هر زمان که ما اُبژه‌ای مانند یک کلام، یک آهنگ، یا منظره‌ای را می‌شناسیم در واقع این خویشتن ماست که دارد خود را در آینه آن اُبژه می‌شناسد..
به همین ترتیب هنگامی که شیفته یا مشتاق دیگری می‌شویم آنچه در وجود او ما را جذب می‌کند در حقیقت همان خویشتن یگانه ماست که در قالب او جلوه‌گر شده است.
آگاهی در وجود دیگری تنها با بازتاب خویش روبرو می‌شود و به آن عشق می‌ورزد .
این راز سرپوشیده تمام کِشش‌ها، میل‌ها و اشتیاق‌های انسانی است..

چرا میخواهیم مصاحب و همدمی داشته باشیم؟


دختر جوانی سوال میکند چرا خواهان مصاحب و همدم هستیم. آیا میتوانید در این دنیا بدون شوهر یا زن، بدون فرزند و بدون دوست زندگی کنید؟ اکثر مردم نمی توانند تنها زندگی کنند در نتیجه به همدم احتیاج دارند‌. تنها بودن مستلزم داشتن بصیرت و آگاهی زیاد است و برای یافتن خدا و حقیقت باید تنها بود. داشتن یک مصاحب، شوهر یا زن و همچنین بچه خوب است اما انسان در آنها حل میشود، انسان در خانواده، در کار و در جریان عادی، یکنواخت و بیهوده زندگی تحلیل می رود. ما بتدریج به آن عادت میکنیم و سپس فکر تنها زندگی کردن برایمان ترسناک میشود. اکثر ما مردم تمام ایمان خود را بر روی یک مسئله می گذاریم و زندگی جدا از دوستانمان، جدا از خانواده و کارمان بی مایه و توخالی میشود.
اما اگر زندگی فردی پرمایه باشد، نه پرمایگی مادی یا معلومات که هر دو قابل کسب است، بلکه آن پرمایگی که حرکت به سوی حقیقت است بدون آغاز و یا پایان - در نتیجه داشتن مصاحب و بودن با دیگران در درجه دوم اهمیت قرار می گیرد.
اما شما برای تنها زیستن تربیت نشده اید. آیا هرگز تنها پیاده روی کرده اید؟ سعی کنید به تنهایی بیرون بروید و زیر یک درخت بنشینید - هیچ چیز همراه نداشته باشید نه کتاب و نه هم صحبت بلکه تنهای تنها - بعد به افتادن برگ درخت نگاه کنید و به صدای حرکت آب و آواز ماهیگیر گوش فرا دهید، پرواز پرنده ای را نگاه کنید و به افکار خود که در سراسر فضای ذهنتان به دنبال یکدیگر می آیند توجه کنید. اگر شما قادر باشید تنها بمانید و اینها را نگاه کنید به ثروت خارق العاده ای دست خواهید یافت که هیچ دولتی نمی تواند از آن مالیات بگیرد، هیچ جاسوسی نمیتواند آن را از میان ببرد و هرگز فاسد نخواهد شد.


کریشنامورتی
فرهنگ آموختن و عشق ورزیدن

Aki Sarah:
ریشه روانی تمام اندوهها و غصه ها، وابستگی است. وابستگی از این رو رخ می دهد که ما در درون، احساس کاستی و نقص می کنیم. به همین خاطر برای کامل شدن، به دنبال دیگران، اشیا، مالکيت، مكان ها و یا اعتقادات و مفاهیمی میرویم که پوچی درونی خود را با آنها پر کنیم. چون آنها ناخودآگاه برای رفع یک نیاز درونی به کار گرفته شده اند، به عنوان چیزی که متعلق به «من» ،است برای ما شناخته میشوند. همچنان که انرژی بیشتری به چیزهای بیرونی داده میشود، آنها از چیزهایی که متعلق به «من» هستند به چیزهایی که ضمیمه و جزئی از هویت «من» هستند، تغییر می یابند.
آنگاه، از دست دادن شیء یا ،شخص به صورت از دست دادن بخشی از هویت خویش تجربه می شود از «دست دادن» به شکل نابودی جنبه هایی از وجود «خود»، که آن شیء یا شخص، نماد آن بوده حس میشود.
هر چه انرژی بیشتری روی هویت یابی با چیزی صرف شده باشد، احساس فقدان و درد بریدن ریسمان وابستگی به آن بیشتر خواهد بود. تعلق، وابستگی به همراه می آورد و وابستگی، به خاطر طبیعت آن، ذاتاً ترس از فقدان را به دنبال دارد.


دیوید آر هاوکینز
رهایی طریقت

🌀تا زمانی که ناخودآگاهت را در #خود_آگاهی درک نکنی،
این #ناخود_آگاه توست که بر زندگیت حکمرانی میکند و تو آن را #سرنوشت میخوانی...

منیت هیچ زمان اجازه نمیدهد که عشق درون شما ساکن شود ... باید از کینه ، رنجش ، انتقام ، خودخواهی ، تکبر ، دوری کنید تا به درجه معنوی "عشق" پی ببرید .

♥️

وقتی اسم کسی را به زبان میاری

غیبت
بدگویی
قضاوت

مثل تار عنکبوت تار انرژیکی پرت می کنی وبه اون شخص وصل میشی
حالا اگه اون شخص اگه گناهکار باشه

تمام انرژی منفیش میاد براتون

وانرژی مثبت شمارا می بلعه

انسان شهامت روبرو شدن با احساسات عواطف و آنچه که هست رو نداره مدام میخواداز رنج درونش فرار کنه


هیچ چیز با سرکوب از بین نمی رود.
برعکس ، فقط قوی تر می شود!
سرکوب کردن هر چیز،
سبب تشدید جاذبه آن می شود!
آنچه را سرکوب کرده ایم،
وارد لایه های عمیق آگاهى ما می‌شود.

الماسهاى آگاهى
اوشو

چگونه می شود وابستگی به چیزها را رها کرد؟

حتی در انجام این کار تلاش هم نکنید، زیرا ناممکن است.

هنگامی که دیگر به دنبال یافتن خود در چیزها نباشید،
در حالی که کاملا از وابستگی خود به آن ها آگاه هستید،

رفته رفته این وابستگی کم می شود.

اکهارت_تله

کودک درونت را ببین....
زخم هایش را انکار نکن...
به خشمش اجازه بده...
به ترسش گوش کن...
به دردهاش احترام بگذار...
وبعد در آغوشش بگیر...

بیرون ز تو نیست آنچه در عالم هست

مولانا

«هرگاه بتوانی بدون قضاوت، فقط شاهد افکار، احساسات و اعمال خود باشی، چیزی در درونت شروع به تغییر می‌کند. تو دیگر با آنچه در درونت می‌گذرد یکی نیستی؛ تو مشاهده‌گری.

فکر می‌آید و می‌رود، احساس می‌آید و می‌رود، اما شاهد باقی می‌ماند. همین شاهد بودن، آغاز آگاهی است.»

#اشو

#رامانا_ماهارشی
#تفحص_خویش #خودشناسی

در این سخن، رامانا ماهارشی ما را به ریشه‌ی مسئله‌ی کارما می‌برد؛ نه به خودِ عمل، بلکه به «فاعل» آن.

ما معمولاً خود را کسی می‌دانیم که عمل می‌کند: «من انجام دادم»، «من تصمیم گرفتم»، «من نتیجه را تجربه خواهم کرد». از همین احساسِ «من فاعل هستم»، چرخه‌ی کارما و پیامدهای آن معنا پیدا می‌کند.

اما ماهارشی پرسشی بنیادی مطرح می‌کند:

این «من» که می‌گوید «من انجام می‌دهم»، کیست؟

تفحص در «من کیستم؟» به معنای پیدا کردن یک پاسخ ذهنی نیست؛ بلکه توجه را به سرچشمه‌ی خودِ احساس «من» بازمی‌گرداند.

هنگامی که فاعلِ مستقل مورد جست‌وجو قرار می‌گیرد، آنچه از میان می‌رود خودِ زندگی یا عمل نیست، بلکه تصورِ «من، انجام‌دهنده‌ی مستقلِ اعمال هستم» است.

دل چون آبِ زلال گردد نورِ حقیقت را بازمی‌تاباند

انسان موجود عجیبی است
تا وقتی جوان است
چشم به آینده دوخته است
و چون پیر می‌شود
چشم به خاطرات گذشته می‌دوزد!

او هیچگاه در زمان و مکان واقعی حضور ندارد ،
و تمام رنجی که می‌کشد ،
از همین نادرستی است.

خیلی از این فکرها واقعی نیستن و بیشترش ساخته‌ی ذهنت شده.

جوهرۀ آنچه تو هستی، #آگاهی‎ست.

👌چه در مورد موقعیتی که در آن قرار داری، چه در مورد افراد و چه در مورد زندگی‎ات و
👈وقتی به آنچه #ذهنت در حال انجام دادن است #هوشیار می‎شوی ،
#حضور پیدا می‎کنی.

رنج تو
در واقع ناشی از شرایط #بیرونی نیست بلکه توسط داستانی ایجاد شده که
#ذهنت در حال گفتن است.

وقتی در موقعیتی قرار داری که
آزارت می‎دهد از خودت بپرس:

👈این موقعیت را چگونه تجربه خواهم
کرد اگر به آن هیچ تفسیر یا هیچ فکری اضافه نکنم
و به آن اجازه بدهم فقط باشد.

👌این سوال تو را به لحظه حاضر
می آورد:

درک وحدت وجود

علی زند

جادوی آگاهی این است که هرچه بیشتر هشیار می‌شوی، به‌طور طبیعی آرامش بیشتری تو را دربرمی‌گیرد. لازم نیست آرامش را در خودت پرورش بدهی؛ مثل سایه به دنبال تو می‌آید. این بخشی از کیفیت وجود تو می‌شود. هاله‌ای ظریف از صلح و سکون تو را احاطه می‌کند.

وقتی در درون آگاه باشی، نوعی وقار و زیبایی از وجودت می‌تابد؛ و این زیبایی خودجوش است، چیزی نیست که آن را با تمرین و زور ساخته باشی.

#اشو