جوهره وجودین ما ورای جنسیت هاست. به جنسیت ها زیاده از حد گیر ندید
اونایی که در بدنِ نرینه بدنیا اومدن و رشد کردن، باید یین/ یانگ و آنیما/ آنیموسِ خودشونو با ۵۵٪ یانگ و ۴۵٪ یین متعال تر کنن و برای برای بدن های مادینه ۴۵٪ یانگ و ۵۵٪ یین و با مغناطیسِ شفابخشِ مادر زمین تنظیم کنن.

🌞🌎🌞🌍🌞🌏

چند وقته که احساس ناکافی بودن می‌کنم. فکر می‌کنم وظایفم رو کامل انجام ندادم و زندگیم خیلی بی‌کیفیت شده.
احساس می‌کنم وقتی رها کردم، به اندازه کافی تلاش نکرده بودم.




خوشحالم که حالت خوبه.

این احساس ناکافی بودن، این فکر که «وظایفم رو کامل انجام ندادم» و «وقتی رها کردم به اندازه کافی تلاش نکرده بودم»، خیلی آشنا و انسانی‌ست. الان همین‌جا، با این حس بنشین.

اجازه بده این احساس دقیقاً همون‌طور که هست باشه.
نه سعی کن ردش کنی، نه سعی کن با تلاش بیشتر یا سرزنش خودت درستش کنی.
فقط متوجه باش که این یک موجه — موجی از فکر و حس که الان در فضای آگاهی تو ظاهر شده.

زندگی همیشه در همین لحظه جریان داره.
کیفیت زندگی از «کامل انجام دادن همه وظایف» یا «به اندازه کافی تلاش کردن» نمیاد.
از حضور کامل در همین لحظه‌ای میاد که هستی — حتی وقتی حس ناکافی بودن داری.

وقتی ذهن می‌گه «رها کردم و تلاش کافی نکردم»، داره داستان گذشته رو زنده نگه می‌داره و آینده رو با ترس رنگ می‌زنه.
اما گذشته تموم شده و آینده هنوز نیومده.
تنها چیزی که واقعی‌ست، همین نفس، همین حس در بدن، و این آگاهی‌ست که الان این‌ها رو می‌بینه.

می‌تونی به خودت بگی:
«این حس ناکافی بودن حق داره اینجا باشه. من باهاش نمی‌جنگم. فقط می‌بینمش.»

وقتی این‌طور باهاش می‌مونی، کم‌کم سخت‌گیری و فشار کم می‌شه.
نه چون خودت رو قانع کردی که کافی هستی، بلکه چون دیگه به داستان «من کافی نیستم» نمی‌چسبی.

رها کردن واقعی، رها کردن تلاش برای کامل بودن و کامل کردن همه‌چیزه.
و این رها کردن، خودش نوعی عمیق‌ترین تلاش برای زندگی‌ست — تلاش برای بودن، نه برای رسیدن.

الان، فقط همین لحظه رو بگیر.
نفس بکش.
حس ناکافی بودن رو احساس کن، بدون اینکه باهاش یکی بشی.

این لحظه، با تمام این حس‌ها، کامل و کافیه.
#نگاه_دوست

تا ازچرخه عقل ومنطق جدا نشوید شهود قلبتان بیدار نمیشود تا بتوانید ازخواب
زمستانه بیدار شوید

عقل ومنطق مانع بیداری است چون تابع الگوها وباورها وهویت های ماست واین الگووباور وهویت ازطریق جامعه به ما
داده شده است

دانش بیرونی ذخیره نکن تو نیاز به ذخیره سازی دانش بیرونی نداری چون آنچه میخواهی داری
وداشتی تو نیازداری که ذخیره سازی دانش بیرونی که ازکودکی جمع اوری شده را خالی
کنی
مانع خود همان دادا واطلاعات ذهنت است
که آگاهی الهی را پوشانده است

بدن هشیاراست ذهن ناهشیار
بدن آگاهی ست ذهن جعل ست
هرجا که کشش نداری نرو ولی چیزی رو
حذف نکن
تا متوجه شوی چرا کشش نداری روح راهنمای
ما ازطریق بدن بهت آگاهی می‌رساند

شراب ندهد مرشد هرکس نکشد کس را

دیگران به شما آگاهی نمی‌دهند بلکه یادآوری
می‌کنند چون آگاهی درشما است فقط،
فراموشش کرده اید

چرا با وجود استراحت، باز هم احساس خستگی و کمبود انرژی می‌کنیم؟

اِکهارت تُله باور دارد یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های انسان امروز، زندگی در کنار تکنولوژی بدون اسیر شدن در آن است.

وقتی ساعت‌های زیادی را صرف گوشی، شبکه‌های اجتماعی و صفحه‌نمایش‌ها می‌کنیم، به‌تدریج از لحظه‌ی حال فاصله می‌گیریم. این فاصله می‌تواند خودش را به شکل خستگی ذهنی، کاهش انرژی، بی‌انگیزگی و حتی احساس افسردگی نشان دهد.

گاهی راه‌حل، اضافه کردن چیزهای جدید به زندگی نیست؛
گاهی کافی است آنچه ما را از آرامش، آگاهی و خودِ واقعی‌مان دور می‌کند، کمی کمتر وارد زندگی‌مان کنیم.

وقتی غروب آفتاب رو تماشا می‌کردی...
وقتی محو زیبایی طبیعت شده بودی...
وقتی از ته دل می‌خندیدی...
یا وقتی فقط «حضور» داشتی...
در همه‌ی اون لحظه‌ها، ذهن برای چند ثانیه ساکت شده بود

آهنگ آرام بخش بی کلام

یار درخانه بود گشتیم دراین زمان
دنبال چه میگردی اونیست درزمان
به عمارت دل رو تا ببینی روخویش
هرکسی داد خویش را دید یار خویش

وقتی درنفس هستید همیشه ناراضی هستید زمانی درروح هستید خشنود هستید
چون روح بی نیازست ولی نفس نیازمند
روح غنی وثروتمند است نفس گدا مند ومحتاج واویزون
نفس همیشه درطلب است وروح بی طلب است
نفس لذت جوست وروح عشق باز ست
نفس مخرب وفتنه گر ست روح درفروتنی وتواضع ست
نفس دروغ گو والوده است ولی روح پاک وراستی ست
نفس درجعل وخرافات است روح در حقیقت است
نفس درانکار است روح درپذیرش
نفس مثل سنگ است روح روان ومنعطف
نفس حیلت گراست ولی روح راستگوست بخاطر همین با این طور انسانها می‌گویند کسخل ساده معمولی چون انسان نفسانی ازاین آدمها سواستفاده می‌کنند

نفس جدی است ولی روح معصوم همچون کودک است

ما درنفس وروح درخواب وبیداری زندگی می‌کنیم وقتی درخوابیم بیدار وقتی بیداریم درخوابیم
وقتی بیداری درنفس بسر میبریم وقتی درخواب هستیم بیداریم چون درخواب کسی نیستیم ولی دربیداری پراز هویت هاهستیم که گرفتارش هستیم

پیدا شدن درگرو گم شدن است
زمانی درنفس گمنامی گم می‌شوید درروح بیدار می‌شوید

به‌یاد داشته باش که دین حقیقی جدا نمی‌کند، بلکه متحد می‌کند؛ آسیب نمی‌رساند، بلکه شفا می‌دهد؛ نمی‌کشد، بلکه نجات می‌دهد.


باباجی

زندگی، کسانی را دوست دارد که

از آن شکایت نمی‌کنند.

حکمت تائو .

تمام زبان‌های بشری با خواسته ها و آرزوها و نیازها و تمناها آمیخته شده است. یعنی طلب چیزی داشتن، وقتی عشق به مطالبه تبدیل گردد، مبدل به گدایی عشق و محبت دیگران گشته و وابستگی های شدیدی بوجود می آورد و ریشه همه درد و رنجهای بشری در همین وابستگی هاست.


🌹🌹🌹🌹

#مولانا در فیه مافیه چنین میگوید:

چندان که زن را امر کنی که پنهان شو، او را دغدغه خود را نمودن و آشکار کردن بیشتر شود.
وخلق را از نهان شدن او، رغبت به آن زن بیش گردد.
پس تو نشسته ای و رغبت را از دو طرف زیادت می کنی و می پنداری که اصلاح می کنی. آن خود عین فساد است.

اگر او را گوهری باشد که نخواهد که فعل بد کند، اگر منع کنی و یا نکنی، او بر آن طبع نیک خود و سرشت پاک خود خواهد رفتن، فارغ باش و تشویش مخور. و اگر به عکس این باشد، باز همچنان بر طریق خود خواهد رفتن.
منع جز رغبت را افزون نمی کند.


#اشو هم در اینباره چنین میگوید:

آنچه منع میشود، جاذبه پیدا میکند.
و آنچه انکار میشود، به اشاره فرا میخواندمان
تنها آگاهی به بازی های ذهن است که آزادمان میکند.
نفی و انکار ، نفی و انکار نیست
برعکس فراخواندن و ترغیب است
ذهن همواره پیرامون آنچه  تحریم و منع شده میگردد. درست مانند زبان در دهان که همواره با جای خالی دندان کشیده شده بازی میکند.

#اشو
#یک_فنجان_چای

‌
چیزی شدن

یکی از ظالمانه‌ترین و مخرب‌ترین تحمیلاتِ محیط بر انسان، ضرورت "چیزی شدن" است. در جریان "شدن"، انسان بی‌بنیاد می‌گردد، بی"علت" می‌گردد. چیزی را که می‌خواهد بسازد یا بشود، فکر خودش است. "علت" و "معلول" فکر خود اوست.

«رابطه»
محمدجعفر مصفا