‍ صلح و آرامش

برای یافتن آرامش تلاش نکنید، آشفتگی را بپذیرید - در آرامش خواهید بود. آن وقت هیچ کس در دنیا نمی‌تواند مزاحم شما شود. اگر من آماده مزاحم باشم، چه کسی می‌تواند مزاحم من شود، اگر من آماده توهین باشم، پس چه کسی می‌تواند به من توهین کند؟

چون من برای ناآرامی آماده نیستم، بنابرین هر کسی می‌تواند مزاحم شود.

اگر فرآیند ذهن را به درستی درک کنیم، با درک فرآیند ذهن، زندگی تغییر می‌کند. روند کار به این صورت است که ذهن همیشه چیزها را به دو بخش تقسیم می‌کند - احترام و بی احترامی، شادی و غم، صلح و جنگ... و می‌گوید یکی از این دو را نمی‌خواهد، جالب نیست و فقط یکی مورد نیاز است جالب است - این فقط یک بازی ذهنی است.

دو راه برای فرار از این ذهن وجود دارد - یا با هر دو موافقت کنید - ذهن خواهد مرد. یا هر دو را رها کنید باز هم ذهن می‌میرد. آنچه را که برای شما مناسب است انجام دهید - در غیر این صورت هیچ راهی برای آرامش شما وجود ندارد.

تا زمانی که بخواهید آرام باشید، نمی‌توانید آرام باشید. تا زمانی که می‌خواهی شاد باشی، غم و اندوه سرنوشت تو خواهد بود و تا زمانی که دیوانه رستگاری هستی، جهان مدار تو خواهد بود. برای هر دو آماده باش - تقاضا را به حال خود رها کن - هر اتفاقی بیفتد بگو من آماده هستم.

سعی کنید کمی از آن استفاده کنید - 24 ساعت، نه بیشتر. شما از بدو تولد تا به امروز از دعوا استفاده کردید، 24 ساعت تصمیم بگیرید که از ساعت 6 صبح امروز تا 6 صبح فردا هر اتفاقی بیفتد، قبول کنید. هر جا مخالفت باشد، به خودت بگو، درگیری ایجاد نمی‌کنم.

امتحان کنید، 24 ساعت دیگر نسیم جدیدی وارد زندگی شما خواهد شد. انگار ناگهان پنجره‌ای باز می‌شود و هوای تازه وارد زندگی‌ات خواهد شد. آن وقت این 24 ساعت هرگز تمام نمی‌شود. یک بار آن را تجربه کنید، سپس به عمق آن خواهید رفت.

هیچ روشی برای آرام بودن وجود ندارد، آرام بودن چشم انداز زندگی است. هیچ روشی وجود ندارد. نا آرامی را بپذیر، غم و اندوه را بپذیر، مرگ را بپذیر، پس هرگز مرگ نخواهی داشت.

هر چیزی را بپذیریم، از آن فراتر می‌رویم

اشو

در تمام روابطمان، هر یک از ما تصویری از دیگری می‌سازد و این دو تصویر با هم رابطه دارند، نه خود انسان‌ها. در این روابط،
رابطه ها از تصاویری ک ذهن میسازه ، شکل گرفته

‌
ابلهی

   شما همه بسیار زیرک هستید. این است آنچه مشکل شماست.

جیدو کریشنامورتی

دهانت  را  باز کن، 
فقط به  شرطی که  انچه قرار است بگویی  زیباتر از  سکوت  باشد. 🎯

مراقبه من بسیار آسان است
هیچ تمرینی احتیاج ندارد

من فقط میرقصم و می خوانم
و
همه اینها را در سکوت مشاهده میکنم
فقط و فقط همین...

#اشو

وقتی از خیالات خودت بیرون آمدی
از خیالات شخصی
متوجه میشوی این جهان یک خیال است
اما در این خیالِ خلاق خودی وجود ندارد
همه چیز خودبخودیست
اسم این خیال زندگی ست
خیالِ خلاق خداوند
در واقع اینجا کسی وجود ندارد
این همان نیروی ناشناختنیِ زندگی ست که خودش را در همه ی پدیده های خیالی تکثیر کرده
با این ادراک " خیالی آشفته "
به " خیالی آسوده " تغییر ماهیت می‌دهد

ذهن مدام به شناخته‌ها می‌چسبد. ناشناخته برای ذهن خطرناک تلقی می‌شود زیرا ذهن تسلطی بر ناشناخته ندارد. به همین دلیل است که ذهن از لحظه‌ی حال اجتناب می‌کند. آگاهی لحظه‌ی حال نه تنها در جریان ذهن شکاف می‌افکند بلکه زنجیره‌ی گذشته - آینده را نیز پاره می‌کند

سعی نکنید انسان‌هایی معنوی باشید
معنویات و مقدسات را کناربگذارید و طبیعی و معمولی باشید و طبیعی و معمولی زندگی کنيد.
هرچه طبیعی تر زندگی کنيد با هشیاری طبیعت ارتباط گرفته و یکی میشوید.

ما انسان‌ها نسل به نسل از طبیعت دور و غیره طبیعی شدیم به همین خاطر غیره طبیعی زندگی میکنیم و چون همه اینجوری غیره طبیعی زندگی میکنن، واسه همین دنیایمان پر از دروغ و خشم و خشونت و عصبانیت شده. تأثیراتِ منفی و مسمومِ اینگونه شیوه غلط و ناسالم و زهرآگینِ زندگی برامون خوب نیست و حتی اگر قدیسان و پیشوایانِ روحانی و آموزگارانِ دنیای ماهم به این شیوه غلط زندگی کنند، این ماییم که باید از آنها کناره بگیریم و شیوه سالمِ زندگی خودمان را زندگی کنیم.

انسانِ هشیار، کسیست که واقعیتِ هر چیزی را در زندگیش، همانطور که هست ببیند و بپذیرد، نه آنطور که ذهنش می‌خواهد که باید طور دیگری باشد!

وقتی به فردی که دلتنگِ و نیاز به یک قلبی گشوده و آغوشی آروم و دلسوز داره، سخنرانی ارائه نده!

وقتی کسی را در آغوش می‌گیری،
یا مادر، یا همسر، یا دوستت و... را در آغوش می‌گیری، حرف نزن ساکت باش تا حضور کار کنه.
با حرف زدن‌های ناآگاهانه هیچ کاری درست نمی‌شه !

اگر نیاز بر عشق الویت پیدا کند، نفس درکار است

آیا در حضور این لحظه، جایی برای قضاوت کردن از روی مقایسه گری و رقابت بخاطره برتری و حسادت و خشم و خشونت و ... باقی می مونه؟

بودا همیشه به شاگردانش می گفت که وقت و انرژی خود را در گمانه زنی های متافیزیکی تلف نکنند.
هر وقت سوال متافیزیکی از او پرسیده می شد سکوت میکرد.
در عوض شاگردانش را به سوی تلاشهای عملی هدایت می کرد.
روزی درمورد بی نهایتی دنیا سوال شد بودا گفت دنیا متناهی باشد یا بی نهایت ،
محدود باشدیا نامحدود چه تاثیری روی موضوع رهایی میگذارد

بار دیگر گفت: فرض کنید مردی تیر خورده است و دکتر بخواهد فوراً تیر را در بیاورد.
فرض کنید مرد نمی خواهد تیر را از از بدنش بیرون بیاورند تا زمانی که بداند چه کسی آن را شلیک کرده، سن و سالش چقدر است،
پدر و مادرش چه کسی هستن و چرا آن را شلیک کرده است.

چه اتفاقی می افتاد؟
اگر او صبر کند تا جواب همه این سوالات داده شود ممکن است بمیرد .

زندگی خیلی کوتاه است
نباید در گمانه زنی های بی پایان متافیزیکی صرف شود،
که ما را به حقیقت نزدیک نمی کند.

آنهائی که
بسیار می‌اندیشند،
به شدت نیز ماده‌گرا هستند،
زیرا "فکر" ماده است.

"فکر"
به اندازه زمین،
دیوار، و تلفن، ماده است.

احتمال دارد که
به ذهن‌مان چنین خطور کند
که فکر،
ماده نیست،
اما در واقع این مسئله
صحت ندارد....

کریشنامورتی

خود را کاملا به " او " بسپار...
درست مانند قایقی که بر روی رودخانه شناور است... نباید پارو بزنی، فقط طناب را شل کن...
نباید شنا کنی، فقط شناور باش... آنگاه رودخانه خودش تو را به دریا خواهد برد،
دریا بسیار نزدیک است، دریای او در جان ماست، اما فقط برای کسانی که شناورند، نه برای کسانی که شنا میکنند...
از غرق شدن نترس، زیرا ترس تو را وادار به شنا میکند...
حقیقت آن است که، کسانی که خود را بدون واهمه در خدا غرق میکنند، برای همیشه نجات میابند... مقصدی را هم برای خودت تعیین مکن، زیرا کسی که هدف تعیین میکند، شروع میکند به شنا کردن... همواره به یاد داشته باش، زمانی که قایق زندگی ات را به جریان اراده الهی بسپاری، به هر جا برسی مقصد همانجاست...

اشو

🕊️💫🕊️💫🕊️

هرگز در میان موجودات
مخلوقی که برای کبوتر شدن آفریده شده،
کرکس نمیشود ..

این خصلت در میان
هیچ یک از مخلوقات نیست

جز آدمیان!!!


👤 ویکتور هوگو

آبی را درون ظرفی بریز و آن را بشدت تکان بده،حال سعی کن با دستت آب را آرام کنی،خواهی دید آب متلاطم تر میشود!ظرف را به حال خود رها کن،آب آرام می‌شود.

ذهن هم اینگونه است...

‌‌
«آنچه باید باشد» را جستجو مکن. «آنچه هست» را درک کن.

جیدو کریشنامورتی

اینجا کریشنامورتی دقیقا توضیح میده :

‌
هرگز آنچه را که در خود می‌بینی محکوم نکن، زیرا آنچه که هستی موجودی زنده است. وقتی محکوم می‌کنی، با خاطره‌ای مرده، که گذشته است، آن را محکوم می‌کنی. بنابراین بین زنده بودن و گذشته تضاد وجود دارد. برای درک زنده بودن، باید گذشته برود، تا تو بتوانی نگاه کنی.

جیدو کریشنامورتی
گفتگوی عمومی اول
سانتا مونیکا ۱۹۷۰

در سرم جنگ های بسیاری ست
وتنها کشته اش منم....