خردمندی با توانایی ساکن بودن می‌آید.
فقط نگاه کن و فقط گوش کن؛ نیاز به هیچ چیز دیگری نیست.
ساکن بودن، نگاه کردن، و گوش کردن، آن هوشمندی غیرمفهومی را در درون تو فعال می‌کند.
بگذار سکون هدایت ‌گر کلمات و اعمال تو باشد.

#اکهارت_تول

نکته ظریف ولی بسیار کارساز
هرگز سعی نکنید معنوی باشید کافیه هرلحظه طبیعی و اصیل باشید تا نفسِ نورنما و معنوی تون با همه قلمبه سلمبه حرف زدنهاش از بین بره
منیت های برتر معنوی که بهشون نورنما میگیم در سخنوری های خودنمایانه نظیر ندارن. متاسفانه در دنیای ما کسانیکه از کلمات قلمبه سلمبه استفاده میکنن مورده تحسین قرار می‌گیرن هرچند هیشکی حالیش نمیشه اینا چی میگن

اکهارت تله:

جنگ یک طرز فکر است
در برخی موارد، شاید لازم باشد از خودتان یا فرد دیگری در برابر آسیب محافظت کنید، اما مراقب باشید که مأموریت‌تان را «ریشه‌کن کردن شر» قرار ندهید، چرا که ممکن است خودتان به همان چیزی تبدیل شوید که با آن در حال مبارزه‌اید. مبارزه با ناآگاهی، شما را نیز به ناآگاهی می‌کشاند. ناآگاهی، رفتار ناهنجار ایگویی، هرگز با حمله شکست نمی‌خورد. حتی اگر رقیب‌تان را شکست دهید، ناآگاهی فقط به درون شما منتقل می‌شود یا در لباسی دیگر دوباره ظاهر خواهد شد. هر چیزی را که با آن بجنگید، تقویت‌اش می‌کنید؛ و آنچه را که در برابرش مقاومت کنید، پایداری خواهد یافت.

ما باید به سر منشاء خود برگردیم. هر موجود انسانی مبدأ خود را جستجو می‌کند و باید روزی او را پیدا کند. ما از درون آمدیم؛ ما به بیرون رفته‌ایم و اکنون نیز باید به درون برگردیم.
مدیتیشن چیست؟ او خویش ماهوی ما است. ما خودمان را با فکرها و هواهای نفس پوشانده ایم. برای آنکه آن‌ها را دور بیندازیم باید بر فقط یک فکر تمرکز کنیم: بر خویش.
...
خویش، مغناطیسی قدرتمند است که در درون ما پنهان می‌شود. او ما را به تدریج به سوی خود می‌کشاند، اگر چه که تصور می‌کنیم از خود اراده خودمان نزد او می‌رویم.
وقتی که به اندازه کافی نزدیک هستیم بر فعالیت‌های ما نقطه پایانی گذشته، ما را ساکت ساخته، و سپس خود جریان شخصی ما را می‌بلعد، و بدین ترتیب شخصیت فردی ما را از بین می‌برد. او ذکاوت انسانی را چیره گشته و تمامی وجود انسانی را سیراب می‌کند.
ما فکر می‌کنیم که بر او مدیتیشن می‌کنیم و در جهت او رشد می‌کنیم، در حالی که حقیقت آن است که ما مثل براده های آهن هستیم و او خویش – مغناطیسی است که ما را در جهت خود می‌کشاند. بدین ترتیب، روند پیدا کردن خویش، شکلی از مغناطیس الهی است.
این ضرورت دارد که مدیتیشن به طور منظم و مرتب تمرین شود ، تا زمانی که باعث آن شود تا تبدیل به عادت شود و در تمام طول روز دائمی باشد
.
پس بنابراین، مدیتیشن کنید!

باگوان شری رامانا ماهارشی

ترس، سایه‌ای‌ست که پیش از خودِ واقعه فرا می‌رسد.
ذهن را تسخیر می‌کند، تصویرها را بزرگ می‌سازد، آینده را تیره می‌کند و حال را ناپیدا.
وقتی ترس چیره می‌شود، دیگر چیزی باقی نمی‌ماند جز واکنش؛
انرژی حیاتی، که می‌توانست صرف ادراک، صبر یا خلق شود،
در آستانه‌ی بقا می‌سوزد و خاموش می‌شود.

در چنین وضعیتی، هوشیاری جای خود را به اضطراب می‌دهد.
جایی برای شنیدن درون نمی‌ماند، چون صداهای بیرون دائماً تکرار می‌شوند.
رسانه‌ها، اخبار، شایعات… همه چیز را با زبانی می‌گویند که در آن، «بودن» جای خودش را به «ترسیدن» داده است.

اما ترس، اگرچه طبیعی‌ست، لزوماً حقیقت را نمی‌گوید.
کار ترس، نجات دادن است، نه نشان دادن واقعیت.
و آن‌چه ما نیاز داریم، نه فقط نجات جسم، بلکه نجات آگاهی‌ست از انجماد.

درک شرایط بحرانی، ضروری‌ست؛
اما اگر این درک با تسلط ترس آمیخته شود، دیگر به عقلانیت نمی‌رسد،
بلکه به فلج شدنِ ذهن و تحری...

دنبال هرچی بگردی ازش دور میشی چرا؟ چون در حالتِ جستاری در حضور این لحظه، حاضر نیستی مشغولی

انسان دنیوی هدفش پول است.
نفس او چندان بزرگ نیست.

اما انسان معنوی نفس عظیمی دارد،
چون هدف بزرگ‌تری را دنبال می‌کند.

پول دون شأن اوست
او خدا را می‌جوید کمتر از او، وی را ارضا نمی‌کند
قدرت و مقام دون شأن او هستند.
او خواهان نیروانا است
بنابراین در یک فرد معنوی
شما نفس بیشتری می‌بینید.
نفس سوزان بیشتری را نسبت به فردی دنیوی مشاهده می‌کنید
فرد دنیوی آنقدر خودخواه نیست.
اهداف او مربوط به وقایع روزمره
و پیشِ ‌پا افتاده است.

شما با هدف‌های پیشِ پا افتاده
نفس پیشِ پا افتاده‌ای پدید می‌آورید
و با اهداف بزرگ نفسانیات بزرگ

هدف که نداشته باشید، نفس ناپدید می‌شود
فنا؛ 
آناتا؛
عدم وجود خود؛
بی نفسی.

بنابراین:
بیاییم بفهمیم چطور با خلق هدف‌ها خود را دچار عجز می‌کنیم.
چطور با خلق  نفسانیات درماندگی را به جان می‌خریم. و این یک دور باطل است.

و بعد ایدهٔ سرعت، راهش را به ذهن باز می‌کند
و شما می خواهید آن را با سرعت هرچه تمام‌تر انجام دهید.

#اولاً هیچ هدفی وجود ندارد.
#ثانیاً کسی نیست که به هدف برسد.
و
#ثالثاً شما گرفتاری دیگری
به دست خودتان ایجاد می‌کنید؛
اینکه چطور می‌توانید خود را
سریع‌تر به آن هدف برسانید.

هدف وجود ندارد. جوینده‌ای در کار نیست.گ
این ایدهٔ سرعت هم چیزی جز دلهره پدید نمی‌آورد.
نه خواب دارید  نه استراحت و نه عشق.

شناخت یعنی: یک تغییر دیدگاه.

شناخت همان چیزی است که
صوفی‌ها آن را توبه می‌خوانند:
یک بازگشت.
یک چرخش ۱۸۰ درجه.

‌
«خود»، امنیت توهمی، علت افسردگی

من در احساس حقیر بودن یا برتر بودن پناه می‌گیرم. این کار تصویری دربارهٔ خودم به من می‌دهد، و آن تصویر، امنیت من است در دنیایی که کاملاً ناامن است.

اگر هیچ تصویری از خودم نداشته باشم، هیچگاه افسرده نمی‌شوم. به علت اینکه تصویری دربارهٔ خودتان دارید، افسرده می‌شوید.

جیدو کریشنامورتی

این نفسِ که در مقایسه گری همیشه شاکی میمونه و هرگز راضی و خشنود نمیتونه باشه چون خودش ریشه همه معضلاتِ.
کسی با نفسش زندگی کنه ممکن نیست از زندگیش راضی باشه. پس چیز غیره ممکن از دنیا نخواهید. انسان فقط در فنا(نبوده نفس) احساس خشنودی و رضایت میکنه.

‌‌
احساسات، حیلهٔ فکر

حيلۀ ديگر فکر برای واقعی جلوه دادن هويتی که از الفاظ درست شده است، بکار گرفتن "احساسات" است. فکر همراه با هر کلمه، احساسی هم در ما بوجود می‌آورد تا آن احساس را بحساب محتوای کلمه بگذاريم. اگر به شما گفته شود "چه آدم زرنگ و دانایی هستی" و هيچ احساسی در شما ايجاد نشود، طبيعی است که دلبستگی و علاقه‌ای به حفظ اين کلمات نخواهيد داشت. شما حاضر نخواهيد بود مقداری کلمۀ خشک و خالی را بعنوان معنويت خود بپذيريد. پس فکر که اين خطر را تشخيص می‌دهد، می‌آید همراه با هر کلمه و متناسب با آن، يک نوع احساس هم در ما ايجاد می‌کند تا تصور کنيم هويت فکری محتوایی هم دارد و چيزی بيشتر از کلمه است.




کتاب «تفکر زائد»
محمدجعفر مصفا
ترجمه: سعید امدادی

آیا قلب با بله و خیر جواب میدهد یا کامل جواب میدهد؟

#عشق

نقل وقول ها مارا شکوفا نمی‌کند
آنچه باعث رشد می‌شود خالی شدن ازخود است
خود با دانش های بیرونی فقط یک مدعی گر می‌شود حراف می‌شود
لاف زن می‌شود
ولی نمیتو اند به آگاهی برسد دانش
باطنی زمانی نمایان میشود که تو ازدانش بیرونی خالی شده باشی آنوقت هرآنچه نیازت باشد در لحظه
برایت نشان خواهد داد
همه انسان ها تابع خود هستند وازخود پر هستند وخود مانع است پرده است

انسان دراگاهی فقط شاهد است دربی طرفی ست امر ونهی نمی کند نصیحت وارشاد نمی‌کند پند واندرز نمی دهد آگاهی را با همه سهیم می‌شود

تمام افکار، تصاویر، احساسات، حواس و ادراکات پدیدار و ناپدید می‌شوند اما آگاهی یا آگاه بودن، تماماً حاضر باقی می‌ماند و هرگز دستخوش تغییر نمی‌شود. چیزهایی که از آن‌ها آگاه هستیم همیشه در تغییرند اما آگاهی هرگز تغییر نمی‌کند.
درست مانند صفحه‌نمایش که در تمام طول فیلم حاضر باقی می‌ماند.
در تمام تجربه‌ها به دنبال آنی بگرد که پدیدار نمی‌شود، حرکتی نمی‌کند، تغییر نمی‌کند، متحول و ناپدید نمی‌شود و "خودت را به‌عنوان همان بشناس".

#روپرت_اسپایرا

چرا عاشق یک نفر میشیم

عاقبت عشق رسد به فریاد من

دوره رهایی فرا میرسد

انسداد چاکراها و مشکلات ناشی از آن

#چاکرا

می در عرفان، در حقیقت نمادی‌ست برای شهده الهی و آگاهی.
وقتی شاعران و عارفان از «می» سخن می‌گویند در حقیقت از تجربه‌ای سخن می‌گویند که عقلانیت را کنار می‌زند و دل را به نور حقیقت وامی‌دارد

مرگ، متضاد زندگی نیست.
زندگی، متضاد ندارد.
مرگ، متضاد تولد است.
زندگی، جاودانه است.

#اکهارت_تله

"من" و "زندگی" درکی ناقص است
فقط "زندگی" وجود دارد