تو حافظه شرطی و تحریف شده ذهنت دنبال پاسخ های قانع کننده در مورده حقیقت نگرد چون حقیقت تو ذهن نیست. حقیقت رو در محتوای ذهنت نمی یابی. برای حقیقت جویی، نیاز به مراقبه سکوت و مشاهده درونت داری که با بازگشاییِ ادراکِ شهودی ت همراهه. هرچه بیشتر ذهنتو از محتواش خالیتر کنی، فضای بیشتری برای درک و شناخت و دریافتِ جوهره و نور آگاهی داری.

❣ شبها قبل از خواب و صبح ها به محض بیداری این متن رو از اول تا آخر سه بار با احساس خوب تڪرار ڪن 🌸

۱= در جهان بینهایت ثروت و نعمت وجود داره
۲= جهان هر روز ثروتمندتر میشه
۳= من اهنربای پول و ثروتم
۴= موقعیت های ثروتمندتر شدن هر روز بیشتر میشه
۵= ثروتمند شدن معنوی ترین ڪار دنیاس
۶= خداوند از ثروتمندا حمایت میڪنه
۷= همه ثروتمندا آدمای خوبی هستن
۸= من دست به هرچی میزنم طلا میشه
۹= ثروتمند شدن خیلی طبیعیه
۱۰= من هر روز ثروتمندتر میشم 💰💰


✴

قدرت در سکوت است نه در واکنش

قدرت واقعی از پیروز شدن در یک بحث به دست نمی‌آید...

قدرت واقعی آن است که خود را در طوفان هیجانات و احساساتِ دیگران گم نکنید.

وقتی کسی شما را سرزنش می‌کند، توهین می‌کند یا با تندی سخن می‌گوید، در واقع شما را به هرج و مرج درونی دعوت می‌کند. اما لازم نیست این دعوت را بپذیرید.

همان لحظه‌ای که واکنشی شتاب‌ زده نشان می‌دهید، وارد بازی های قیاس به نفس شده‌اید.

هرچه بیشتر توجیه کنید، اثبات کنید یا توضیح دهید، انرژی بیشتری صرف چیزی می‌کنید که شاید هرگز قرار نبوده حل شود.

بعضی افراد به دنبال گفت‌وگو نیستند؛ آن‌ها فقط به دنبال واکنش شما هستند. اما شما می‌توانید بجای واکنش سکوت اختیار کنید.

فقط مشاهده کنید؛ آرام و آگاه بی‌آنکه درگیر جنگی درونی شوید.

آگاهی، راه رهایی است.
سکوت، محافظ ارتعاشیِ من هستم وجودین یا همان حضور در لحظه شماست.

لازم نیست همه‌چیز را توضیح دهید یا برای همه قابل‌قبول باشید. لازم نیست به هر سخن یا رفتاری پاسخ یا واکنش نشان دهید.

گاهی آرام ماندن، بزرگ‌ترین نشانه‌ی فضیلت است.

مشکلات مختلف زندگی ــ خشم، حسادت، تملک‌جویی، حرص، جاه‌طلبی و مانند آنها ــ ریشه‌های جداگانه ندارند؛ همه از یک ریشه، یعنی ایگو، سرچشمه می‌گیرند. انسان معمولاً نشانه‌ها را می‌بیند و تلاش می‌کند آنها را یکی‌یکی حل کند، در حالی که ریشه همچنان باقی است. مانند درختی که هرچه شاخه‌ها و برگ‌هایش را هرس کنی، تا زمانی که ریشه قطع نشده باشد، دوباره رشد می‌کند. ریشه نامرئی است و برای رسیدن به آن، آگاهی عمیق و نافذ لازم است.

آهنگ بی کلام

ذهن و عمل در قلمرو زمان‌اند، اما مراقبه جهش از ذهن و ورود به بی‌زمانی است. در مراقبه، انسان برای لحظاتی از انجام دادن دست می‌کشد و فقط در سکوت و بودن قرار می‌گیرد.

مراقبه با مشاهده کردن آغاز می‌شود. ابتدا بدن را از درون مشاهده می‌کنی تا بفهمی «من بدن نیستم؛ من در بدن هستم». سپس افکار، خاطرات، خواسته‌ها و فرایندهای ذهن را مشاهده می‌کنی و درمی‌یابی که «من ذهن هم نیستم». در مرحلهٔ بعد، احساسات، عشق، نفرت، شادی و اندوه را مشاهده می‌کنی و می‌بینی که حتی این‌ها نیز تمامِ وجود تو نیستند.

پس از این سه مرحله، آگاهی شفاف‌تری از «خود» پدیدار می‌شود؛ اما حتی «من هستم» نیز می‌تواند آخرین هویت ظریف ذهن باشد. با مشاهدهٔ آن نیز، انسان به سکوتی می‌رسد که دیگر قابل بیان نیست.

انسان باید عمیقاً نسبت به نپایندگی جهان آگاه باشد

دوگن

ما چه می‌کنیم؟ عاشق زنی می‌شوی و بی‌درنگ به محضر ثبت اسناد و به دادگاه یا کلیسا می‌روی تا ازدواج کنی! من نمی‌گویم ازدواج نکنید. ازدواج یک تشریفات است؛ خوب است، جامعه را راضی می‌کند. ولی در عمق ذهن خود هرگز زنی را تصاحب نکن. هرگز برای یک لحظه فکر نکن که، “تو به من تعلق داری.” زیرا یک انسان چگونه می‌تواند مال تو باشد؟ و وقتی شروع می‌کنی به مالک‌شدن یک زن،‌ او نیز شروع می‌کند به مالک‌شدن تو. آنگاه دیگر هیچکدامتان عاشق نیستید. فقط همدیگر را می‌کوبید و می‌کُشید

خودت را قضاوت نکن.
بجای قضاوت‌کردن، شروع کن به پذیرفتن خود، با تمام نقص‌ها و اشتباهات و شکست‌هایت
از خودت نخواه که کامل باشی
درخواست کامل بودن، چیزی تقریباً‌ غیرممکن است؛ و سپس احساس ناکامی خواهی داشت.

با اونی که در درونت میگه نمیدونم بیعت کن تا تورو به ناشناخته ها ببره
اونیکه میگه میدونم تو شناخته های تکراری نگهت میداره چون از ناشناخته ها میهراسه

همه جهان القایی است
به محص اینکه چیزی را در قالب اسم قرارداده و در باره اش چیزی می‌گوییم، دیگر لایتناهی نیست. اسم گذاری برای هرچیزی، سرچشمه دنیای وهم و خیال است. پیش از اسم گذاری، هیچ چیزی و معنایی در جهان نیست. چیزی جز سکوت و آرامش در جهان بی کلام و بدون چون و چرا در جریان نیست.

بایرون کیتی

تو لخت و عریان زاده شدی و بارگاه الهی فقط عریانتو راه می‌ده. هرچی تنت کردن و کردی رو باید دربیاری و دور بریزی بخصوص رداهای مقدسی که پوشیدی رو باید دربیاری وگرنه به بارگاه الهی راهت نمی‌دن...

🌹🌹🌹

وقتی خدا رو بخوای یعنی نداریش و از حضورش که در همین لحظه جاریست دور میشی و با افکارت داری دنبالش می‌گردی و هرگز پیداش نمی‌کنی چون معبدش رو که تو قلبته فراموشش کردی.
با حس و احساس با خدای درونت یکی میشی نه با افکارت اینو فراموش نکن.

شادی حقیقی نه مقصد است نه راه نه تلاش
شادی حقیقی خود توست در لحظه ای که از خودت رها می شوی
زیرا آن که می جوید خود جدا از یافته پنداشته است
و جدا نبودن حقیقت است

پس هیچ مشو هیچ مجوی هیچ مخواه که به تو داده شود
که آن که تو را می خواهد در تو خفته است
و آن که تو را می جوید در تو بیدار است🌸❤️

سانیاس آغازِ یکی شدن با هستی است. تا زمانی که انسان درگیر «نفس» است، خود را جدا و بیگانه احساس می‌کند؛ اما با رها کردن نفس، جدایی از میان می‌رود و انسان درمی‌یابد که با تمام هستی یکی است. سانیاس یعنی با جهان، طبیعت و موجودات احساسِ «در خانه بودن» داشته باشی.

در‌لحظه‌زندگی‌کن!
امَا‌به‌هیچ‌لحظه‌ای‌دل‌نبند …

🕊️🌱

دقیقاً از چی؟

نه کار سنگینی کردی،
نه ورزش سختی داشتی،
نه اتفاق خاصی افتاده…

ولی انگار باتری‌ت رسیده به ۱۰٪.

🔋 شاید مشکل اینجاست که بعضی چیزها دارن بی‌سروصدا انرژی‌ت رو می‌خورن.

راضی نگه داشتن همه.
چک کردن مداوم گوشی.
فکر کردن به چیزی که تموم شده.
ساعت‌ها کار کردن بدون توقف.
کم آب خوردن.
بی‌تحرکی.
زندگی کردن در گذشته.