خودت را آن شاهدِ ثابت و بی‌تغییرِ ذهنِ دائم التغییر بدان
همین کافی است

مرگِ قبل از مرگ

مرگِ قبل از مرگ در این دنیای بی ثبات، ناپایدار،

گذرا و فانی، یعنی رها گشتن از همه خواسته

ها و آرزوهای نفسانی که موجبِ خلائی عظیم از

سردرگمی ها و سرگشتگی ها در درون انسانها گشته

است و این خلا با هیچ چیزی که بتوانید بدستش

آورید، پرنخواهد نشد.

این خلا، فقط با کاسته تر شدن و خالی و تهی

شدن از نفستان است که اندک اندک، سرشار از خرد و آگاهی می‌گردد.

همواره به یاد داشته باشید: 
آخرین ترفند و حیله ی ذهن این است که به شما توهم بیداری بدهد.
این آخرین ترفند و استراتژی است
شخص میتواند خواب ببیند که بیدار است
آنگاه همه ی امکان بیدار شدن، تمام است:
پس نیازی به بیداری نیست!!
شما پیشاپیش بیدار هستید!!
این چیزی است که دارید #خواب_می_بینید.

#اشو
#ذن_انتقال_خاص

سؤال:
چرا با وجود این همه نیش و آزاری که بر یکدیگر وارد می‌کنیم، با وجود این همه تلخی و نفرتی که در روابط داریم، باز هم دور هم جمع می‌شویم و از زیارت یکدیگر خوشوقت؟

مهم‌ترین علت این است که قوت و غذای شخصیت ما در دست دیگران است. شخصیت من تنها در رابطهٔ با تو "شخصیت" است و وجود دارد.
اگر تو نباشی که به به و احسنت بگویی، من شعر خوبم را برای کی بخوانم؟ برای دل خودم؟

مصفا

از خود بیرون آی ، همچو مار
که از پوست خود بیرون می آید ،
تا دو گانگی بر جاست نگاه در زندان است
او در پرده نیست ، هر دیده را نیز عیان نیست

هر دیده را نیز عیان نیست.

تا ویران نشی از نو ساخته نمیشی
همه گنج های درونی در ویرانه های درون پنهانند

هم خویش را بیگانه کن
هم خانه را ویرانه کن
وانگه بیا با عاشقان
همخانه شو همخانه شو

ادای آگاهی درآوردن، اوج بی‌خردیه

چیزی برای به دست آوردن وجود ندارد. همه‌چیز پیشاپیش هست. همانطور که باید باشد.”

عصرتون بخیر و شادکامی

شجریان

قربانی⬅️ قرب +آنی

تا از دست ندهی ....

انتقاد مداوم از دیگران ، اغلب موجب بیماری آرتروز و ورم مفاصل می گردد. ترس و فشار ناشی از ترس می‌تواند موجب بروز بیماری‌هایی مانند ریزش مو، زخم معده و دردناک بودن پاها گردد.

در مقابل عفو و بخشایش و دست کشیدن از نفرت می‌تواند حتی بیماری سرطان را درمان کند.

با خود بگوئید که:

" من تو را عفو  می‌کنم می‌دانم، آن گونه که من می‌خواستم نبودی، تو را می‌بخشم و آزادت می‌کنم ".

هر موقع که بیمار هستید ، به پیرامون خود نگاه کنید و به بینید که چه کسی را باید عفو کنید.

خویشتن دوستی از جایی شروع می‌شود که هر گز و در هیچ شرایطی و برای هیچ چیزی از خود انتقاد نکنید.

هیچ اشتباهی وجود ندارد. برای ذهن محدود پیچیده به نظر می‌رسد، اما شما در جای درست خود هستید و تجربیاتی را که در این زمان برای شما مناسب است را پشت سر می‌گذارید.

فقط اگر شکرگزار باشید و به موقعیتی که در آن هستید برکت دهید، موجودی برتر می‌شوید، خود را بالا می‌برید و سرانجام رهایی پیدا می‌کنید. هرگز دعا نکن و از خدا برای رفع مشکلاتت چیزی نخواه. هرگز دعا نکن، که خدا زندگی شما را تغییر دهد و چیز بهتری به شما بدهد. این دعا اشتباه است.

اگر مجبورید به درگاه خدا دعا کنید، از خدا بخواهید که به شما قدرت و شهامتی بدهد که بتوانید از پس شرایطی که در آن قرار دارید، بر آیید این دعایی صحیح است.


رابرت آدامز

🌺 محک خوردن

آیا با مواجه شدن با افراد توان محک زدن خود را دارید ...
📘📗📙 نوشته ای از علی زند

تو به عنوان یک بذر باید بمیری تا به عنوان یک درخت زندگی کنی.

#موجی

فقط باید رها کنی. همه چیز را رها کن، یه جورایی باید نگرش، "برایم مهم نیست."داشته باشی اما نه به صورت طعنه آمیز و متکبرانه، بلکه به روشی عاشقانه. زمانی تو این نگرش را داری که اجازه بدهی دنیا هر طور که میخواهد با من رفتار کند، فرقی نمی کند چه انتظاری داشته باشم"فرقی نمی کند بیمار باشم یا سالم،ثروتمند یا فقیر، شاد یا غمگین. این یک ذره تفاوتی ایجاد نمی کند، اینگونه در مسیر درستی هستید.اینقدر به خودت فکر نکن،تلاش برای بهبود وضعیت خود را متوقف کنید.خودت را تنها بگذار،طبیعت تو را خواهد گرفت. شما همیشه خواهید دانست که چه کاری انجام دهید اما دیگر به آن فکر نکنید، اگر دیگر به سلامتی خود، موقعیت خود در زندگی و روابط خود فکر نکنید. وقتی دیگر به این چیزها فکر نکنید، آنها به طور خودکار بهبود می یابند و بهتر می شوند از آنچه فکر میکردید بهتر می توانند باشند. طرحی را که فکر می کنید باید بر اساس آن زندگی کنید ترسیم نکنید. باور نکن که تو باید به روش خاصی زندگی درآمد مشخصی داشته باشی، خانواده خاصی داشته باشی،در یک کشور خاص زندگی کنی.این چیزها را به حال خود رها کن،همه چیز به خودی خود رسیدگی خواهد کرد. خودت را تنها بگذار با خودت دعوا نکن. هر بار که فکر میکنی چیزی اشتباه هست با خودت می جنگی. وقتی فکر می‌کنی کسی می‌خواهد با تو کاری را انجام دهد، با خودت می‌جنگی، یا افراد بدی در بیرون وجود دارند یا افراد خوبی در بیرون وجود دارند یا هر نوع آدم دیگری. بیرون فقط یک فرافکنی از ذهن شماست،در غیر این صورت هیچ چیزی وجود ندارد، همه چیزهایی که به نظر می رسد بیرون وجود دارد، خودتان هستید.تو آن خودی هستی که شامل همه مردم، همه پادشاهی های این زمین، کهکشان ها، خدایان است. این همه در درون خودت گنجانده شده است،شما با طرز فکری که در موردش دارید به آن قدرت می دهید. افکار شما خود را به عنوان جهان به عنوان کیهان خلق میکند و متوجه می شوید که در دنیایی با افراد خاصی زندگی می کنید که در اطراف شماست و به یاد نمی آورید که شما این را خودتان فرافکنی کرده اید.شما درگیر فرافکنی های خود میشوید و بی پایان نگران هستید.شما سعی می کنید همه چیز را به روش خاصی انجام دهید. در حالی که کاری که واقعا باید انجام دهید این است که اجازه دهید همه چیز به مرکز قلبتان برگردد و سپس تماشا کنید و مشاهده کنید که من از کجا بلند می شود.فکرِمن از کجا نشات میگیرد. این چیزی است که باید تماشا کنید. من_فکر که از قلب شروع به برخاستن میکند و به جهان تبدیل میشود. سپس به فکرِ من اجازه می‌دهی به قلب بازگردد و تو آزاد میشوی. چنین شادی،چنین آرامشی، چنین عشقی وجود دارد.و همه چیز خیلی زیباست

#رابرت_آدامز

همه در تاریکی راه گم می‌کنند و گم میشوند و تکه های گمشده خودشان را به اشتباه در دیگران می‌جویند و پیدایش نمی‌کنند زیرا در بیرون از خودشان در جستجویند نه در درون خودشان همانجا که تکه ها را گم کرده اند. وحدت وجود یعنی تکه های گم شده خودت را در درونت بجویی و پیدا کنی و یکپارچه شوی آنموقع دیگر چیزی برای جستار نداری!☺️
همه چی تویی😊

عالم، عالم تصورات و تصویرهاست.

اصلاً ماهیت عالم پدیدار شدن است و اصلش بر بقا و فناست.

یعنی به‌طور بی‌وقفه و مدام تصویرها پدیدار و ناپدید می‌شوند. شکل می‌گیرند، می‌مانند، محو می‌شوند. آن‌گونه هم محو می‌شوند که گویی هرگز وجود نداشتند و باز این چرخه تکرار می‌شود.

ماندنِ مدام با تصویرها و امید به یافتن راحتی و شادی دائمی در تصویرها چیزی جز دیوانگی نیست.

عالم به‌طور پیاپی دستخوش دگرگونی است. همین‌که توجه به تصویری می‌رود ناگهان تصویر دیگری توجه را فرامی‌خواند و کسی که با تصویرها می‌ماند و تمام اعتمادش به آنهاست سرگردان و بی‌رمق و ناامید است.
چون ماهیت عالم همین است.

نهایت هدف این عالم این نیست که با ایجاد مدام تصویرهایِ زیبا، خواب شیرینی به تو بدهد.
هدفش این است که تو را از خوابِ تصویرها بیدار کند.

اما تو دست‌وپا می‌زنی تا خوابت را شیرین و شیرین‌تر کنی. در جنگل تصویرها در حال انتخاب و جمع‌آوری تصویرهای زیبایی غافل از اینکه ماهیت تمام تصویرها بی‌ثباتی و دگرگونی است.

درنهایت این امید داشتن و ماندن با تصویرها منجر به رنج می‌شود.

رنج نشانه‌ای است که به تو یادآوری می‌کند: "بیش‌ازحد در تصویرها غرق‌شده‌ای، بازگرد."

"از هر جهتی تو را بلا داد
تا باز کشد به بی جهاتت"


رنج کارش را بلد است به آن اعتماد کن، تسلیمش باش، پذیرایش باش، به آن خوش آمد بگو و اجازه بده تا کارش را انجام دهد.

به گفته اکهارت تُله: "ترک های ناشی از رنج کشیدن پوسته ایگو را میشکند."

بگذار تا رنج آن چه غیر حقیقی است را بسوزاند تا آنچه حقیقی است باقی بماند.

آسمانی که ماهیتش گستردگی و بی‌کرانگی است وقتی خودش را تماماً با ابرهای محدود و متغیر یکی بداند ناگزیر رنج خواهد کشید چون اشتباهی در اینجا رخ داده و برخلاف آنچه حقیقت و ماهیتش است عمل کرده است.

رنج تو را به فراسوی ابرها، به فراسوی تصویرها فرامی‌خواند.
رنج تو را به‌سوی خودت فرامی‌خواند.

به دلیل توجه مدام به تصویرها و رنگ‌ها اسیرِ رنگ‌ شده‌ای و رفته‌رفته یک خودِ تصویری از خودت متصور شده‌ای که همین هم شده بلای جانت.

"چون که بی‌‌رنگی اسیر رنگ شد
موسی‌ای با موسی‌ای در جنگ شد

چون به بی‌‌رنگی رسی کان داشتی
موسی و فرعون دارند آشتی‌‌"

اما:

"از دو صد رنگی به بی‌رنگی رهیست
رنگ چون ابرست و بی‌رنگی مهیست"


#تفحص_خویش