کمال‌گرایی

در دنیای کمال گرای ما که انسانهایش از کودکی با کمال‌گرایی و تقارن شرطی میشن، به هرچیزی که با چشمانِ کمال‌گرا نگاه می‌کنند، دنبال عیب و نقص و ایرادهای بی‌مورد میگردن چون توقع دارن که همه چی باید کامل، بی نقص و بی عیب و در سوپر تقارن باشه که ممکن نیست. انسانهای کمالگرا حتی زیبایی چهره و اندام بدن رو در تقارن و تناسب، زیبا می‌بینن و اگر اینطور نباشه به هرترتیبی تن به جراحی های خطرناکِ زیبایی میدن تا زیباتر و خوشگلتر و زیبااندامتر از دیگران جلوه کنن. نفسِ مقایسه گر همیشه در رقابت با همه اس و در همه‌چیز میخواد برتر از دیگران باشه.

هر نفس نو می‌شود دنیا و ما
بی خبر از نو شدن اندر بقا

مولانا

تکامل یک قانون خاص دارد، یک اصل در آن هست. و آن اصل این است: قبل از اینکه واقعاً معصوم شوی، باید تمام معصومیت را از دست بدهی. قبل از اینکه بتوانی واقعاً به‌ وطن برسی، باید پرسه بزنی، باید گمراه شوی.

📚📚📚

شازده کوچولو گفت:  اهلی کردن یعنی چی؟
روباه گفت: این چیزیه که امروزه داره فراموش می شه... یعنی پیوند بستن...

- پیوند بستن؟
-البته. مثلا برای من تو پسر بچه ای بیش نیستی، مثل صد هزار پسر بچه ی دیگه! نه من به تو احتیاج دارم و نه تو به من.
من هم برای تو روباهی بیش نیستم. مثل صدهزار روباه دیگه...

ولی اگه تو منو اهلی کنی، هر دو به هم احتیاج خواهیم داشت...
تو برای من در جهان بی نظیر می شی و منم برای تو بی نظیر می شم...

شازده کوچولو گفت:کم کم دارم متوجه می شم. یه گل هست... که گمون می کنم منو اهلی کرده باشه...

📚 #کانال_سخنان_ناب
✍ #آنتوان_دو_سنت_اگزوپری
📕 شازده کوچولو

کسی بودنت بسیار
کوچک است.
هر چه بیشتر به سمت هیچ کس بودن بروی
بزرگ تر می شوی،
کاملا که هیچ کس شدی،
با کل هستی یکی می شوی.
🙏🌻🌺

تو در طلب حضور داری،ذهنی که طالب است همان نفس است.

تو پول میخواهی، مراقبه و اشراق میخواهی،
تو قدرت میخواهی
روزی دیگر طالب بهشت هستی
ولی همیشه چیزی را میخواهی
خواستن تو هرگز متوقف نمی شود.

اینها همه ذهنیت است که که امیال تازه میسازد.
اگر نزد یک مرشد ذن بروی و بپرسی من میخواهم خدا را بشناسم:
به تو می خندد،
شاید بگوید این چه خواسته احمقانه ای است؟
تو خودت خدا هستی،
و خدا چگونه می تواند خدا شود؟
مرشد میگوید، چه را میجویید؟
این کارهای بی معنی برای چیست؟
کافی است از جستجو دست بردارید و بیابید
نجو و بیاب...

بگذار این ادراک تا حد ممکن عمیقاً در تو نفوذ کند. بگذار بینش و هسته‌ی درونی تو شود. آری، چنین هست. تصاحب نکن، سخت نچسب. آسوده بمان، احساس مالکیت نداشته باش. اگر چیزی در دسترس هست، از آن لذت ببر؛ وقتی که ازبین رفت، بگذار با سپاسگزاری از بین برود ــ سپاسگزاری از هرآنچه که برایت انجام داده، بدون انزجار، بدون شکایت. و آنگاه بزرگترین خوشی زندگی و مرگ، نور و تاریکی، بودن و نبودن، هردو، را خواهی شناخت.


#اشو
#دامّا_پادا_طریق_حق

بدون تو منی وجود ندارد
و بدون دیگران نفسی وجود ندارد

نفس برای بازی هایش نیاز به دیگران دارد نیاز به دوست و دشمن دارد تا قدرت خودش را با رقیبانش بسنجد چون بازی‌ های نفسانی براساسِ قیاس پابرجا هستند جنگیدن برای برد و باخت یا شکست و پیروزی
فقط با مرگ نفس، بازی ها تمام می‌شوند و تنها حضور است که قادر است به جنگهای درونی پایان دهد.

خودبرتر 11:
ازکسانی که به شما می‌گویند انسان خوبی
باشید فاصله بگیرید
انسانها با باورمندیهاشون به شما تعلیم می‌دهند
نه با درک شهودی شان

انسانی که به درون نرفته هیچوقت نمی‌تواند
آنچه هست را برایتان بگوید فقط ازنقل وقول
ازدیگران می‌گوید که خودش به درک وشناختش
پی نبرده است فقط طوطی وار شنیده است
ازمولانا می‌گوید از اشو می‌گوید ولی خودش هنوز به آنچه می‌گوید نرسیده است

هیچ حقیقتی گفتنی نیست حقیقت بی واسطه
با شناخت درونت تجربه میشود تا خودتان آن
را تجربه نکردید باور نکنید
ازباورمندی بیرون بزنید تا حقیقت را تجربه کنید

تا درباورمندیها هستیم ازخود پر هستیم
یعنی ناخودآگاه مارا رهبری می‌کند آنچه درناخوداگاه است ازکودکی به اجبار به ما تحمیل
شده است تا ازش خالی نشویم ناخودآگاه زندگی
مارا پیش می برد که ما به آن می‌گوییم سرنوشت
برای اینکه سرنوشت شما تغییر کند باید چاه عمیق ناخودآگاه خالی شود تا به خودآگاهی برسیم تا بتوانیم از شرطی شدگی ها عادات بیرون بزنیم تا بتوانیم آنچه هستیم را با قبول وپذیرش دگرگون کنیم

هرکه او بیدار تر آرام تر
انسان زمانی درد میکشد که هنوز پوسته نفس
نترکیده
زمانی که نفس بترکد آگاهی ظهور می‌کند
که زندگی حقیقی ت آغاز می‌گردد
درد فقط برای زایمان است پوست اندازی کردن است  زمانی که ازخود بدرایی
دیگر رنج ودردی نماند
انسان درنفس درد میکشد رنج میکشد
بی نیازی آرام ت می‌کند

درد تورا وادار می‌کند به درون به خلوت
بروی تا خودت را درآغوش بگیری

درد راهگشای درون است دگرگونی با درد
همراه است

آگاهی درد ندارد آگاهی ازدیدن ناآگاهی درد
میکشد

بیداری زمانی اتفاق می‌افتد که درک کنی
خوابی وجود ندارد

درکلام والفاظ نمانید آنچه هست
درک شهودی شماست

.
نَفس
می‌خواهد همواره برحق باشد
و عاشقِ نزاع با دیگران است.

به دشمن نیاز دارد،
چون که خودش را
از طریق تأکید بر تفاوت داشتن
با دیگران تعریف می‌کند.

ملت‌ها ، این کار را می‌کنند،
ادیان این کار را می‌کنند.

اگر شما
با دینی خاص هویت بگیرید،
نیاز به یک نامعتقد دارید
تا حسِ هویت‌تان را
قوی‌تر احساس کنید.


#اکهارت_تله

خردمندی با توانایی ساکن بودن می‌آید.
فقط نگاه کن و فقط گوش کن؛ نیاز به هیچ چیز دیگری نیست.
ساکن بودن، نگاه کردن، و گوش کردن، آن هوشمندی غیرمفهومی را در درون تو فعال می‌کند.
بگذار سکون هدایت ‌گر کلمات و اعمال تو باشد.

#اکهارت_تول

نکته ظریف ولی بسیار کارساز
هرگز سعی نکنید معنوی باشید کافیه هرلحظه طبیعی و اصیل باشید تا نفسِ نورنما و معنوی تون با همه قلمبه سلمبه حرف زدنهاش از بین بره
منیت های برتر معنوی که بهشون نورنما میگیم در سخنوری های خودنمایانه نظیر ندارن. متاسفانه در دنیای ما کسانیکه از کلمات قلمبه سلمبه استفاده میکنن مورده تحسین قرار می‌گیرن هرچند هیشکی حالیش نمیشه اینا چی میگن

اکهارت تله:

جنگ یک طرز فکر است
در برخی موارد، شاید لازم باشد از خودتان یا فرد دیگری در برابر آسیب محافظت کنید، اما مراقب باشید که مأموریت‌تان را «ریشه‌کن کردن شر» قرار ندهید، چرا که ممکن است خودتان به همان چیزی تبدیل شوید که با آن در حال مبارزه‌اید. مبارزه با ناآگاهی، شما را نیز به ناآگاهی می‌کشاند. ناآگاهی، رفتار ناهنجار ایگویی، هرگز با حمله شکست نمی‌خورد. حتی اگر رقیب‌تان را شکست دهید، ناآگاهی فقط به درون شما منتقل می‌شود یا در لباسی دیگر دوباره ظاهر خواهد شد. هر چیزی را که با آن بجنگید، تقویت‌اش می‌کنید؛ و آنچه را که در برابرش مقاومت کنید، پایداری خواهد یافت.

ما باید به سر منشاء خود برگردیم. هر موجود انسانی مبدأ خود را جستجو می‌کند و باید روزی او را پیدا کند. ما از درون آمدیم؛ ما به بیرون رفته‌ایم و اکنون نیز باید به درون برگردیم.
مدیتیشن چیست؟ او خویش ماهوی ما است. ما خودمان را با فکرها و هواهای نفس پوشانده ایم. برای آنکه آن‌ها را دور بیندازیم باید بر فقط یک فکر تمرکز کنیم: بر خویش.
...
خویش، مغناطیسی قدرتمند است که در درون ما پنهان می‌شود. او ما را به تدریج به سوی خود می‌کشاند، اگر چه که تصور می‌کنیم از خود اراده خودمان نزد او می‌رویم.
وقتی که به اندازه کافی نزدیک هستیم بر فعالیت‌های ما نقطه پایانی گذشته، ما را ساکت ساخته، و سپس خود جریان شخصی ما را می‌بلعد، و بدین ترتیب شخصیت فردی ما را از بین می‌برد. او ذکاوت انسانی را چیره گشته و تمامی وجود انسانی را سیراب می‌کند.
ما فکر می‌کنیم که بر او مدیتیشن می‌کنیم و در جهت او رشد می‌کنیم، در حالی که حقیقت آن است که ما مثل براده های آهن هستیم و او خویش – مغناطیسی است که ما را در جهت خود می‌کشاند. بدین ترتیب، روند پیدا کردن خویش، شکلی از مغناطیس الهی است.
این ضرورت دارد که مدیتیشن به طور منظم و مرتب تمرین شود ، تا زمانی که باعث آن شود تا تبدیل به عادت شود و در تمام طول روز دائمی باشد
.
پس بنابراین، مدیتیشن کنید!

باگوان شری رامانا ماهارشی

ترس، سایه‌ای‌ست که پیش از خودِ واقعه فرا می‌رسد.
ذهن را تسخیر می‌کند، تصویرها را بزرگ می‌سازد، آینده را تیره می‌کند و حال را ناپیدا.
وقتی ترس چیره می‌شود، دیگر چیزی باقی نمی‌ماند جز واکنش؛
انرژی حیاتی، که می‌توانست صرف ادراک، صبر یا خلق شود،
در آستانه‌ی بقا می‌سوزد و خاموش می‌شود.

در چنین وضعیتی، هوشیاری جای خود را به اضطراب می‌دهد.
جایی برای شنیدن درون نمی‌ماند، چون صداهای بیرون دائماً تکرار می‌شوند.
رسانه‌ها، اخبار، شایعات… همه چیز را با زبانی می‌گویند که در آن، «بودن» جای خودش را به «ترسیدن» داده است.

اما ترس، اگرچه طبیعی‌ست، لزوماً حقیقت را نمی‌گوید.
کار ترس، نجات دادن است، نه نشان دادن واقعیت.
و آن‌چه ما نیاز داریم، نه فقط نجات جسم، بلکه نجات آگاهی‌ست از انجماد.

درک شرایط بحرانی، ضروری‌ست؛
اما اگر این درک با تسلط ترس آمیخته شود، دیگر به عقلانیت نمی‌رسد،
بلکه به فلج شدنِ ذهن و تحری...

دنبال هرچی بگردی ازش دور میشی چرا؟ چون در حالتِ جستاری در حضور این لحظه، حاضر نیستی مشغولی

انسان دنیوی هدفش پول است.
نفس او چندان بزرگ نیست.

اما انسان معنوی نفس عظیمی دارد،
چون هدف بزرگ‌تری را دنبال می‌کند.

پول دون شأن اوست
او خدا را می‌جوید کمتر از او، وی را ارضا نمی‌کند
قدرت و مقام دون شأن او هستند.
او خواهان نیروانا است
بنابراین در یک فرد معنوی
شما نفس بیشتری می‌بینید.
نفس سوزان بیشتری را نسبت به فردی دنیوی مشاهده می‌کنید
فرد دنیوی آنقدر خودخواه نیست.
اهداف او مربوط به وقایع روزمره
و پیشِ ‌پا افتاده است.

شما با هدف‌های پیشِ پا افتاده
نفس پیشِ پا افتاده‌ای پدید می‌آورید
و با اهداف بزرگ نفسانیات بزرگ

هدف که نداشته باشید، نفس ناپدید می‌شود
فنا؛ 
آناتا؛
عدم وجود خود؛
بی نفسی.

بنابراین:
بیاییم بفهمیم چطور با خلق هدف‌ها خود را دچار عجز می‌کنیم.
چطور با خلق  نفسانیات درماندگی را به جان می‌خریم. و این یک دور باطل است.

و بعد ایدهٔ سرعت، راهش را به ذهن باز می‌کند
و شما می خواهید آن را با سرعت هرچه تمام‌تر انجام دهید.

#اولاً هیچ هدفی وجود ندارد.
#ثانیاً کسی نیست که به هدف برسد.
و
#ثالثاً شما گرفتاری دیگری
به دست خودتان ایجاد می‌کنید؛
اینکه چطور می‌توانید خود را
سریع‌تر به آن هدف برسانید.

هدف وجود ندارد. جوینده‌ای در کار نیست.گ
این ایدهٔ سرعت هم چیزی جز دلهره پدید نمی‌آورد.
نه خواب دارید  نه استراحت و نه عشق.

شناخت یعنی: یک تغییر دیدگاه.

شناخت همان چیزی است که
صوفی‌ها آن را توبه می‌خوانند:
یک بازگشت.
یک چرخش ۱۸۰ درجه.

‌
«خود»، امنیت توهمی، علت افسردگی

من در احساس حقیر بودن یا برتر بودن پناه می‌گیرم. این کار تصویری دربارهٔ خودم به من می‌دهد، و آن تصویر، امنیت من است در دنیایی که کاملاً ناامن است.

اگر هیچ تصویری از خودم نداشته باشم، هیچگاه افسرده نمی‌شوم. به علت اینکه تصویری دربارهٔ خودتان دارید، افسرده می‌شوید.

جیدو کریشنامورتی

این نفسِ که در مقایسه گری همیشه شاکی میمونه و هرگز راضی و خشنود نمیتونه باشه چون خودش ریشه همه معضلاتِ.
کسی با نفسش زندگی کنه ممکن نیست از زندگیش راضی باشه. پس چیز غیره ممکن از دنیا نخواهید. انسان فقط در فنا(نبوده نفس) احساس خشنودی و رضایت میکنه.

‌‌
احساسات، حیلهٔ فکر

حيلۀ ديگر فکر برای واقعی جلوه دادن هويتی که از الفاظ درست شده است، بکار گرفتن "احساسات" است. فکر همراه با هر کلمه، احساسی هم در ما بوجود می‌آورد تا آن احساس را بحساب محتوای کلمه بگذاريم. اگر به شما گفته شود "چه آدم زرنگ و دانایی هستی" و هيچ احساسی در شما ايجاد نشود، طبيعی است که دلبستگی و علاقه‌ای به حفظ اين کلمات نخواهيد داشت. شما حاضر نخواهيد بود مقداری کلمۀ خشک و خالی را بعنوان معنويت خود بپذيريد. پس فکر که اين خطر را تشخيص می‌دهد، می‌آید همراه با هر کلمه و متناسب با آن، يک نوع احساس هم در ما ايجاد می‌کند تا تصور کنيم هويت فکری محتوایی هم دارد و چيزی بيشتر از کلمه است.




کتاب «تفکر زائد»
محمدجعفر مصفا
ترجمه: سعید امدادی