داخلی ایران تمامی گزارشات نقض حقوق بشر در سازمان ملل را مغرضانه و دروغ قلمداد می کنند.
حال آنکه با وجود انکار تمامی این جنایات، همواره اسناد و مدارک و شاهدان عینی این کشتار وجود دارند و به هیچ وجه قابل انکار نیستند. به جز مریم و خانواده محترم ایشان، بسیاری از خانواده های دیگر نیز به سبب دادخواهی قتل بی رحمانه عزیزانشان مورد خشم مقامات گرفتند، برای مثال منصوره بهکیش یکی دیگر از بزرگ بانوانیست که به دلیل دادخواهی قتل ۶ خواهر و برادر خود بارها احضار و بازداشت شده و اخیراً حکم سنگین زندان برایشان صادر شده است.
شهناز اکملی که به سبب دادخواهی قتل فرزندش مصطفی کریم بیگی بازداشت و محکوم به حبس شدند یا فاطمه مثنی که به دلیل دادخواهی قتل سه برادر و همسر یکی از برادرانش، اکنون همراه با همسرش حسن صادقی در زندان به سر میبرند. اما کشته شدگان این حکومت ۴۰ ساله به این چند خانواده ختم نمیشود اینان تنها بخش کوچکی از تاریخ هستند.
سال گذشته نیز در ۱۲ مرداد ۹۵ بود که ۲۵ زندانى به زور و با شکنجه و ضرب و شتم راهی چوبه دار و دسته جمعی اعدام شدند.
به خانواده تعدادی از آنان قبری نشان دادند.
قسمت دوم ⤵️
که به ظاهر محل دفن این عزیزان بود اما هنگامی که خانواده شهرام احمدی جهت گذاشتن سنگ قبر به بخش ثبت قبرستان مراجعه کردند به آنها گفته شد که این قبور خالی است و در قبرستان ثبت نشده است.
بسیاری از سیاستهای حال حاضر “ج.ا.ا” یادآور دوره هیتلر و نازی هاست که یهودیان را بلاگردان خود می پنداشتند، و حال کردها و سنیها، مجاهدین و فدائیان، بهائیان و فعالان مدنی بلاگردان “ج.ا.ا” شدند.
دروغ نامیدن گزارشات نقض حقوق بشر، زیرپا گذاشتن معاهدات، دروغ های بزرگ و فریب دادن مردم از طریق رسانهها و روزنامهها مصادره اموال زندانیان یا به خود به قول عصر هیتلری عناصر نامطلوب کردن جیب “ژنهای برتر” کشتار دهه ۶۰ قتلهای دسته جمعی، گورهای دسته جمعی، هیئت ۳ نفره مرگ و صفهای چپ و راست و قضاوت تنها با اشاره یک انگشت سپاه و بسیج و سرویس های جاسوسی و… همگی شبیه به سیاست های هیتلر و نازی هاست!
باشد که تک تک عزیزان آسیب دیده در برابر این ظلم ها قد علم کنند و برگ برگ تاریخ این سرزمین را با دادخواهی شان به ثبت برسانند.
در پایان از فعالان حقوق بشر که با تمام وجود صدای مریم اکبری ها و خانواده شان و دیگر آزادیخواهان و جان باختگان این راه بودند کمال تشکر و قدردانی را دارم و همچنین از خانم عاصمه جهانگیر که صدای این عزیزان و ما زندانیان سیاسی و عقیدتی در سازمان ملل شدهاند.
درست است کسانی که کشته یا اعدام شدند هرگز زنده نمی شوند، درست است که هیچ چیز سالهای زندان زندانیان را جبران نمی کند اما فراموش نکردن آنان، توجه به وضعیت آنها و صدای تک تک آنان بودن، باعث برپایی عدالت و سعادت بشری و ثبت تاریخ و همچنین دلگرمی کسانی که سالها به طریقی مورد ظلم قرار گرفتهاند خواهد شد و ما همچنان امید داریم به روزهای روشن.
آتنا دائمی
@Icaeir
بسیاری از سیاستهای حال حاضر “ج.ا.ا” یادآور دوره هیتلر و نازی هاست که یهودیان را بلاگردان خود می پنداشتند، و حال کردها و سنیها، مجاهدین و فدائیان، بهائیان و فعالان مدنی بلاگردان “ج.ا.ا” شدند.
دروغ نامیدن گزارشات نقض حقوق بشر، زیرپا گذاشتن معاهدات، دروغ های بزرگ و فریب دادن مردم از طریق رسانهها و روزنامهها مصادره اموال زندانیان یا به خود به قول عصر هیتلری عناصر نامطلوب کردن جیب “ژنهای برتر” کشتار دهه ۶۰ قتلهای دسته جمعی، گورهای دسته جمعی، هیئت ۳ نفره مرگ و صفهای چپ و راست و قضاوت تنها با اشاره یک انگشت سپاه و بسیج و سرویس های جاسوسی و… همگی شبیه به سیاست های هیتلر و نازی هاست!
باشد که تک تک عزیزان آسیب دیده در برابر این ظلم ها قد علم کنند و برگ برگ تاریخ این سرزمین را با دادخواهی شان به ثبت برسانند.
در پایان از فعالان حقوق بشر که با تمام وجود صدای مریم اکبری ها و خانواده شان و دیگر آزادیخواهان و جان باختگان این راه بودند کمال تشکر و قدردانی را دارم و همچنین از خانم عاصمه جهانگیر که صدای این عزیزان و ما زندانیان سیاسی و عقیدتی در سازمان ملل شدهاند.
درست است کسانی که کشته یا اعدام شدند هرگز زنده نمی شوند، درست است که هیچ چیز سالهای زندان زندانیان را جبران نمی کند اما فراموش نکردن آنان، توجه به وضعیت آنها و صدای تک تک آنان بودن، باعث برپایی عدالت و سعادت بشری و ثبت تاریخ و همچنین دلگرمی کسانی که سالها به طریقی مورد ظلم قرار گرفتهاند خواهد شد و ما همچنان امید داریم به روزهای روشن.
آتنا دائمی
@Icaeir
سهیل عربی با ضرب و شتم به قرنطینه اوین منتقل شد
شنبه شب ۲۷ آبان ۹۶ یکی از زندانیان بند جرایم عادی به نام مصطفی حمزه نفسی که به جرم اختلاس چندین پرونده در زندان اوین بسر میبرد، وارد بندی که سهیل عربی در آن بسر میبرد شد و بطور وحشیانه ای او را مورد ضرب و شتم قرار میدهد، او ضمن گفتن الفاضی مبنی بر حمایتش از خامنه ای نسبت به نوشته های سهیل معترض بود و دست به ضرب و شتم سهیل عربی زد.
پس از این درگیری بدون پیگیری زندانبانان که به چه علت یک زندانی از بند دیگر وارد بند زندانی سیاسی شده و چرا او را مورد ضرب و شتم قرار داده است، از همان شب سهیل عربی را به قرنطینه زندان اوین منتقل میکنند.
هم اکنون از وضعیت سهیل عربی در قرنطینه اوین اطلاعی در دست نيست.
#به کانال تلگرام کمیته بین المللی علیه اعدام بپیوندید:
https://t.me/Icaeir
از وب سایت کمیته دیدن نمایید:
www.icae-iran.com
به فیسبوک کمیته بپیوندید:
https://www.facebook.com/icaeiran/
ایمیل کمیته:
i.c.a.e.i.r@gmail.com
تلفن تماس با کمیته:
0046737896505
با ما هم صدا شوید#
شنبه شب ۲۷ آبان ۹۶ یکی از زندانیان بند جرایم عادی به نام مصطفی حمزه نفسی که به جرم اختلاس چندین پرونده در زندان اوین بسر میبرد، وارد بندی که سهیل عربی در آن بسر میبرد شد و بطور وحشیانه ای او را مورد ضرب و شتم قرار میدهد، او ضمن گفتن الفاضی مبنی بر حمایتش از خامنه ای نسبت به نوشته های سهیل معترض بود و دست به ضرب و شتم سهیل عربی زد.
پس از این درگیری بدون پیگیری زندانبانان که به چه علت یک زندانی از بند دیگر وارد بند زندانی سیاسی شده و چرا او را مورد ضرب و شتم قرار داده است، از همان شب سهیل عربی را به قرنطینه زندان اوین منتقل میکنند.
هم اکنون از وضعیت سهیل عربی در قرنطینه اوین اطلاعی در دست نيست.
#به کانال تلگرام کمیته بین المللی علیه اعدام بپیوندید:
https://t.me/Icaeir
از وب سایت کمیته دیدن نمایید:
www.icae-iran.com
به فیسبوک کمیته بپیوندید:
https://www.facebook.com/icaeiran/
ایمیل کمیته:
i.c.a.e.i.r@gmail.com
تلفن تماس با کمیته:
0046737896505
با ما هم صدا شوید#
محمود صالحی کارگر مبارز آزاد شد.
به دنبال یک کارزار سراسری و اعتراض گسترده بین المللی برای نجات جان محمود صالحی، وی ساعت 14 امروز از زندان آزاد شد.
آزادی محمود صالحی را به خانواده، دوستان و طبقه کارگر تبریک میگوییم.
@Icaeir
به دنبال یک کارزار سراسری و اعتراض گسترده بین المللی برای نجات جان محمود صالحی، وی ساعت 14 امروز از زندان آزاد شد.
آزادی محمود صالحی را به خانواده، دوستان و طبقه کارگر تبریک میگوییم.
@Icaeir
روزشنبه ۲۵ نوامبر که امسال با چهارم آذر مصادف شده، روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان است.
⭕️تاریخچه این روز مهم جهانی به فعالیت سیاسی سه خواهر میرابال علیه دیکتاتوری جمهوری دومینیکن و مخالفت با دیکتاتور وقت رافائل تروخیو بر میگردد. این سه خواهر پس از تجاوز و شکنجه به دست جانیان این حکومت به شیوه فجیعی به قتل رسیدند. هرچند حکومت میخواست قتل آنها را یک حادثه رانندگی جلوه دهد، اما به سرعت نوع تجاوز و قتل آنها، باعث رسوایی آشکار حکومت شد و خواهران میرابل به عنوان سمبل «مبارزه در راه آزادی» با لقب «پروانههای فراموش نشدنی» مشهور شدند. شکنجهها و خشونتهای انجام شده بر روی سه خواهر و نقشی که آنها در مبارزه علیه دیکتاتوری حکومت تراخیلو ایفا کرده بودند، سبب شد در اولین گردهمآیی سازمانهای زنان آمریکای لاتین و جزایر دریای کارائیب در بوگوتای کلمبیا، در سال 1981، زنان، روز 25 نوامبر را به عنوان «روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان» اعلام کنند. ، و شورای عمومی سازمان ملل متحد در ۱۷ اکتبر ۱۹۹۹ نامگذاری این روز را به عنوان روزی جهانی تصویب کند.
@Icaeir
⭕️تاریخچه این روز مهم جهانی به فعالیت سیاسی سه خواهر میرابال علیه دیکتاتوری جمهوری دومینیکن و مخالفت با دیکتاتور وقت رافائل تروخیو بر میگردد. این سه خواهر پس از تجاوز و شکنجه به دست جانیان این حکومت به شیوه فجیعی به قتل رسیدند. هرچند حکومت میخواست قتل آنها را یک حادثه رانندگی جلوه دهد، اما به سرعت نوع تجاوز و قتل آنها، باعث رسوایی آشکار حکومت شد و خواهران میرابل به عنوان سمبل «مبارزه در راه آزادی» با لقب «پروانههای فراموش نشدنی» مشهور شدند. شکنجهها و خشونتهای انجام شده بر روی سه خواهر و نقشی که آنها در مبارزه علیه دیکتاتوری حکومت تراخیلو ایفا کرده بودند، سبب شد در اولین گردهمآیی سازمانهای زنان آمریکای لاتین و جزایر دریای کارائیب در بوگوتای کلمبیا، در سال 1981، زنان، روز 25 نوامبر را به عنوان «روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان» اعلام کنند. ، و شورای عمومی سازمان ملل متحد در ۱۷ اکتبر ۱۹۹۹ نامگذاری این روز را به عنوان روزی جهانی تصویب کند.
@Icaeir