وقتی غروب آفتاب رو تماشا می‌کردی...
وقتی محو زیبایی طبیعت شده بودی...
وقتی از ته دل می‌خندیدی...
یا وقتی فقط «حضور» داشتی...
در همه‌ی اون لحظه‌ها، ذهن برای چند ثانیه ساکت شده بود

آهنگ آرام بخش بی کلام

یار درخانه بود گشتیم دراین زمان
دنبال چه میگردی اونیست درزمان
به عمارت دل رو تا ببینی روخویش
هرکسی داد خویش را دید یار خویش

وقتی درنفس هستید همیشه ناراضی هستید زمانی درروح هستید خشنود هستید
چون روح بی نیازست ولی نفس نیازمند
روح غنی وثروتمند است نفس گدا مند ومحتاج واویزون
نفس همیشه درطلب است وروح بی طلب است
نفس لذت جوست وروح عشق باز ست
نفس مخرب وفتنه گر ست روح درفروتنی وتواضع ست
نفس دروغ گو والوده است ولی روح پاک وراستی ست
نفس درجعل وخرافات است روح در حقیقت است
نفس درانکار است روح درپذیرش
نفس مثل سنگ است روح روان ومنعطف
نفس حیلت گراست ولی روح راستگوست بخاطر همین با این طور انسانها می‌گویند کسخل ساده معمولی چون انسان نفسانی ازاین آدمها سواستفاده می‌کنند

نفس جدی است ولی روح معصوم همچون کودک است

ما درنفس وروح درخواب وبیداری زندگی می‌کنیم وقتی درخوابیم بیدار وقتی بیداریم درخوابیم
وقتی بیداری درنفس بسر میبریم وقتی درخواب هستیم بیداریم چون درخواب کسی نیستیم ولی دربیداری پراز هویت هاهستیم که گرفتارش هستیم

پیدا شدن درگرو گم شدن است
زمانی درنفس گمنامی گم می‌شوید درروح بیدار می‌شوید

به‌یاد داشته باش که دین حقیقی جدا نمی‌کند، بلکه متحد می‌کند؛ آسیب نمی‌رساند، بلکه شفا می‌دهد؛ نمی‌کشد، بلکه نجات می‌دهد.


باباجی

زندگی، کسانی را دوست دارد که

از آن شکایت نمی‌کنند.

حکمت تائو .

تمام زبان‌های بشری با خواسته ها و آرزوها و نیازها و تمناها آمیخته شده است. یعنی طلب چیزی داشتن، وقتی عشق به مطالبه تبدیل گردد، مبدل به گدایی عشق و محبت دیگران گشته و وابستگی های شدیدی بوجود می آورد و ریشه همه درد و رنجهای بشری در همین وابستگی هاست.


🌹🌹🌹🌹

#مولانا در فیه مافیه چنین میگوید:

چندان که زن را امر کنی که پنهان شو، او را دغدغه خود را نمودن و آشکار کردن بیشتر شود.
وخلق را از نهان شدن او، رغبت به آن زن بیش گردد.
پس تو نشسته ای و رغبت را از دو طرف زیادت می کنی و می پنداری که اصلاح می کنی. آن خود عین فساد است.

اگر او را گوهری باشد که نخواهد که فعل بد کند، اگر منع کنی و یا نکنی، او بر آن طبع نیک خود و سرشت پاک خود خواهد رفتن، فارغ باش و تشویش مخور. و اگر به عکس این باشد، باز همچنان بر طریق خود خواهد رفتن.
منع جز رغبت را افزون نمی کند.


#اشو هم در اینباره چنین میگوید:

آنچه منع میشود، جاذبه پیدا میکند.
و آنچه انکار میشود، به اشاره فرا میخواندمان
تنها آگاهی به بازی های ذهن است که آزادمان میکند.
نفی و انکار ، نفی و انکار نیست
برعکس فراخواندن و ترغیب است
ذهن همواره پیرامون آنچه  تحریم و منع شده میگردد. درست مانند زبان در دهان که همواره با جای خالی دندان کشیده شده بازی میکند.

#اشو
#یک_فنجان_چای

‌
چیزی شدن

یکی از ظالمانه‌ترین و مخرب‌ترین تحمیلاتِ محیط بر انسان، ضرورت "چیزی شدن" است. در جریان "شدن"، انسان بی‌بنیاد می‌گردد، بی"علت" می‌گردد. چیزی را که می‌خواهد بسازد یا بشود، فکر خودش است. "علت" و "معلول" فکر خود اوست.

«رابطه»
محمدجعفر مصفا

وقتی می‌پرسی من کیستم؟فروتنی خودش به وجود می‌آید،زیرا وقتی که می پرسی "من کی هستم؟" می فهمی که این نیستی، آن نیستی، هیچ چیز از این دنیا نیستی و با درک این موضوع، می فهمی که همه چیز در همان لحظه از تو بیرون آمده است، اگر همه چیز از تو بیرون آمده باشد فروتن می شوی تواضع فوق العاده ای پیدا می کنی

"شما باید میان آن «من» که در خود ناب و خالص است و «من-فکر» تمایز قائل شوید.
«من-فکر» صرفاً یک فکر است؛ همان است که من و دیگران را می‌بیند (اشاره به دوگانگی)، می‌خوابد، بیدار می‌شود، می‌خورد، می‌اندیشد، می‌میرد و دوباره زاده می‌شود.
اما آن «منِ» ناب، وجودِ محض است؛ هستیِ جاودانی است که از غفلت و توهّم برخاسته از افکار رهاست.

اگر به عنوان همین «من» بمانی—یعنی همان هستیِ محض، بی‌هیچ فکری—آنگاه «من-فکر» محو گشته و توهّم برای همیشه از میان می‌رود.

در سینما، تصاویر فقط در نورِ بسیار کم یا تاریکی دیده می‌شوند؛ اما وقتی چراغ‌ها روشن شوند، تمام آن تصاویر ناپدید می‌گردند.
درست به همان صورت، در پرتو نورافکنِ آن خویشِ متعال، همه‌چیز محو می‌شود."

#رامانا_ماهاراشی

چطور بیداری معنوی را درک کنیم؟
بیداری معنوی یعنی دیدن همان چیزی که دست و پای تو را بسته.
هر بار یک بند را ببری، کمی آزادتر می‌شوی.
و وقتی همه‌ی مرزها شکست، خودت تصمیم می‌گیری که چگونه باشی.
این یعنی آزادی. این یعنی روشن‌بینی.

#سادگورو #بیداری_معنوی #معنویت #آگاهی #چشم_سوم #خودشناسی #شکوفایی

گاهی نفس نمی‌میرد؛ فقط لباسش را عوض می‌کند.

از «من بیشتر دارم» می‌رسد به «من بیشتر می‌فهمم» و حتی «من معنوی‌ترم».

اگر معنویت باعث احساس برتری شود، نفس هنوز زنده است؛ فقط ظریف‌تر شده.

در عرفان واقعی، چیزی برای اثبات کردن باقی نمی‌ماند.

اشو

﷽
بیشتر رنج‌های انسان از آن‌جاست که می‌خواهد زندگی را کنترل کند.

زندگی رودخانه است؛ اگر با آن بجنگی، خسته می‌شوی و اگر خود را به جریانش بسپاری، تو را به جایی می‌رساند که باید باشی. اعتماد به خدا بزرگ‌ترین عبادت است؛ زیرا در اعتماد، ترسی باقی نمی‌ماند و آنجا که ترس نباشد، عشق متولد می‌شود...


🕊🌱🤍

انسان موجودِ عجیبی است
دردِ فقدان را
عمیق تر از نعمتِ حضور می‌فهمد

من آن بودم که میگفتم به هر پرسش دوصد پاسخ
کنون گر نام من پرسی جوابش را نمی‌دانم

مشکل انسان این است که تقریباً هیچ‌گاه در جایی که بدنش حضور دارد، نیست.

هنگام غذا خوردن، در فکر آینده است.

هنگام صحبت با یک دوست، درگیر گذشته است.

هنگام راه رفتن، به مقصد فکر می‌کند و راه را از دست می‌دهد.

هنگام رسیدن به مقصد، به مقصد بعدی فکر می‌کند.

و به همین دلیل، تمام زندگی از میان انگشتانش عبور می‌کند.

انسان همیشه در جایی دیگر زندگی می‌کند.

و زندگی همیشه همین‌جاست.

همین لحظه.

حقیقت دور نیست، اما انسان آن را دور می‌جوید.