#رامانا_ماهارشی
#تفحص_خویش #خودشناسی

در این سخن، رامانا ماهارشی ما را به ریشه‌ی مسئله‌ی کارما می‌برد؛ نه به خودِ عمل، بلکه به «فاعل» آن.

ما معمولاً خود را کسی می‌دانیم که عمل می‌کند: «من انجام دادم»، «من تصمیم گرفتم»، «من نتیجه را تجربه خواهم کرد». از همین احساسِ «من فاعل هستم»، چرخه‌ی کارما و پیامدهای آن معنا پیدا می‌کند.

اما ماهارشی پرسشی بنیادی مطرح می‌کند:

این «من» که می‌گوید «من انجام می‌دهم»، کیست؟

تفحص در «من کیستم؟» به معنای پیدا کردن یک پاسخ ذهنی نیست؛ بلکه توجه را به سرچشمه‌ی خودِ احساس «من» بازمی‌گرداند.

هنگامی که فاعلِ مستقل مورد جست‌وجو قرار می‌گیرد، آنچه از میان می‌رود خودِ زندگی یا عمل نیست، بلکه تصورِ «من، انجام‌دهنده‌ی مستقلِ اعمال هستم» است.

دل چون آبِ زلال گردد نورِ حقیقت را بازمی‌تاباند

انسان موجود عجیبی است
تا وقتی جوان است
چشم به آینده دوخته است
و چون پیر می‌شود
چشم به خاطرات گذشته می‌دوزد!

او هیچگاه در زمان و مکان واقعی حضور ندارد ،
و تمام رنجی که می‌کشد ،
از همین نادرستی است.

خیلی از این فکرها واقعی نیستن و بیشترش ساخته‌ی ذهنت شده.

جوهرۀ آنچه تو هستی، #آگاهی‎ست.

👌چه در مورد موقعیتی که در آن قرار داری، چه در مورد افراد و چه در مورد زندگی‎ات و
👈وقتی به آنچه #ذهنت در حال انجام دادن است #هوشیار می‎شوی ،
#حضور پیدا می‎کنی.

رنج تو
در واقع ناشی از شرایط #بیرونی نیست بلکه توسط داستانی ایجاد شده که
#ذهنت در حال گفتن است.

وقتی در موقعیتی قرار داری که
آزارت می‎دهد از خودت بپرس:

👈این موقعیت را چگونه تجربه خواهم
کرد اگر به آن هیچ تفسیر یا هیچ فکری اضافه نکنم
و به آن اجازه بدهم فقط باشد.

👌این سوال تو را به لحظه حاضر
می آورد:

درک وحدت وجود

علی زند

جادوی آگاهی این است که هرچه بیشتر هشیار می‌شوی، به‌طور طبیعی آرامش بیشتری تو را دربرمی‌گیرد. لازم نیست آرامش را در خودت پرورش بدهی؛ مثل سایه به دنبال تو می‌آید. این بخشی از کیفیت وجود تو می‌شود. هاله‌ای ظریف از صلح و سکون تو را احاطه می‌کند.

وقتی در درون آگاه باشی، نوعی وقار و زیبایی از وجودت می‌تابد؛ و این زیبایی خودجوش است، چیزی نیست که آن را با تمرین و زور ساخته باشی.

#اشو

اگر عشق با آگاهی همراه نباشد،
به‌سادگی می‌تواند به وابستگی تبدیل شود.

آن‌گاه عشق دیگر آزادی نمی‌بخشد؛
بلکه زندان می‌سازد.

حسادت می‌آید.

ترس می‌آید.

تملک می‌آید.

و انسان به نام عشق،
دیگری را محدود می‌کند.

اما عشق حقیقی نمی‌خواهد مالک کسی باشد.

عشق، آزادی می‌دهد.

زیرا تنها در #آزادی است
که #عشق می‌تواند نفس بکشد.

عاشق بودن یعنی حضور داشتن؛
نه تصاحب کردن.

#اشو

اگر می‌خواهیم یاد بگیریم بدون رنج زندگی کنیم، ابتدا باید یاد بگیریم که با آن زندگی کنیم. وقتی رنج را چنان کامل بپذیریم که هیچ مقاومتی در برابر آن باقی نماند، آنگاه می‌بینیم که آنچه با تلاش برای رهایی از رنج در پیِ آن بودیم، در دلِ خودِ رنج آشکار می‌شود.
#روپرت اسپایرا

ایگو می‌گوید: من نباید رنج بکشم، و همین فکر باعث می‌شود بسیار بیشتر رنج بکشید. این فکر با واقعیت ناسازگار است؛ چرا که حقیقت، برخلاف تصور ما، گاهی متناقض به نظر می‌رسد. حقیقت این است که پیش از آن‌که بتوانید از رنج فراتر بروید، باید به آن «آری» بگویید.
#اکهارت تُله

هیچ راه گریزی برای برون رفت از
"آنچه که هست" وجود ندارد

همیشه به یاد داشته باشید که چه کسی هستید. نامی را که هنگام تولد به شما داده‌اند فراموش کنید؛ شما آن نیستید. محیط خود را فراموش کنید؛ شما آن نیستید. تجربه‌های خود را فراموش کنید؛ شما آن‌ها نیستید. زندگی خود را فراموش کنید؛ شما آن نیستید.

هرگاه تجربه‌ای وارد زندگی‌تان می‌شود، باید هوشیار باشید و به خود یادآوری کنید که این‌ها تنها تصاویری بر پرده‌اند. آیا درگیر این تصاویر می‌شوید؟ آیا احساس رنجش، خشم و انواع هیجانات ذهنی شما را فرا می‌گیرد؟ یا اینکه فوراً به خود می‌آیید، لبخند می‌زنید و می‌گویید: «این‌ها فقط تصویر هستند؛ من چه کار با تصاویر دارم

از بالا رفتن سن نترسید...

از روزی بترسید که دیگر چیزی شما را به شوق نیاورد.

.
از حلاج پرسیدند: «عشق چیست؟»
گفت: «روزی قطره‌ای خواست که دریا شود.
به دریا گفت: مرا بپذیر!
دریا گفت: بیا، اما به شرط آنکه قطره نباشی.»
قطره فرو رفت و دیگر بازنگشت.
حلاج گفت: «این است عشق؛ نابود شدن در معشوق، بی‌ادعا و بی‌بازگشت.

پگاهتون نکو دوستان جان

دنیا به حس و حال ما پاسخ میده