عشقی که شرطی است، عشقی که بر مبنای جست و جو و تملک است و بر مبنای به دست آوردن چیزی است که می خواهم و بر مبنای از دست ندادن چیزی است که دارم، به آسانی می تواند به یأس، پرخاشگری و حتی خشونت احساسی یا فیزیکی بدل شود. وقتی من آنچه را می خواهم دریافت نمی کنم، وقتی من از آنچه که باور دارم برای کامل شدنم به آن نیاز دارم، محروم می شوم، کشمکش شروع می شود. این نوع عشق شرطی شده، هرگز آنچه را من به راستی مشتاق آن هستم، فراهم نمی کند.
آیا عشقی وجود دارد که شرطی نباشد؟ آیا عشقی وجود دارد که به «به دست آوردن آنچه من از تو می خواهم» بستگی نداشته باشد؟ آیا عشقی وجود دارد که چنان به طور بنیادین باز باشد که هیچ چیزی در عوض نخواهد؟ عشقی که از آزرده شدن نترسد؟ عشقی که هرگز نیازی نداشته باشد که شما تغییر کنید؟ عشقی که شما را همان طور که هستید، در این لحظه، دوست بدارد؟ عشقی که ورای تصاویر ما از خودمان برود؟


جف فوستر
عمیق ترين پذیرش

🕊️💫🕊️💫🕊️

شما به من می‌گويي( احمق )
و من بلافاصله دچار خشم می شوم.

خشم و نفرت تا زمانى در من هست كه ذهن من به كلمه "احمق " می‌انديشد .

اگر من به كلمه " احمق " فكر نكنم احساسى هم كه حاصل آن و توام با آن است از بين می‌رود.

احساسات فعلي ما حاصل انديشيدن به كلمات است يعنى پشت هر احساس يك
کلمه است.

وقتى دچار حالتى مثل خشم می‌شويد سعى كنيد بدون دخالت "كلمه" آن را لمس كنيد مثل دندان درد كه بدون انديشيدن به كلمه "درد " آنرا حس می‌كنيد .

"کریشنا مورتی"

کتاب تفحص من کیستم که جزو معدود آثار نوشته شده توسط شخص رامانا ماهارشی میباشد. اکثر کتابهای موجود، یادداشتهای ثبت شده توسط شاگردان ایشان میباشد.
r

به چه چیزهایی نیاز داریم توجه محبت
دیده شدن تایید شدن تمجید شدن تحسین و
تعریف شدن
تو گدا نیستی چرا فکر میکنی به این چیزها
نیاز داری وتمام عمرت درتلاش هستی که
گدایی کنی انتظار داری توقع داری که به تو
توجه کنند محبت کنند
این نیاز ازکجا آماده است چرا اینقدر خود شیفته
هستیم چرا همیشه محتاج ونیازمند دیگران هستیم چرا به عوامل بیرونی چسبیده ایم این
کمبود ونقصان ازکجا آماده است
انسانها دائما درحال پر کردن کمبودهاشان دربیرون
هستند انگار قسمتی از خودشان را دربیرون
می بینند نیازها کمبودها باورها والگوها ی غلطی
است که ازکودکی با مقایسگریها آموختیم دائما
درحال خودنمایی وجلب توجه بودیم تا بتوانیم
خودمان را فردی بزرگ ببینیم همیشه بخاطر
همین درنقش ونقاب ها غوطه ور شدیم دائما در
حال رول بازی کردن بودیم درادا وتظاهر خودمان
را فراموش کردیم هیچوقت خودمان نبودیم درتلاش کسی شدن تمام آنرژی مان صرف خودنمایی وجلب توجه شد ما خیلی ازخودمان
دور شدیم فرسنگ ها فاصله گرفتیم درانکار خودمان هستیم دائما درحال مخفی کاری وپنهان کاری مشغول هستیم از نواقص هایمان فرار میکنیم ونمیخواهیم آنچه هستیم باشیم می‌خواهیم آنچه نیستیم باشیم در شخصیت
های کهنه گرفتاریم هرلحظه بخاطر تایید شدن
کسی دیگری میشویم خودمان تحمل خودمان را نداریم از تحمل خود عاجز ودرمانده ایم دائما
درتلاش هستیم پول دربیاریم مستقل بشیم
شغلی بدست آوریم یا کسی شویم ولی هرچیزی هم بدست می‌آوریم بخاطر اون هویت دروغین است که به ما احساس بودن دهد

زندگی کردن یادمان رفته

#لذت_تنهابودن_و
#هنر_باهم_زندگي_كردن


مردم نمي توانند تنها زندگي كنند، به همنشين نياز دارند.
حتي نمي توانند با كسي زندگي كنند،
زيرا وقتي نتوانند تنها زندگي كنند،
چگونه مي توانند با ديگري زندگي كنند؟!
وقتي دو نفر كه هردو قادر به تنهازندگي كردن نيستند باهم ملاقات مي كنند، آنوقت رنج هايشان فقط دوبرابر نمي شود، چندين برابر مي شود.

و چنين روي مي دهد: به نام ازدواج، دو نفر كه حتي نمي دانند چگونه تنها زندگي كنند،
به همديگر مي رسند.
آنوقت باهم زندگي كردن مسئله ي بيشتر هوشمند بودن است. هنر بيشتري نياز دارد.

به نظر من، ازدواج فقط وقتي مي تواند در اين زمين زيبا باشد كه مردم پيش از ازدواج،
از روند مراقبه عبور كرده باشند. وگرنه ازدواج هرگز زيبا نخواهد بود، زشت خواهد بود.
هوشمندان اين سرزمين بايد اين واقعيت را فهميده باشند، براي همين است كه ما پيشنهاد داده ايم كه بيست و پنج سال اول زندگي در" مكتب مرشد" gurukul سپري شود.
اين قدري عجيب به نظر مي رسد كه نخستين بيست و پنج سال زندگي، مردم در گوروكول
به مراقبه بپردازند، نيايش كنند، در عبادت گم شوند، ساكت بمانند، حقيقت را بجويند
و از تنهايي خود لذت ببرند
بيست و پنج سال بايد بياموزند كه چگونه تنها باشند و چگونه از تنهابودن محظوظ شوند. اين مفهومي بسيار علمي است.
بيست و پنج سال دوم در ازدواج خواهد بود، زيرا كسي كه هنر تنها زندگي كردن را آموخته، حالا مي تواند گام بعدي را بردارد.

اينگونه آنرا بفهميد: 👇
من در ساحل رودخانه اي نشسته ام. مردي در حال غرق شدن است. و فرياد مي كشد:
"دارم مي ميرم! دارم مي ميرم! نجاتم بدهيد!"
يك انسان ديگري در نزديكي من نشسته است. او بلافاصله مي دود و به رودخانه مي پرد.
آنوقت من نيز بايد  بدوم. بايد دو نفر را نجات بدهم، زيرا كسي كه به رودخانه پريد نيز شنا
نمي داند.
از او مي پرسم: "احمق! تو چرا پريدي؟"
مي گويد، "با ديدن اين مرد كه در حال مرگ بود، من فقط از ياد بردم كه شنا نمي دانم!"
گفتم:
"تو اوضاع را پيچيده كردي. به جاي يكي بايد دو تا را نجات داد. تو موقعيتي خطرناك آفريدي."

هشياري كجاست! مردماني كه هشيار زندگي مي كنند كجا هستند؟!
براي نجات دادن مردم ، تو نخست بايد بداني كه چگونه شنا كني.
هوشمندان اين سرزمين گفته اند كه همه بايد بيست و پنج سال در گوروكول سپري كنند.
از آنجا،خوشي تنها بودن را با خودت باز مي آوري
اينك مي توانيد با هم زندگي كنيد، زيرا اينك هردو لذت تنهابودن را مي شناسيد و هردو مي توانيد اين خوشي را با هم سهيم شويد. حالا
مي توانيد تبادل كنيد. اينك مي توانيد با هم مكالمه داشته باشيد.

بياموز كه با خودت باشي. بايد در تنهايي چنان خوش باشي كه اگر ديگري وجود ندارد،
خوشي تو مختل نباشد
خوشي تو نبايد به ديگري وابسته باشد
وقتي چنين دو نفري باهم ديدار كنند،
كسی كه خودش به ديگري وابسته نيست،
آنوقت ازدواج اتفاق مي افتد.
آنگاه آنان برده ي يكديگر نيستند،
ارباب يكديگر نيز نيستند.

خليل جبران گفته است: 
عشاق بايد همچون دو ستون يك معبد باشند:
باهم نزديك باشند و چنان دور كه سقف را برپا دارند، قدري دور از هم."
عشاق بايد چنين باشند، همچون ستون هاي يك معبد. خيلي نزديك، از يك سقف حمايت مي كنند. سقف معبد عشق بايد حمايت شود،
ولي اگر خيلي به هم نزديك باشند، سقف فرو مي ريزد.
و فاصله فقط وقتي ممكن است كه #وابستگي وجود نداشته باشد.
فقط مردمان آزاده هستند كه مي توانند فاصله را حفظ كنند.
مردمان وابسته فقط به يكديگر مي چسبند.
آنان از گوشه ي چشم همديگر را مي پايند
تا ديگري فرار نكند.
زن تحقيقات مي كند كه آيا شوهرش توسط زن ديگري جذب شده است يا نه.
او لباس هاي شوهرش را با دقت نگاه مي كند كه آيا تار موي زني روي آن هست يا نه.
شوهر نيز مراقب است كه آيا زنش به ديگري علاقه دارد يا نه.
زماني كه چنين جاسوس بازي شايع باشد،
چگونه مي تواند خوشي وجود داشته باشد؟
حتي اگر همين مقدار اعتماد به ديگري وجود نداشته باشد،
عشق چگونه مي تواند وجود داشته باشد؟
عشق در فضاي #اعتماد_عظيم رشد مي كند.
براي ديگري هيچ اعتماد و احترامي وجود ندارد، وابستگي خيلي زياد به او وجود دارد،
ميخواهي به او بچسبي، شما زنجير يكديگر مي شويد. در كارت هاي دعوتتان براي ازدواج فرزندتان راست مي گوييد كه:
"پسرم به عقد ازدواج nuptial knot در مي آيد!"
قدري به عقل بياييد! عشق بايد آزادي باشد، نه اسارت.
آيا اين ازدواج نوعي زنجير است كه او گره مي زند؟ 
ولي به نوعي فقط حقيقت را بيان مي كنيد!

ازدواج هنر بزرگي است. فقط  به وسيله تولد يافتن، لياقت ازدواج كردن را نداري
بهتر اين است كه براي بيست و پنج سال بياموزي كه تنها زندگي كني،
آنوقت مي تواني وارد ازدواج شوي.

ادامه👇

ادامه 👇

ولي آزمايش گوروكول نيز شكست خورد و دليلي براي آن وجود داشت.
ناقص بود. براي مردان بود و نه براي زنان.
براي همين است كه اين آزمون شكست خورد.
پسرها بيست و پنج سال را در مكتب
مي گذراندند و مزه اي از تنهابودن و مراقبه را با خود داشتند،
ولي اين فرصت براي زنان وجود نداشت.
اين آزمايشي يك سويه بود و براي همين نيز مرد.
من مي خواهم آن آزمايش را از نو زنده كنم. ولي از هردو سو.
اين براي مردان و زنان جوان است هردو بايد هنر مراقبه كردن را بياموزند.
و شما فقط بايد وقتي وارد ازدواج شويد كه قادر به مراقبه باشيد.
فقط وقتي كه چنان بالغ شويد كه بتوانيد با ديگري زندگي كنيد.
ديگري مانند تو نيست، با تو تفاوت دارد،
نوعي ديگر بزرگ شده است، شرطي شدگي هاي ديگري دارد،
طوري ديگر مي انديشد. بودن با ديگري يعني
اينكه اينك بايد در خيلي چيزها بسيار سخاوتمند باشي،
بسيار صبور و با تحمل باشي.
بايد به دادن و گرفتن معتقد باشي.
اين يعني كه تو بايد هماهنگي كني.

مردي فلوت مي نوازد ، تك نوازي ، اين يك چيز است. آنوقت اگر همراه با يك طبل بنوازد،
حتي بايد بيشتر اين هنر را بياموزد زيرا اينك نواي فلوت بايد هم آوا با صداي طبل باشد.
اينك او بايد هم نوازي را بياموزد.
مراقبه يك تك نوازي است،
كسي در تنهايي نشسته و فلوت مي زند.
شايد درست بزني و شايد نادرست. اگر خودت نوازنده و خودت شنونده هستي، اين خوشي تو است. ولي وقتي همراه با ديگري مي نوازي،
آن ديگري نيز نواي طبل را به صدا در مي آورد:
آنوقت بايد بين اين دو نوا يك هماهنگي ايجاد كني.
#ازدواج_يك_همنوازي_است،
به مهارت زياد نياز دارد

در اين دنيا ازدواج هاي بسيار نادري موفق هستند.
اكثر ازدواج ها ناموفق هستند.
دشوار است مردي را پيدا كنيد كه گاه گاه به فكر كشتن زنش نيفتد!
دشوار است زني را پيدا كنيد كه گاه گاهي در اين فكر نباشد كه چگونه از دست اين شوهر
خلاص شود: "اي خدا، چرا او را نمي گيري؟!"
اگر ازدواج هاي شما موفق باشند، آنوقت معابد و پرستشگاه هاي شما تماماً با شكست رو به رو مي شوند. براي همين است كه  كشيشان شما اجازه نمي دهند كه ازدواج هاي شما موفقيت آميز باشند.
آنان بهترين سعي شان را كرده اند تا زندگي شما پر از رنج باشد.
فقط وقتي كه رنجور هستيد نزد آنان مي رويد.

من مي گويم كه ازدواج مي تواند زيبا باشد:
اگر زيبا نباشد، مقصر ما هستيم.
يك هماهنگي مي تواند بين فلوت و طبل وجود داشته باشد،
اگر چنين اتفاقي نمي افتد، اين ما هستيم كه موسيقي را خوب نياموخته ايم ،
و آن موسيقي را مي توان فراگرفت.
من مي گويم كه در همين زندگي، در اين زندگي جسماني، رازهاي بزرگي پنهان است.

خداوند را مي توان در همين بدن يافت،
خداوند را مي توان در بازار يافت،
خداوند را مي توان در خانواده يافت.
خداوند و دنيا باهم مخالفت ندارند.
هركجا كه باشي مي تواني به او برسي.
چون ديدگاه من اين است،
روند برخورد من نيز كاملاً متفاوت است.
من مايلم كه تو شخصي با محبت و عاشق باشي.
و چنان در عشق آميخته باشي كه روزي بگويي
كه فقط وقتي  راضي خواهي بود كه عشق خداوند را به دست آوري.
من مايلم تا ادراكي از آن موسيقي را به شما بدهم،
تا شايد شروع كنيد به آن سو حركت كردن و
اشتياقي براي آن نواي بي صدا در شما به وجود آيد.
ازدواج مي تواند زيبا باشد و
عشق به آهستگي مي تواند راهي براي نيايش گردد.


#اﺷﻮ
#رها_گشتن_از_گذشته

ﻣﻲ ﺧﻮﺍﻫﻲ ﻛﺴﻲ ﺩﻭﺳﺘﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﻋﺎﺷﻘﺖ ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺧﻮﺑﻲ ﺩﺍﺭﻱ؟

ﻭﻟﻲ ﺁﻧﭽﻪ ﻛﻪ ﻧﻤﻲ ﺩﺍﻧﻲ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ:
ﺩﻳﮕﺮﻱ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﻟﻴﻞ ﺩﻭﺳﺘﺖ ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﻣﻲ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺗﻮ ﻋﺎﺷﻖ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﻲ
ﺩﺭﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻛﺴﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺻﻴﺪ ﻣﺎﻫﻲ ﻃﻌﻤﻪ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ:
ﺍﻭ طعمه ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺧﻮﺭﺍﻙ ﺩﺍﺩﻥ ﺑﻪ ﻣﺎﻫﻲ ﭘﺮﺗﺎﺏ ﻧﻤﻲ ﻛﻨﺪ، ﺑﺮﺍﻱ ﺻﻴﺪ ﻣﺎﻫﻲ ﭘﺮﺗﺎﺏ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ.
ﺍﻭ ﻧﻤﻲ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻥ ﺧﻮﺭﺍﻙ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﺎﻫﻲ ﺑﺪﻫﺪ،
ﺍﻭ ﻓﻘﻂ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﺁﻥ ﻣﺎﻫﻲ ﺭﺍ ﺻﻴﺪ ﻛﻨﺪ.

#اﺷﻮ

وقتی هشیاریت خواب رفته باشه و حواست فقط به دنیای بیرون باشه، بی آنکه بدانی، در خواب و رویا بسر می‌بری.

کسانيکه در دنیای بیرون، دنبال کسانی می‌گردن که راستین و اصیل و با صداقت و وفادار باشن، به خودشون زحمت ندن چون هرگز آنچه می‌جویند را پیدا نخواهند کرد. این قانونِ ازلی کیهان‌ است. دنیای بیرون، فرافکنی درون همه ماست. فقط وقتی دنیای درون، کاویده و دگرگون شود، بیرون هم دگرگون می‌شود نه برعکس!
اگر اون انسانی که داری دنبالش می‌گردی خودت اون انسان باشی، نیازی به جستار نداری، اونایی که با میدان انرژی خالصانه و نور آگاهیت، همسویی دارند، خودبخود جذبت میشن و اونایی که هنوز غرق در خواسته های نفسانی شون هستند و تحمل حقیقت و نور آگاهی رو ندارن، از میدانِ انرژی و ارتعاشات وجودین تو دورتر و دورتر میشن.
همجنس، همجنس را جذب میکند.

انسان تا ازآنچه هست خالی نگردد نمی‌تواند
حقیقت را تجربه کند هرمرگی تجربه ای را
به همراه دارد بهای حقیقت مرگ نفس است
اینقدر درمسیر آگاهی میمیری وزنده می‌شوی
تا نفس ضعیف تر وضعیف تر گردد مهم ادامه
دادن است نتیجه کار فقط مرگ است چیزی دیگری جز مرگ وجود ندارد مرگ تولد است
تو هرچقدر بدانی اگر درنفس نمیری نمی‌توانی
روح ت را ارتقاه دهی بلکه در داده واطلاعات
خودت را غرق میکنی وازدیگران سخن می‌گویی
چیزی را بیان میکنی که حتی مزه ش هم نکردی
آنچه دراین مسیر مهم است تجربه فردیست که باشناخت درونت وتخلیه آشغالهای هزاران ساله
که تورا ازکهنه گی با نو شدن می برد دگرگونی
همین است درگذشته خودت بمیر تا همین لحظه
حاضر شوی
مرده بودم زنده شدم
دولت عشق آمد پاینده شدم

کسانی که خیلی فکر می‌کنند بسیار مادی‌گرا هستند، چرا که فکر ماده است. فکر به همان اندازه ماده است که کف اتاق، دیوار، و تلفن، ماده هستند. انرژی‌ای که دارد در الگو عمل می‌کند تبدیل به ماده می‌شود. انرژی وجود دارد و ماده وجود دارد. این همان چیزی است که کل زندگی است. ما ممکن است فکر کنیم که فکر ماده نیست، اما هست. فکر به عنوان یک ایدئولوژی ماده است. جایی که انرژی وجود دارد، به ماده تبدیل می‌شود. ماده و انرژی به هم مرتبط هستند. یکی بدون دیگری نمی‌تواند باشد، و هرچه هماهنگی بیشتری بین این دو وجود داشته باشد، سلول‌های مغزی متعادل‌تر و فعال‌تر هستند.

جیدو کریشنامورتی

برای مدت طولانی از کسی متنفر نباشید،
‏چون تنفر تبدیل به نقطه ضعفتان می‌شود.
‏یاد بگیرید فرد را از دایره مورد نظر توجه تان خارج کنید.

پل صراط چیست ؟

علی زند

سوال:

مدتی است درمراقبه خیلی اذیت میشم
صدای سرم خیلی زیاداست وزود خسته میشم . چه کنم؟

☀️پاسخ
مراقبه اگر خسته کند تمرکز کردن میشود

هر نوع فعالیت ذهنی تمرکز کردن میشود و‌ حتما خستگی دارد

گذشته قراره درس باشه نه زندان

مقصد "بی سؤالی ست"

نَفس که می کشی،زندگی به درونت وارد می شود؛ نَفس را که بیرون می دهی، تو به زندگی وارد می شوی. هیچ تفکیکی وجود ندارد.
میوه که می خوری، درختان از طریق آن میوه به درون تو راه می یابند.
بعد یک روز میمیری، در خاک دفن می شوی و درختان شیره ات را می مکند و تو به صورت میوه در می آیی

منظور از مرگ ذهن به هیچ وجه آن نیست که:
ذهن را نابود کنی
بلکه به معنای آن است که ذهن را در جای درست خودش بنشانی

ذهن باید خادم باشد ، اما ارباب شده

نکته را ببین:
هرگاه به راه دل می روی شادمانی،
اما هرگاه به راه ذهن می روی گرفته و هراسناکی

‍ "ناشناسی"

برای یک سالک، "ناشناسی"، آزادی است. "شهرت"، بند است. شگفتا که برخی چگونه حاضرند همه چیز خود را بدهند تا به شهرت رسند و خود را با دست خویش به "بند" کشند. گویی حماقت و جهالت بشر، بی پایان است. "ناشناسی"، یک نعمت بزرگ الهی است که خداوند به دوستان خود عطا می کند. چه کیفیتی است که "اخلاص" در آن به بار می نشیند و "رهایی" آنجا شکوفا می شود. نخواه به چیزی شُهره شوی که از خدمتگزاری صادقانه باز می مانی. برای خدا، "خاص" باش، اما برای دیگران عام و ناشناس. برای خدا، آن به آن خود را جذاب تر کن تا نگاه روحش بر تو خیره بماند، اما در چشم دیگران آن به آن خود را معمولی تر کن تا فشار نگاهشان تو را خم نکند. چه تو در نگاه خدا آزاد می شوی، و در نگاه دیگران، اسیر.

مسعود ریاعی