اگر اجازه ندهی گذشته بمیرد
او اجازه زندگی را به تو نخواهد داد

#سبک_مقابله_باطرحواره


✅ طرحواره پذیرش جویی/ جلب توجه:
⭕️ تأکید افراطی در کسب تأیید، توجه و پذیرش از سوی دیگران که مانع شکل گیری معنای مطمئن و واقعی از خود می شود. احساس ارزشمندی فرد بیشتر به واکنش  های دیگران وابسته است تا به تمایلات طبیعی خودش. گاه این طرحواره با تأکید افراطی بر مقام و منزلت، قیافه و ظاهر، پذیرش اجتماعی، پول یا پیشرفت مشخص می شود و وسیله ای است برای دست یابی به تأیید، تحسین و توجه دیگران (اهداف اولیه از دست یابی به تأیید، تحسین و توجه دیگران کسب قدرت یا توانایی کنترل نیست).

❎سبک های مقابله افراد، در مقابل این طرحواره:

👌تسلیم: تلاش برای تاثیر گذاشتن بر دیگران. جلب توجه دیگران به موفقیت های مرتبط با منزلت اجتنماعی خود

👌اجتناب: اجتناب از تعامل با کسانی که مورد تحسین هستند و حسادت نسبت به آنها.

👌جبران افراطی: دوری جستن از روابط به گونه ای که توجه دیگران را اصلاً جلب نکند، بی ارزش جلوه دادن موفقیت های دیگرانی که مورد تحسین هستند.

بمیرید
اکهارت تله

‍ اگر می‌خواهی به یک حالت سعادت دست یابی، بنابراین به ورای هوای نفس و گفتگوی درونیت برو.

تصمیم بگیر تا
نیازبه کنترل کردن،
نیاز به تائید شدن و
نیاز به قضاوت کردن
را ترک کنی.
این‌ها سه چیزی هستند که نفس همواره در حال انجام آنهاست.
این خیلی مهم است که هر بار که بالا بیایند، از آن‌ها آگاه باشی.

دیپاک چوپرا

شاید توجه کرده‌اید که وقتی یک کودک به ما اهانت می‌کند حساسیت و آزردگی نشان نمی‌دهیم. علتش این است که کودک نمی‌تواند در رابطه با ما یک عامل تایید‌کننده یا لطمه‌زننده به ارزش‌هایمان باشد. اگر ما ارزش‌های اعتباری را از ذهن خود خارج کنیم و در بند آنها نباشیم، اهانت همه کس برایمان کیفیت اهانت یک کودک نابالغ را پیدا خواهد کرد.

کتاب «تفکر زائد»
محمدجعفر مصفا

خود و زندگی را آنطور که هست ببين و بپذير. به دنبال چيزی مباش. جز آنچه هستی چيز ديگری مخواه. در فردا زندگی مکن. به زندگی از طريق پيرایه‌های ذهنی نگاه مکن.

مصفا

مشکل ما آدما اینه که از کودکی با حس مقایسه گری شرطی میشیم تا بهتر یا عالی‌تر و حتی برتر از بقیه باشیم.
چقدر از انسانها باید بدتر و پست تر و پایین تر و ضعيف تر از ما باشن تا ما در مقایسه خودمون با اونا، حسِ بهتر بودن از بقیه داشته باشیم؟!
آیا این الگوی سالمی برای رشد ما در فطرتِ پاک انسانی ماست؟

هیچکسی واقعا نمیدونه که داره کار درست یا اشتباه رو میکنه.
آیا کسی ۱۰۰٪ میتونه ادعا کنه که همه چی رو میدونه؟! خب معلومه که نه
پس زیاد خودتونو در مورد " این درسته؟ یا این علطه؟" اذیت نکنین
آدمایی که ادعا میکنن همیشه حق با اوناست، آدمای بسیار نفس پروری هستن که نفس حق طلب شون براشون بشدت حاکم شده و دیکتاتور ها بدین شیوه در جهان ما رشد میکنن چون با تاکید به همیشه حقدار بودنشون، پیروانی مقلد، دور و بر خودشون جمع میکنن که اونام رفته رفته آلوده به جاه طلبی های رهبرانشون میشن.

کسانیکه ادعا میکنن همه تصمیماتِ زندگی شون درست بوده، از فطرت انسانی شون خیلی وقته دور شدن فقط خبر ندارن. اینگونه آدما بسیار زشت و کریه میشن.
لازم نیست همه کارهات درست باشه همینکه فطرت‌ِ طبیعی انسانیت رو زندگی کنی، مرجعی برای اطرافیانت میشی.
آیا شیوه زندگیِ من با اطرافیانم، حس خوبی ایجاد میکنه یا نه ؟ این باید راهبرت در زندگی باشه. اگر برای همه حال خوب می‌سازه همین شیوه خوبه اینطور نیست؟

ڪار ما ، این نیست ڪہ بہ دنبال ناشناختہ باشیم.

بلڪہ درڪ سردرگمے، آشفتگے و بدبختے در خودمان است!


جیدو_ڪریشنامورتے

دیدن خودت همانگونہ ڪہ هستی
پایان تموم سردرگمے ها و بیقراریهاست🌹❤️‍🔥

اول درڪ ڪن چہ چيزي رو بايد بپذيري.. بعد اگر در نپذيرفتنش مشڪل داشتے اونوقت نپذيرفتنش رو بپذير🌹❤️‍🔥

مردم غمگين همه گذشته خود را به تسخير درآورده اند
آنان از تسلط بر ديگران لذت مي برند
آنان هيچ تفريح ديگري ندارند مگر تسلط بر انسانهاي ديگر و سلب آزادي آنان
تنها تفريحشان غمگين و آزرده ساختن ديگران است
نسبت به مردمي كه شاد هستند
و مي توانند به رقص و آواز درآيند و خوش و خرم باشند بسيار حسودند
و از دستشان عصباني
اين مردم غمگين به قدري خرابي به بار آورده اند
كه ميزان آنها تخمين ناپذير است.
هيچكس به اندازه اينان به بشر آسيب نرسانده است.
من مي كوشم انساني جديد بيافرينم و
انسان جديد را فقط با نگرشي جديد به دين مي توان آفريد

من مبلغ دين عشق، خنده و جشن هستم
تجربه من اين است كه:
وقتي كسي خوش و شادمان باشد،
بين او و هستي پل زده مي شود

بنابراين من درس شادماني مي دهم و نه چيز ديگر

#اﺷﻮ                                                                      

کل زندگی به شکل سرور انگیزی 
بی معناست
هیچ معنا و هیچ مقصودی نمی شناسد.
زندگی یک بازی دائمی است
بگذار این بذر در قلبت فرو برود که زندگی بازی است، حتی مسابقه نیز نیست، زیرا تو در مسابقه جدی میشوی. وقتی بازی جدی شد مسابقه است.
وقتی بازی آنقدر جدی می شود که تمایل به برد پیدا میکنی، بازیگوشی را از دست میدهی.

#زندگی_بازیگوشی_است،
به همین خاطر زیباست.

#اشو

قرار نیست به جهان نظم داده شود
جهان مظهر نظم است
این وظیفه ی ماست که خود را با این نظم هماهنگ کنیم

هنری میلر

دلآرام

شجریان
ریمیکس

«یک "من" خیالی و مفهومی برای شناخت ماهیت حقیقی خودش چه تلاشی می‌تواند انجام دهد؟
یک سایه برای شناخت منشأ و جوهر خودش چه تلاشی می‌تواند بکند؟
شناختن خودِ حقیقی‌ات، نیاز به تلاشی در سطح پدیده‌ها* (ذهن، جسم، یا جهان مادی) ندارد.
بلکه آن زمانی اتفاق میفتد که فرصتی به آن داده شود.
یعنی هنگامی‌که موانعی که منجر به مفهوم‌سازی یا افکار ذهنی می‌شوند از میان برداشته شود.
به‌عبارت‌دیگر خود حقیقی هنگامی‌که فضای خالی به آن داده شود، ظهور می‌کند.»
#نیسارگاداتا ماهاراج

«وجودِ تو همه خار است و خاشاک
برون انداز از خود جمله را پاک

برو تو خانهٔ دل را فرو روب
مهیّا کن مقام و جای محبوب

چو تو بیرون شدی او اندر آید
به تو، بی تو جمالِ خود نماید»

#شبستری


*واژه فنومنال را می‌توان به معنی "خارق‌العاده" نیز ترجمه کرد اما در اینجا احتمالاً منظور ماهاراج تلاش‌هایی در سطح جهان پدیدارها است.

ریشه روانی تمام اندوهها و غصه ها، وابستگی است. وابستگی از این رو رخ می دهد که ما در درون، احساس کاستی و نقص می کنیم. به همین خاطر برای کامل شدن، به دنبال دیگران، اشیا، مالکيت، مكان ها و یا اعتقادات و مفاهیمی میرویم که پوچی درونی خود را با آنها پر کنیم. چون آنها ناخودآگاه برای رفع یک نیاز درونی به کار گرفته شده اند، به عنوان چیزی که متعلق به «من» ،است برای ما شناخته میشوند. همچنان که انرژی بیشتری به چیزهای بیرونی داده میشود، آنها از چیزهایی که متعلق به «من» هستند به چیزهایی که ضمیمه و جزئی از هویت «من» هستند، تغییر می یابند.
آنگاه، از دست دادن شیء یا ،شخص به صورت از دست دادن بخشی از هویت خویش تجربه می شود از «دست دادن» به شکل نابودی جنبه هایی از وجود «خود»، که آن شیء یا شخص، نماد آن بوده حس میشود.
هر چه انرژی بیشتری روی هویت یابی با چیزی صرف شده باشد، احساس فقدان و درد بریدن ریسمان وابستگی به آن بیشتر خواهد بود. تعلق، وابستگی به همراه می آورد و وابستگی، به خاطر طبیعت آن، ذاتاً ترس از فقدان را به دنبال دارد.

دیوید آر هاوکینز
رهایی طریقت تسلیم

تنها راه بنیادین برای برطرف کردن احساس کاستی و نقص در درون شناخت و تجربه‌ مستقیم خود حقیقی است نه اصلاح یا ترمیم خود ذهنی.

با ديگران چگونه برخورد کنیم؟

رامانا ماهارشی: دیگرانی وجود ندارد
باورِ تو بر این است که جهان باید عینی باشد
در حالیکه او تماماً فرافکنی روانِ توست

آنکه او بسته غم و خنده بود
او به این دو عاریت زنده بود

باغ سبز عشق کو بی منتها است
جز غم و شادی در او بس میوه هاست

غم و شادی ما هر دو عاریتی است، واکنشی است. حال آنکه عشق یا بگوییم شور هستی - حالتی است اصیل و غیر وابسته؛ حالتی است عمیق و وسیع. زیرا در حیطه فکر نیست، زیرا محرک و منشأ لفظی ندارد.