ذهن و عمل در قلمرو زمان‌اند، اما مراقبه جهش از ذهن و ورود به بی‌زمانی است. در مراقبه، انسان برای لحظاتی از انجام دادن دست می‌کشد و فقط در سکوت و بودن قرار می‌گیرد.

مراقبه با مشاهده کردن آغاز می‌شود. ابتدا بدن را از درون مشاهده می‌کنی تا بفهمی «من بدن نیستم؛ من در بدن هستم». سپس افکار، خاطرات، خواسته‌ها و فرایندهای ذهن را مشاهده می‌کنی و درمی‌یابی که «من ذهن هم نیستم». در مرحلهٔ بعد، احساسات، عشق، نفرت، شادی و اندوه را مشاهده می‌کنی و می‌بینی که حتی این‌ها نیز تمامِ وجود تو نیستند.

پس از این سه مرحله، آگاهی شفاف‌تری از «خود» پدیدار می‌شود؛ اما حتی «من هستم» نیز می‌تواند آخرین هویت ظریف ذهن باشد. با مشاهدهٔ آن نیز، انسان به سکوتی می‌رسد که دیگر قابل بیان نیست.

انسان باید عمیقاً نسبت به نپایندگی جهان آگاه باشد

دوگن

ما چه می‌کنیم؟ عاشق زنی می‌شوی و بی‌درنگ به محضر ثبت اسناد و به دادگاه یا کلیسا می‌روی تا ازدواج کنی! من نمی‌گویم ازدواج نکنید. ازدواج یک تشریفات است؛ خوب است، جامعه را راضی می‌کند. ولی در عمق ذهن خود هرگز زنی را تصاحب نکن. هرگز برای یک لحظه فکر نکن که، “تو به من تعلق داری.” زیرا یک انسان چگونه می‌تواند مال تو باشد؟ و وقتی شروع می‌کنی به مالک‌شدن یک زن،‌ او نیز شروع می‌کند به مالک‌شدن تو. آنگاه دیگر هیچکدامتان عاشق نیستید. فقط همدیگر را می‌کوبید و می‌کُشید

خودت را قضاوت نکن.
بجای قضاوت‌کردن، شروع کن به پذیرفتن خود، با تمام نقص‌ها و اشتباهات و شکست‌هایت
از خودت نخواه که کامل باشی
درخواست کامل بودن، چیزی تقریباً‌ غیرممکن است؛ و سپس احساس ناکامی خواهی داشت.

با اونی که در درونت میگه نمیدونم بیعت کن تا تورو به ناشناخته ها ببره
اونیکه میگه میدونم تو شناخته های تکراری نگهت میداره چون از ناشناخته ها میهراسه

همه جهان القایی است
به محص اینکه چیزی را در قالب اسم قرارداده و در باره اش چیزی می‌گوییم، دیگر لایتناهی نیست. اسم گذاری برای هرچیزی، سرچشمه دنیای وهم و خیال است. پیش از اسم گذاری، هیچ چیزی و معنایی در جهان نیست. چیزی جز سکوت و آرامش در جهان بی کلام و بدون چون و چرا در جریان نیست.

بایرون کیتی

تو لخت و عریان زاده شدی و بارگاه الهی فقط عریانتو راه می‌ده. هرچی تنت کردن و کردی رو باید دربیاری و دور بریزی بخصوص رداهای مقدسی که پوشیدی رو باید دربیاری وگرنه به بارگاه الهی راهت نمی‌دن...

🌹🌹🌹

وقتی خدا رو بخوای یعنی نداریش و از حضورش که در همین لحظه جاریست دور میشی و با افکارت داری دنبالش می‌گردی و هرگز پیداش نمی‌کنی چون معبدش رو که تو قلبته فراموشش کردی.
با حس و احساس با خدای درونت یکی میشی نه با افکارت اینو فراموش نکن.

شادی حقیقی نه مقصد است نه راه نه تلاش
شادی حقیقی خود توست در لحظه ای که از خودت رها می شوی
زیرا آن که می جوید خود جدا از یافته پنداشته است
و جدا نبودن حقیقت است

پس هیچ مشو هیچ مجوی هیچ مخواه که به تو داده شود
که آن که تو را می خواهد در تو خفته است
و آن که تو را می جوید در تو بیدار است🌸❤️

سانیاس آغازِ یکی شدن با هستی است. تا زمانی که انسان درگیر «نفس» است، خود را جدا و بیگانه احساس می‌کند؛ اما با رها کردن نفس، جدایی از میان می‌رود و انسان درمی‌یابد که با تمام هستی یکی است. سانیاس یعنی با جهان، طبیعت و موجودات احساسِ «در خانه بودن» داشته باشی.

در‌لحظه‌زندگی‌کن!
امَا‌به‌هیچ‌لحظه‌ای‌دل‌نبند …

🕊️🌱

دقیقاً از چی؟

نه کار سنگینی کردی،
نه ورزش سختی داشتی،
نه اتفاق خاصی افتاده…

ولی انگار باتری‌ت رسیده به ۱۰٪.

🔋 شاید مشکل اینجاست که بعضی چیزها دارن بی‌سروصدا انرژی‌ت رو می‌خورن.

راضی نگه داشتن همه.
چک کردن مداوم گوشی.
فکر کردن به چیزی که تموم شده.
ساعت‌ها کار کردن بدون توقف.
کم آب خوردن.
بی‌تحرکی.
زندگی کردن در گذشته.

🌿 موسیقی بیکلام Restless Heart اثری از Terry Oldfield 🌿

ساکن باش.
ساکن بودن تلاشی نمی‌خواهد؛
بسیار ساده است.
وقتی ذهن تو ساکن است،
تو هیچ نامی نداری،
تو گذشته‌ای نداری،
تو روابطی نداری،
تو کشوری نداری،
تو هیچ دستاورد معنوی نداری،
و هیچ عدم دستاورد معنوی هم نداری.
آنجا فقط حضور «بودن» با خودش، است‌.


#گنگاجی