خوشبختی در ذات توست.
شادی فطرت توست.
این خطا نیست که آن را آرزو کنی.

آنچه که خطاست،
جستجوی آن در بیرون است،
وقتی که آنها در درون توست...‌

انسان تو ذهنش مکالمات بیشتری داردتا توی زندگی واقعی.

هر جایی که از روی منافع و اکسیر سود جلو نرفتید عشق در آنجا فعال است.

هیچ گلی به فکر رقابت کردن با گل کنار خود نیست.
فقط می شکفد.

ترس از تنهایی
ما رو وادار میکنه
تا به هر چیزی پناه ببریم!

ماندن با این ترس
فوق العاده نیازمند شهامته!

وقتی با درد تنهایی می مونی،
نیروی شور و عشق عظیمی بروز پیدا میکنه!

نیرویی که تو رو قادر میسازه
در عدم وابستگی و عدم تعلق زندگی کنی!

حال در این کیفیته
که زندگی به گونه ای متفاوت دیده و تجربه میشه!

وقتی احساسی داریم یعنی با اون حس هم هویت هستیم

انچه انسان را می ترسانددباورهایی است که ازکودکی بهش تحمیل شده است ودرچاه ناخوداگاه پنهان است وانسان ناخواسته همیشه دروحشت ترس ها زندگی میکند🦋

واقعیت های تلخ را بپذیرید زندگی پر از فراز و نشیب است. اما حتی اگر بدترین اتفاق هم بیفتد، گذراست و برای همیشه باقی نمی‌ماند و" این نیز می‌گذرد" را همچو گوشواره ایی بر گوشتان کنید!

تمام
واکنش ها
دفاع ها
جبهه ها
تمام ترسها
ابرو
حیثیت
احساس گناه
غیرت

درناخوداگاه با باورها بنیادین پنهان است که مارا رهبری میکند🦋

فریدریش نیچه درست میگوید که:
«لطفاً دروغهای مردم را نابود نکنید، توهماتشان را از بین نبرید. اگر این کار را بکنید آنان اصلاً نمیتوانند زندگی کنند و از پای درخواهند آمد.»

آری، مردم نمیتوانندچیزی بیابند که لمحاتی از حقیقت در آن باشد تا برایش زندگی کنند
آنان به خاطر توهمات شان زندگی میکنند
توهمات مردم است که به آنان امید زندگی میدهد. آنان برای فردایی زندگی میکنند که هرگز نخواهد آمد، آنان در اشتیاقی زندگی می کنند که هرگز ارضا نخواهد شد و توسط همین اشتیاقها، همین خواسته ها و همین انتظارات و توهمات و امیدهاست که آنان زندگی خود را تا لب گور همراه خود میکشند
اگر توهمات آنان را نابود کنی ممکن است همین حالا و هم اکنون بیفتند و بمیرند، زیرا که دیگر زندگی برایشان معنایی نخواهد داشت.

رهروئی
که به وارستگی
رسیده ،
همانا دیگر
هیچ انتظاری از دیگران ندارد
و اعمال دیگران نیز
بر او تاثیری نخواهد داشت.
و
اینگونه است که او
آرامش را
به سرنوشت خود
دعوت نموده است.

صعود انرژی به چاکراهای بالا، با درک کامل ماهیت سکس صورت می‌گیرد.
اگر انرژیمان در چاکراهای پایین متراکم هست و به بالا صعود نمی‌کند، یعنی انرژی نمی‌تواند روزنه ای بیابد و در آن بسمت بالا جاری شود. در نتیجه فشاری که میآورد شما را بسمت سکس می‌کشاند تا تخلیه گردد.
روزنه زمانی پدیدار میشود که شما با سه چاکرای پایینی در صلح باشید و این توجه کردن های آگاهانه ی پی در پی به استعدادهای طبیعی چاکراهای پایین، بستری برای بوجود آمدن روزنه برای فوران انرژی کندالینی به چاکراهای بالاتر ایجاد میکند

علی زند

این دنیا در خواب از بین می رود. چیزهای حاضر در رؤیا به محض بیدار شدن هم از بین میروند. از این رو دنیای تجربه و جهان رؤیا هردو غیر واقعی اند.

#سوامی_شیواناندا

متنشه دوبار بخونید👇❤️

مثل رودخانه اي كه در دريا نيست مي شود، ‌در الوهيت نيست شو.
خودت را از هستي جدا مپندار! به آن بپيوند. بيشتر و بيشتر در آن فرو برو.
ما همچنان بر جدا بودن پافشاري مي كنيم و اين، يگانه عمل غير ديني است. يگانه عمل ديني پافشاري بر يكي بودن است و تو بايد آنرا به تلاشي آگاهانه تبديل كني.
آنگاه كه بر طلوع خورشيد مي نگري با آن يكي شو. يك مشاهده گرصرف باقي نمان. بگذار مشاهده گر و مشاهده شونده با هم يكي شوند. آرام آرام مهارت اين كار را فرا خواهي گرفت.
آنگاه وقتي در سايه درختي نشسته اي، مي تواني احساس ژرف يكي بودن با خدا را تجربه كني.
اين تجربه كوچك مي تواند در نهايت تو را به احساس يكي بودن با كل رهنمون كند و تو را به معرفت خدا برساند.

اشو

پیدا شدن درگرو گم شدن است🦋

وقتی نفس گم میشود خویش حقیقی همان اگاهی نمایان میشود🦋

تا نیست نگردی ره هستت ندهند
تا سر ندهی عشق درونت جاری نمیشود🦋

تا مرده نگردی زنده نمیشوید🦋

تا جان ندهی لایق جانان نمیشوید🦋

تا نسوزید افروخته نگردی🦋

برای اینکه خودتان حقیقت را تجربه کنید باید خودتان پرت کنید داخل اتش برای رفتن به بهشت با ید ازجهنم عبور کنید🦋

گاو نر میخواد و مرد کهن🦋

هرچقدر هم دور خودتان بچرخید اگاهی را تجربه نخواهید کرد باید انچه دارید ازدانستگی ها دانش که ازکودکی جمع اوری کردید باید تقدیم هستی کنید حرف نیست باید بدهید تا هستی نوررا درونتان جاری کند اگاهی🦋

انسانهای معمولی هر بار که به چیزی نگاه می‌کنند،
همواره همان را می‌بینند.

اما نوعِ دیدن،
نزد رهروان حقیقت،
به گونه‌ای است‌؛
که آنها با هر بار دیدن،
چیز متفاوتی را مشاهده می‌کنند.
زیرا انرژی همواره
در حال حرکت،
جابجايی و سیال است.

زبانِ سکوت، این دنیای نیست وقتی سکوت را در ژرفای درونت دریابی، واقف و آگاه به مشکلات دنیوی می‌شوی و در این سکوت است که آگاهی جدید برای راه حلها، وارده دنیای ما می‌شوند.
همه افکار از آن سکوت (هیچ) می‌آیند و به همان سکوت(هیچ)بازمیگردنند.
سکوت، زبانِ فرافهمیِ انسان با خداوند است که با الهامات قلبت با آن ارتباط برقرار میکنی.
فهم انسانی، محدود به کلمات و زبانهای بشریست و اشتباهاتِ فهمی بسیاری دارد چون در چهارچوب گذشته ها کار میکند و محصور در زمان است و به حضور که بی زمان است آگاه نیست.

فهم من شد عجبا دشمن من
من از این فهم ضررها دیدیم
ای خدا کاش نمی‌فهمیدم

خوشبختی چیست؟

خوشبختی همان ذات و ماهیتِ «خویش» است. خوشبختی و خویش متفاوت از هم نیستند. هیچ خوشبختی‌ای در چیزهای بیرونیِ این دنیا وجود ندارد. ما به دلیل ناآگاهی و بی خبری گمان می‌کنیم که می‌توانیم از چیزها به خوشبختی برسیم. زمانی که ذهن به بیرون می‌رود رنج را تجربه می‌کند. در حقیقت زمانی که امیال و آرزوهایش برآورده شد به جایگاه اصلی‌اش بازمی‌گردد و از شادیِ «خویش» لذت می‌برد. به‌طور مشابه در وضعیت خواب، سامادهی (خویش آگاهی) و بیهوشی هم همین را تجربه می‌کند. و همینطور هنگامی‌که چیزهایی که آرزویش را دارد به دست آمد، یا چیزهایی که از آن‌ها بیزار است از بین رفت، ذهن درونی شده و از شادیِ نابِ «خویش» لذت خواهد برد. بنابراین ذهن بی‌وقفه به‌طور متناوب از خویش بیرون آمده و به آن بازمی‌گردد. سایه‌ی زیر درخت دلپذیر است و از طرفی خارج از آن در فضای باز، گرما سوزان است.

کسی که در زیر آفتاب قرار دارد، هنگامی‌که به سایه می‌رسد، احساس خنکی می‌کند. کسی که مدام از سایه به زیر آفتاب می‌آید و دوباره به سمت سایه می‌رود یک ابله است. یک فرد خردمند همیشه در سایه می‌ماند. به‌طور مشابه ذهنِ کسی که حقیقت را می‌شناسد برهمن (حقیقت متعال) را ترک نمی‌کند. اما از طرف دیگر، ذهن نادان در دنیا می‌چرخد و احساس بدبختی می‌کند و برای مدت کوتاه به برهمن بازمی‌گردد تا خوشبختی را تجربه کند. درواقع آنچه دنیا می‌نامیم فقط فکر است. زمانی که دنیا محو شود، هنگامی‌که دیگر فکری باقی نماند آنگاه ذهن شادی و خوشبختی را تجربه می‌کند و زمانی که دنیا ظاهر شود باز به‌سوی رنج و بدبختی میل می‌کند.

و ذهن تو
چو آرام گشت
حقیقت ظاهر خواهد شد

هر کودکی با دانش و اطلاعات انباشته می شود.
سادگی کودکانه باید به طریقی بر طرف شود برای اینکه سادگی در دنیایی که اصل رقابت در آن حاکم است، به درد نمی خورد. سادگی در نظر مردم دنیا ساده لوحی به چشم میآید معصومیت از هر طریق ممکن مورد سوء استفاده قرار می گیرد. ترس از اجتماع و ترس از این دنیا از ما چنین آدم هایی ساخته، و ما به نوبه خود سعی می کنیم که بچه هایمان افرادی زیرک زرنگ، و مطلع بار بیایند؛ تا در جرگه آدم های قدرتمند قرار گیرند نه در طبقه انسان های ضعیف و مظلوم. به محض این که کودک در این مسیر غلط گام بردارد و در آن پیش برود، تمام زندگی اش نیز بدان سو سوق داده شده و تباه می شود.


ادامه دارد ...

اشو
عشق، رقص زندگی
ص 31 و 32