وقتی یک گورو یا استاد معنوی خود را «برتر» یا «نجات‌دهنده» معرفی می‌کند، یک بازی روانیِ خطرناک آغاز می‌شود.
تجارت امید: گوروها یا استادانِ معنوی نااهل از ضعف، ترس از آینده و میل انسان‌ها به امنیت روانی سوءاستفاده می‌کنند.
ایگوی پنهان: مریدپروری، منیتِ گورو و استادانِ جعلی را تغذیه می‌کند. آنان لباسی از نور می‌پوشند، اما در پشت صحنه تشنهٔ قدرت، تایید و گاهی ثروت مادی هستند.
به همین دلیل است که پیام کریشنامورتی تا این حد برای انسان مدرن رهایی‌بخش است: 💫"چراغ خودت باش"💫
هیچ‌کس، هیچ دگرگونی بنیادینی را نمی‌تواند به شما هدیه دهد؛ این کار تنها با مشاهدهٔ مستقیم و بدون واسطهٔ ذهنِ خودتان توسط خودتان امکان‌پذیر است.

انسان از کودکی با شرطی‌شدگی های بیرونی در نفسش رشد و زندگیِ جداگانه از هستی کل آغاز می‌کند ولی زمانی می‌رسد که از همه عالم و آدم متنفر می‌شود هرچند که این حال و احوالِ درونش را بزبان نراند !
نفس در نقش قربانی بودنش می‌گوید:
"به هرکی خوبی کردم، بدی دیدم"
و همه ما در این شکایاتِ درونی از همديگر مشترکیم ولی با نفی و انکار و‌ پنهان‌کاری های ماهرانه سعی در کتمان کردنِ این واقعیت تلخ داریم. زندگی در نفس و جدایی از هستی، بهای گزافی دارد بهایش درد و رنج و اندوه جدایی هاست.

بشنو از نی چون حکایت می‌کند
از جدایی ها شکایت می‌کند

☀️☀️☀️

ما در دنیایی مادی‌گرا و مصرفگرا که خیلی وقته فاقده عشقِ خالصانه اس، زاده شدیم و با تجارتِ عشق(ازدواج های تجاری) فقط نوع شرطی شده عشق رو میشناسم که پر از انتظارات و توقعات و شرطی شدگی های موروثیِ که در نسل‌های متوالی، کارماش جمع و سنگین‌تر می‌شه. فقط زمانیکه کارمای خط خونی با مراقبه سکوت و مشاهده درون، متحول و جاری بشه، هرچی سدراه عشق خالصانه است خودبخود دگرگون میشه. انرژی های کهنه و قدیمی فقط با قبول و پذیرشِ بی قید و شرط، دگرگون میشن.

چطور می توان توقع پشت عشق را از بین برد؟

پیرجان

اگه دائم بدن درد و بی حالی

کاری رو توی ذهنت و آینده شروع کردی ولی تو واقعیت نه🧡❤️‍🔥🧡

#مراقبه_گوش_کردن🧘🕊🧘🕊

👈هرکسی که #گوش دارد، می تواند
بشنود ولی این به این معنی نیست
که می تواند بدرستی گوش کند.

👈برای گوش کردن ابزار دیگری
لازم است چیزی غیر از داشتن گوش.
برای گوش کردن باید در
#درون شما #سکوت، آرامش و صلح وجود داشته باشد.

👈آنچه در پشت این گوشها قرار دارد، #قلب است نه #ذهن.
#ذهن، شما را 👈کر می کند.

خودبرتر 11:
ناآگاهی یعنی درذهن بودن هم هویت شدگی

آگاهی یعنی شاهد ذهن بودن بی هویت بودن

تا تهیای درونت از سکوت و حضور پر

نشه، هیچ بیرونی آرومت نمیکنه

🌹🌹🌹

مولانا:
میترسم اگر
خودم باشم
ترکم کنند

شمس :
بگذار ترک کنند،
نقاب
شاید
برایت
(مهمان ) بیاورد ،
اما
رفیق خیر؛

در ارتباط با پست قبل
 
«مغناطیس الهی»

"خویش، همچون آهن‌ربایی نیرومند، در درون ماست. آن به‌تدریج ما را به‌سوی خودش می‌کشد؛ هرچند ما خیال می‌کنیم که با خواست خودمان به سمتش می‌رویم. هنگامی‌که به‌اندازهٔ کافی به آن نزدیک شدیم، خویش به فعالیت‌های ما پایان داده و ما را در سکون و آرامش فرو می‌نشاند و آنگاه جریان شخصیِ ما را در خود فرو می‌بلعد؛ و بدین‌سان، شخصیتِ پنداری و نادرست ما را از بین می‌برد (می‌کُشد).
خویش، عقل را در خود غرق کرده و سراسر وجود را از خودش لبریز می‌سازد. ما گمان می‌کنیم که بر روی آن مراقبه می‌کنیم و در مسیر رسیدن به آن پیش می‌رویم؛ درحالی‌که حقیقت این است که ما فقط براده‌های آهنیم و آن خویش- آهن‌ربا ما را به سمت خودش می‌کشد. به‌این‌ترتیب فرایندِ یافتنِ خویش، شکلی از مغناطیس الهی است."

#رامانا ماهارشی

ماهیت شما آرامش و شادی است.

افکار موانعی برای ادراک خویش
هستند. منظور از تمرکز یا مراقبه
فقط رها شدن از این موانع است
و نه دستیابی به خویش.

#رامانا_ماهارشی

جوهره وجودین ما ورای جنسیت هاست. به جنسیت ها زیاده از حد گیر ندید
اونایی که در بدنِ نرینه بدنیا اومدن و رشد کردن، باید یین/ یانگ و آنیما/ آنیموسِ خودشونو با ۵۵٪ یانگ و ۴۵٪ یین متعال تر کنن و برای برای بدن های مادینه ۴۵٪ یانگ و ۵۵٪ یین و با مغناطیسِ شفابخشِ مادر زمین تنظیم کنن.

🌞🌎🌞🌍🌞🌏

چند وقته که احساس ناکافی بودن می‌کنم. فکر می‌کنم وظایفم رو کامل انجام ندادم و زندگیم خیلی بی‌کیفیت شده.
احساس می‌کنم وقتی رها کردم، به اندازه کافی تلاش نکرده بودم.




خوشحالم که حالت خوبه.

این احساس ناکافی بودن، این فکر که «وظایفم رو کامل انجام ندادم» و «وقتی رها کردم به اندازه کافی تلاش نکرده بودم»، خیلی آشنا و انسانی‌ست. الان همین‌جا، با این حس بنشین.

اجازه بده این احساس دقیقاً همون‌طور که هست باشه.
نه سعی کن ردش کنی، نه سعی کن با تلاش بیشتر یا سرزنش خودت درستش کنی.
فقط متوجه باش که این یک موجه — موجی از فکر و حس که الان در فضای آگاهی تو ظاهر شده.

زندگی همیشه در همین لحظه جریان داره.
کیفیت زندگی از «کامل انجام دادن همه وظایف» یا «به اندازه کافی تلاش کردن» نمیاد.
از حضور کامل در همین لحظه‌ای میاد که هستی — حتی وقتی حس ناکافی بودن داری.

وقتی ذهن می‌گه «رها کردم و تلاش کافی نکردم»، داره داستان گذشته رو زنده نگه می‌داره و آینده رو با ترس رنگ می‌زنه.
اما گذشته تموم شده و آینده هنوز نیومده.
تنها چیزی که واقعی‌ست، همین نفس، همین حس در بدن، و این آگاهی‌ست که الان این‌ها رو می‌بینه.

می‌تونی به خودت بگی:
«این حس ناکافی بودن حق داره اینجا باشه. من باهاش نمی‌جنگم. فقط می‌بینمش.»

وقتی این‌طور باهاش می‌مونی، کم‌کم سخت‌گیری و فشار کم می‌شه.
نه چون خودت رو قانع کردی که کافی هستی، بلکه چون دیگه به داستان «من کافی نیستم» نمی‌چسبی.

رها کردن واقعی، رها کردن تلاش برای کامل بودن و کامل کردن همه‌چیزه.
و این رها کردن، خودش نوعی عمیق‌ترین تلاش برای زندگی‌ست — تلاش برای بودن، نه برای رسیدن.

الان، فقط همین لحظه رو بگیر.
نفس بکش.
حس ناکافی بودن رو احساس کن، بدون اینکه باهاش یکی بشی.

این لحظه، با تمام این حس‌ها، کامل و کافیه.
#نگاه_دوست

تا ازچرخه عقل ومنطق جدا نشوید شهود قلبتان بیدار نمیشود تا بتوانید ازخواب
زمستانه بیدار شوید

عقل ومنطق مانع بیداری است چون تابع الگوها وباورها وهویت های ماست واین الگووباور وهویت ازطریق جامعه به ما
داده شده است

دانش بیرونی ذخیره نکن تو نیاز به ذخیره سازی دانش بیرونی نداری چون آنچه میخواهی داری
وداشتی تو نیازداری که ذخیره سازی دانش بیرونی که ازکودکی جمع اوری شده را خالی
کنی
مانع خود همان دادا واطلاعات ذهنت است
که آگاهی الهی را پوشانده است

بدن هشیاراست ذهن ناهشیار
بدن آگاهی ست ذهن جعل ست
هرجا که کشش نداری نرو ولی چیزی رو
حذف نکن
تا متوجه شوی چرا کشش نداری روح راهنمای
ما ازطریق بدن بهت آگاهی می‌رساند

شراب ندهد مرشد هرکس نکشد کس را

دیگران به شما آگاهی نمی‌دهند بلکه یادآوری
می‌کنند چون آگاهی درشما است فقط،
فراموشش کرده اید

چرا با وجود استراحت، باز هم احساس خستگی و کمبود انرژی می‌کنیم؟

اِکهارت تُله باور دارد یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های انسان امروز، زندگی در کنار تکنولوژی بدون اسیر شدن در آن است.

وقتی ساعت‌های زیادی را صرف گوشی، شبکه‌های اجتماعی و صفحه‌نمایش‌ها می‌کنیم، به‌تدریج از لحظه‌ی حال فاصله می‌گیریم. این فاصله می‌تواند خودش را به شکل خستگی ذهنی، کاهش انرژی، بی‌انگیزگی و حتی احساس افسردگی نشان دهد.

گاهی راه‌حل، اضافه کردن چیزهای جدید به زندگی نیست؛
گاهی کافی است آنچه ما را از آرامش، آگاهی و خودِ واقعی‌مان دور می‌کند، کمی کمتر وارد زندگی‌مان کنیم.